← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 139-140 — με τον Σπέργκεον

Ψαλμοί 139-140Charles Spurgeon — Θησαυρός του Δαβίδ & Κηρύγματα20 λεπ
Άνοιγμα
Αγαπητοί, ανοίγουμε τις καρδιές μας σήμερα στον πλούσιο θησαυρό που άφησε στην εκκλησία ο Κάρολος Σπέργκεον στο έργο του Treasury of David. Μέσα από τους Ψαλμούς 139 και 140, ο Πρίγκιπας των Κηρύκων μας οδηγεί στον μυστικό τόπο όπου η ψυχή συναντά τον παντεπόπτη Θεό και κραυγάζει για απελευθέρωση. Ας μας ζωογονήσει τώρα το ίδιο Πνεύμα που έχρισε τον Δαβίδ και αργότερα ζωογόνησε τον Σπέργκεον, ώστε αυτά τα αρχαία άσματα να γίνουν ζωντανά λόγια για την παρούσα μας πορεία με τον Χριστό.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με ευλάβεια και ιερή προσδοκία, διαβάστε δυνατά το πλήρες κείμενο των Ψαλμών 139 και 140. Ακούστε τη μεγαλοπρεπή βεβαιότητα της θείας γνώσης και παρουσίας, και μετά ακούστε την κυνηγημένη ψυχή να ικετεύει για σωτηρία. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε στίχο να εγκατασταθεί στην καρδιά ενώπιον του Κυρίου που μας ερευνά και μας γνωρίζει.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Σπέργκεον ξεκινάει εισάγοντας τον Ψαλμό 139. Εισαγωγή. Ένας από τους πιο αξιοσημείωτους ιερούς ύμνους. Ψάλλει την παντογνωσία και την πανταχού παρουσία του Θεού, συμπεραίνοντας από αυτά την ανατροπή των δυνάμεων της κακίας, αφού αυτός που βλέπει και ακούει τις αποτρόπαιες πράξεις και λόγια των επαναστατών σίγουρα θα τους αντιμετωπίσει σύμφωνα με τη δικαιοσύνη του. Η λαμπρότητα αυτού του Ψαλμού είναι σαν ένα ζαφείρι, ή ο 'φοβερός κρύσταλλος' του Ιεζεκιήλ· φλογίζει με τέτοιες λάμψεις φωτός ώστε να μετατρέπει τη νύχτα σε μέρα. Σαν φάρος, αυτό το ιερό άσμα ρίχνει ένα καθαρό φως ακόμη και στα πιο απομακρυσμένα μέρη της θάλασσας, και μας προειδοποιεί ενάντια στον πρακτικό αθεϊσμό που αγνοεί την παρουσία του Θεού, και έτσι προκαλεί ναυάγιο της ψυχής. ΤΙΤΛΟΣ. Εις τον αρχιμουσικόν. Η πρώτη φορά που εμφανίστηκε αυτός ο τίτλος ήταν στους Ψαλμούς 109:1-31. Προχωρά αμέσως στον εναρκτήριο στίχο λατρείας. Στίχος 3. Στίχ. 1. Κύριε, συ με ερεύνησας και με εγνώρισας. Επικαλείται με λατρεία τον Ιεχωβά τον παντογνώστη Θεό, και προχωρά να τον λατρεύει διακηρύσσοντας ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Αν θέλουμε να επαινέσουμε τον Θεό σωστά, πρέπει να αντλήσουμε το αντικείμενο του επαίνου μας από τον ίδιο τον εαυτό του 'Ω Ιεχωβά, συ έχεις'. Κανένας υποτιθέμενος θεός δεν γνωρίζει τίποτα για εμάς· αλλά ο αληθινός Θεός, ο Ιεχωβά, μας κατανοεί, και είναι εξαιρετικά στενά εξοικειωμένος με τα πρόσωπά μας, τη φύση μας και τον χαρακτήρα μας. Πόσο καλό είναι για εμάς να γνωρίζουμε τον Θεό που μας γνωρίζει! Η θεία γνώση είναι εξαιρετικά λεπτομερής και ερευνητική· είναι σαν να μας είχε ερευνήσει, όπως οι αξιωματικοί ερευνούν έναν άνθρωπο για λαθραία εμπορεύματα, ή όπως οι λεηλάτες ψάχνουν ένα σπίτι για λάφυρα. Ωστόσο, δεν πρέπει να αφήσουμε την εικόνα να τρέξει σε όλα τα τέσσερα, και να μας οδηγήσει περαιτέρω από ό,τι προορίζεται: ο Κύριος γνωρίζει όλα τα πράγματα φυσικά και ως αυτονόητο, και όχι με καμία προσπάθεια από την πλευρά του. Ο Σπέργκεον εισάγει στη συνέχεια τον επόμενο ψαλμό. Εισαγωγή. Αυτός ο Ψαλμός βρίσκεται στη σωστή του θέση, και ακολουθεί τόσο ταιριαστά τον 139ο ώστε θα μπορούσατε σχεδόν να διαβάσετε κατευθείαν, και να μην κάνετε διάλειμμα μεταξύ των δύο. Σοβαρή ζημιά θα προκαλούνταν σε ολόκληρο το Βιβλίο των Ψαλμών αν η σειρά παρεμβαλλόταν όπως προτείνουν κάποιοι σοφοί. Είναι Η Κραυγή Μιας Κυνηγημένης Ψυχής, η ικεσία ενός πιστού που διώκεται αδιάκοπα και πολιορκείται από πονηρούς εχθρούς, οι οποίοι διψούσαν για την καταστροφή του. Ο Δαβίδ κυνηγήθηκε σαν πέρδικα στα βουνά, και σπάνια έβρισκε μια στιγμή ανάπαυσης. Αυτή είναι η παθητική του έκκληση στον Ιεχωβά για προστασία, μια