Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 15-16 — με τον Barnes
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στις Σημειώσεις του Άλμπερτ Μπαρνς για την Αγία Γραφή σχετικά με τους Ψαλμούς 15-16. Αυτά τα κεφάλαια θέτουν το διερευνητικό ερώτημα για το ποιος μπορεί να κατοικήσει με τον Κύριο και έπειτα εκφράζουν την πεποίθηση ελπίδα του δικαίου πέρα από τον τάφο. Ο Μπαρνς μας καθοδηγεί μέσα από το κείμενο με προσεκτική προσοχή στη γλώσσα του και στην αιώνια εφαρμογή του για τον λαό του Θεού. Η ερμηνεία του μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή θρησκεία χαρακτηρίζεται από ευθύτητα τόσο προς τον Θεό όσο και προς τον πλησίον, ενώ παράλληλα δείχνει προς την ελπίδα της αναστάσεως που εξασφαλίζεται εν Χριστώ. Ακούμε με ευλάβεια καθώς αυτές οι σημειώσεις ανοίγουν τις Γραφές για την καθοδήγηση και την παρηγορία μας σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα τους Ψαλμούς 15 και 16 με πνεύμα ήρεμης προσοχής. Αυτοί οι ψαλμοί προσκαλούν κάθε πιστό να εξετάσει τον χαρακτήρα που απαιτείται για να παραμείνει στην παρουσία του Θεού και να αναπαυθεί στην υπόσχεση της ζωής μαζί του για πάντα. Καθώς διαβάζονται τα λόγια, ας σκεφθούμε πώς ο Κύριος ο ίδιος διαμορφώνει τον λαό του εν δικαιοσύνη και αγκυρώνει την ελπίδα του πέρα από τον θάνατο. Είθε το Πνεύμα να καταστήσει την ανάγνωση ωφέλιμη για την πορεία μας με τον Χριστό.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μπαρνς ξεκινά πλαισιώνοντας το κεντρικό ερώτημα του ψαλμού.
Εισαγωγή. Αυτός ο ψαλμός αναφέρεται σε ένα μόνο θέμα, αλλά στο πιο σημαντικό που μπορεί να τεθεί ενώπιον του ανθρώπινου νου. Είναι το ερώτημα. Ποιος είναι αληθινά θρησκευόμενος; ποιος θα εισέλθει στον ουρανό; ποιος θα σωθεί; Ο ψαλμός περιέχει μια δήλωση για το τι είναι η πραγματική θρησκεία· μία από τις πιο σαφείς και επίσημες από τις δηλώσεις που έχουμε στην Παλαιά Διαθήκη για αυτό το θέμα. Η μορφή με την οποία παρουσιάζεται το ζήτημα είναι εκείνη ενός ερωτήματος στον πρώτο στίχο, και της απάντησης σε αυτό το ερώτημα στους άλλους στίχους του ψαλμού. Ι. Το ερώτημα. Ψαλμοί 15:1. Το ερώτημα είναι, ποιος θα επιτραπεί να κατοικήσει με τον Θεό στη σκηνή του; ποιος θα δικαιούται το προνόμιο να κατοικεί στον άγιο λόφο του (δηλαδή, τη Σιών, που θεωρείται ως η κατοικία του Θεού, και το σύμβολο του ουρανού); Με άλλα λόγια, ποιος έχει τέτοιο χαρακτήρα ώστε να δικαιούται να ελπίζει στη χάρη και τη φιλία του Θεού; ΙΙ. Η απάντηση, Ψαλμοί 15:2-5.Έπειτα απαριθμεί τα συγκεκριμένα σημάδια της ευθύς ζωής.