έκκληση που σταδιακά εντείνεται σε καταγγελία των πικρών του εχθρών. Με αυτή τη θυσία προσευχής προσφέρει το αλάτι της πίστης· γιατί με έναν πολύ εμφανή και εμφατικό τρόπο εκφράζει την προσωπική του εμπιστοσύνη στον Κύριο ως Προστάτη των καταπιεσμένων, και ως δικό του Θεό και Υπερασπιστή. Λίγοι σύντομοι Ψαλμοί είναι τόσο πλούσιοι στα κοσμήματα της πολύτιμης πίστης. Εις τον αρχιμουσικόν. Στρέφεται στην πρώτη κραυγή για απελευθέρωση. Στίχος 3. Στίχ. 1. Ελευθέρωσέ με, Κύριε, από τον πονηρό άνθρωπο. Διαβάζεται σαν μια φράση της Κυριακής προσευχής, 'Ελευθέρωσέ μας από το κακό'. Ο Δαβίδ δεν ικετεύει τόσο εναντίον ενός ατόμου όσο εναντίον του είδους που εκπροσωπείται από αυτόν, δηλαδή, του όντος του οποίου η καλύτερη περιγραφή είναι 'ο πονηρός άνθρωπος'. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι παντού· πράγματι δεν θα βρούμε έναν αμετανόητο άνθρωπο που να μην είναι κατά κάποιο τρόπο ένας πονηρός άνθρωπος, και όμως όλοι δεν είναι εξίσου πονηροί. Είναι καλό για εμάς που οι εχθροί μας είναι πονηροί: θα ήταν φρικτό να έχουμε τους καλούς εναντίον μας. Όταν 'ο πονηρός άνθρωπος' κινείται εναντίον του ευσεβούς, είναι ένα τόσο τρομερό ον όσο ένας λύκος, ή ένα φίδι, ή ακόμα και ένας διάβολος. Άγριος, αμείλικτος, ανελέητος, αδιάλλακτος, αδίστακτος, δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο παρά η ικανοποίηση της κακίας του. Ο διωκόμενος άνθρωπος στρέφεται στον Θεό με προσευχή· δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι πιο σοφό.
Σκεφτείτε
Ο Σπέργκεον σταματά για να τονίσει το θαύμα των δύο πόλων. Στίχος 5. Ας καθίσει ο αναγνώστης ακίνητος για λίγο και ας προσπαθήσει να συνειδητοποιήσει τους δύο πόλους αυτής της δήλωσης, τον Κύριο και τον φτωχό αδύναμο άνθρωπο, και θα δει πολλά να θαυμάσει και να απορήσει. Κλείνει τον διαλογισμό υποδεικνύοντας τον μόνο σίγουρο Φύλακα. Στίχος 5. Το κακό είναι ένα άθλιο πράγμα όταν αποκτά την ελευθερία να εκδηλωθεί· και έτσι 'ο πονηρός άνθρωπος' σύντομα εξελίσσεται σε 'τον βίαιο άνθρωπο'. Ποια επαγρύπνηση, δύναμη ή ανδρεία μπορεί να προστατεύσει το παιδί του Θεού από την απάτη και τη βία; Υπάρχει μόνο ένας σίγουρος Φύλακας, και είναι η σοφία μας να κρυφτούμε κάτω από τη σκιά των φτερών του. Είναι σύνηθες οι καλοί άνθρωποι να δέχονται επίθεση από εχθρούς: ο Δαβίδ δέχτηκε επίθεση από τον Σαούλ, τον Δοέγ, τον Αχιτόφελ, τον Σιμεΐ και άλλους· ακόμη και ο Μαρδοχαίος που καθόταν ταπεινά στην πύλη είχε τον Αμάν του· και ο Κύριός μας, ο Τέλειος, περιβαλλόταν από εκείνους που διψούσαν για το αίμα του. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να ελπίζουμε να περάσουμε τον κόσμο χωρίς εχθρούς, αλλά μπορούμε να ελπίζουμε να απελευθερωθούμε από τα χέρια τους, και να προστατευθούμε από την οργή τους, ώστε να μην προκληθεί πραγματική βλάβη από την κακία τους. Αυτή η ευλογία πρέπει να αναζητηθεί με προσευχή, και να αναμένεται με πίστη.
Απαντήστε
1. Πού στην καθημερινή μου ζωή πειράζομαι περισσότερο να ξεχάσω ότι ο Κύριος με έχει ερευνήσει και με έχει γνωρίσει; 2. Πώς η κραυγή για απελευθέρωση από τον πονηρό άνθρωπο διαμορφώνει τον τρόπο που προσεύχομαι για εκείνους που αντιτίθενται στο ευαγγέλιο; 3. Σε ποια παρούσα δοκιμασία καλούμαι να κρυφτώ κάτω από τη σκιά των φτερών Του αντί να υπερασπιστώ τον εαυτό μου;
Προσευχηθείτε
Ὦ Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, σὺ ἐρεύνησας καὶ ἔγνως ἡμᾶς, καὶ οὐκ ἔστι τόπος ὅπου δυνάμεθα φεύγειν ἀπὸ τοῦ προσώπου σου· δώρησαι ἡμῖν χάριν ἵνα ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ τελείᾳ σου γνώσει καὶ κρυπτώμεθα ἐν Χριστῷ μόνῳ. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ ἀνθρώπου καὶ ἀπὸ τοῦ βιαίου, καὶ διατήρησον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ πάσης ἀπιστίας, ἵνα περιπατῶμεν ἐνώπιόν σου ἐν ταπεινῇ ἐμπιστοσύνῃ. Ἀμήν.