Η απάντηση περιλαμβάνει τα εξής: (1) Ο άνθρωπος που είναι ευθύς, δίκαιος, έντιμος, αληθινός, Ψαλμοί 15:2. (2) Ο άνθρωπος που συμπεριφέρεται σωστά προς τον πλησίον του· που δεν συκοφαντεί ή δεν τον ονειδίζει· που δεν ακούει εύκολα συκοφαντικές αναφορές γι' αυτόν, Ψαλμοί 15:3. (3) Ο άνθρωπος που θεωρεί τους δικαίους και τους ασεβείς όπως πρέπει να θεωρούνται· που βλέπει με την κατάλληλη αποδοκιμασία όλους όσους είναι «ταπεινοί» στον χαρακτήρα τους, και με αληθινό σεβασμό όλους όσους φοβούνται τον Κύριο, Ψαλμοί 15:4. (4) Ο άνθρωπος που είναι πιστός σε μια συμφωνία, ακόμη κι αν αποδειχθεί εναντίον του ιδίου συμφέροντός του, Ψαλμοί 15:4. (5) Ο άνθρωπος που δεν εκμεταλλεύεται τις ανάγκες των άλλων, που δεν δανείζει τα χρήματά του «με τόκο», και που, αν είναι άρχων, δεν δέχεται δωροδοκία για να τον παρακινήσει να καταδικάσει τον αθώο, Ψαλμοί 15:5.Στον δεύτερο στίχο ερμηνεύει την κλήση να περπατά κανείς τέλεια και να ομιλεί αλήθεια από την καρδιά.
Στίχος 2. Αυτός που περπατά ευθώς - Εβραϊκά, «περπατώντας τέλεια»· δηλαδή, αυτός που περπατά ή ζει «τέλεια». Η λέξη «περπατά» στις Γραφές χρησιμοποιείται συχνά για να δηλώσει τον τρόπο ζωής· η ζωή παριστάνεται ως ένα ταξίδι. Δείτε τη σημείωση στους Ψαλμούς 1:1. Η λέξη που αποδίδεται εδώ «ευθώς», ή, στα εβραϊκά, «τέλεια», σημαίνει αυτό που είναι πλήρες σε όλα τα μέρη του· όπου κανένα μέρος δεν λείπει ή δεν είναι ελλιπές. Δείτε τη λέξη εξηγημένη στις σημειώσεις για τον Ιώβ 1:1. Η λέξη δεν χρησιμοποιείται με την έννοια που συχνά απασχολείται τώρα, ως δηλώνουσα απόλυτη ελευθερία από αμαρτία, αλλά ως σημαίνουσα ότι ο χαρακτήρας ήταν πλήρης σε όλα τα μέρη του· ή ότι το πρόσωπο στο οποίο αναφερόταν ήταν ευθύς τόσο προς τον Θεό όσο και προς τον άνθρωπο. Δείτε το συναίσθημα που εκφράζεται εδώ εξηγημένο στις σημειώσεις για τον Ησαΐα 33:15. Και εργάζεται δικαιοσύνη - Κάνει το ορθό. Δηλαδή, κάνει αυτό που πρέπει να γίνει σε σχέση με τον Θεό και τον άνθρωπο. Συγκρίνετε Μιχαίας 6:8. Η διδασκαλία διατυπώνεται παντού στις Γραφές ότι κανείς δεν μπορεί να είναι φίλος του Θεού αν δεν κάνει συνήθως αυτό που είναι ορθό. Δείτε Α' Ιωάννου 3:6-10. Και ομιλεί την αλήθεια στην καρδιά του - Χρησιμοποιεί γλώσσα που είναι ειλικρινής, και που είναι σύμφωνη με την πραγματική του πίστη. Αυτό αντιτίθεται σε όλες τις απλώς εξωτερικές ομολογίες, και σε όλες τις υποκριτικές προσποιήσεις. Η θρησκεία του έχει την έδρα της στην καρδιά, και δεν είναι η θρησκεία των τύπων· οι πράξεις του είναι οι εκφράσεις ευθών προθέσεων και σκοπών, και δεν εκτελούνται για ιδιοτελείς και υποκριτικούς σκοπούς. Αυτή είναι παντού η φύση της αληθινής θρησκείας.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μπαρνς στοχάζεται την σαφή προσδοκία του ψαλμού για την ανάσταση.
Τίποτε δεν μπορεί να προσδιορισθεί με βεβαιότητα σχετικά με την περίσταση κατά την οποία συντέθηκε ο ψαλμός. Είναι ένας τέτοιος ψαλμός που θα μπορούσε να συντεθεί οποιαδήποτε στιγμή ενόψει σοβαρών στοχασμών για τη ζωή, τον θάνατο, τον τάφο και τον κόσμο πέραν· για το ερώτημα αν ο τάφος είναι το τέλος του ανθρώπου, ή αν θα υπάρξει μέλλον. Αποτελείται από ευτυχείς στοχασμούς για την μοίρα και τις ελπίδες του ευσεβούς· εκφράζοντας την πίστη ότι, μολονότι επρόκειτο να αποθάνουν, υπήρχε ένας λαμπρότερος κόσμος πέραν - μολονότι επρόκειτο να τεθούν στον τάφο, δεν θα παρέμεναν εκεί για πάντα· ότι θα απελευθερώνονταν από τον τάφο, και θα εγείρονταν στα δεξιά του Θεού. Εκφράζει σαφέστερα από ό,τι μπορεί να βρεθεί σχεδόν οπουδήποτε αλλού στην Παλαιά Διαθήκη μια πίστη στο δόγμα της αναστάσεως - μια διαβεβαίωση ότι εκείνοι που αγαπούν τον Θεό, και φυλάττουν τις εντολές του, δεν θα παραμείνουν πάντα στον τάφο.Καταλήγει δείχνοντας πώς τα λόγια βρίσκουν την πληρέστερη σημασία τους στον Μεσσία.
Ήταν πραγματικά αληθές με την έννοια με την οποία ο Δαβίδ χρησιμοποίησε τον όρο ως εφαρμόσιμο στον εαυτό του ότι δεν θα «αφεθεί» μόνιμα και τελικά στον τάφο, υπό την κυριαρχία της φθοράς· ήταν κυριολεκτικά αληθές για τον Μεσσία, όπως υποστήριξαν ο Πέτρος και ο Παύλος, ότι δεν «είδε φθορά»· ότι αναστήθηκε από τον τάφο χωρίς να υποστεί εκείνη την αλλαγή στον τάφο από την οποία όλοι οι άλλοι πρέπει να περάσουν. Όπως χρησιμοποίησε ο Δαβίδ τη γλώσσα (ως εφαρμόσιμη στον εαυτό του), η ελπίδα που υποδηλώνεται στον ψαλμό θα εκπληρωθεί στην μελλοντική ανάσταση των δικαίων· όπως τα λόγια πρέπει να νοηθούν κυριολεκτικά, θα μπορούσαν να εκπληρωθούν μόνο εν Χριστώ, ο οποίος αναστήθηκε από τους νεκρούς χωρίς να δει φθορά. Το επιχείρημα του Πέτρου και του Παύλου είναι ότι αυτή η προφητική γλώσσα βρέθηκε στην Παλαιά Διαθήκη, και ότι μπορούσε να έχει πλήρη εκπλήρωση μόνο στην ανάσταση του Χριστού. Ο Δαβίδ, μολονότι θα ανασταινόταν όπως προσδοκούσε, επέστρεψε πράγματι στη φθορά.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Σε ποια περιοχή της καθημερινής συμπεριφοράς με καλεί ο Κύριος σε μεγαλύτερη ευθύτητα ενώπιόν του και του πλησίον μου;
2. Πώς διαμορφώνει η ελπίδα της αναστάσεως την προοπτική μου για τις παρούσες δοκιμασίες και την βεβαιότητα της αιωνίου ζωής;
3. Πού πειράζομαι να αναζητώ το αγαθό μου χωριστά από τον Κύριο, και πώς μπορώ να επιστρέψω εκ νέου σε αυτόν ως τη μόνη μου μερίδα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Θεέ μου φιλάνθρωπε, δώρησαι ἡμῖν καρδίας εὐθείας, πορευομένας ἀμέμπτως ἐνώπιόν Σου, λαλούσας ἀλήθειαν ἐν τοῖς ἐνδοτέροις, καὶ τιμώσας τοὺς φοβουμένους τὸ Ὄνομά Σου. Τῷ Πνεύματί Σου φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ διαβολῆς, πλεονεξίας, καὶ παντὸς συμβιβασμοῦ, ἔχοντας τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἐπὶ τὸν ἀναστάντα Χριστόν, ὅστις μόνος λυτροῦται ἐκ τοῦ τάφου. Εἴθε νὰ κατοικῶμεν ἐν τῇ παρουσίᾳ Σου νῦν μὲ πίστην, καὶ τέλος ἐπὶ τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου Σου εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →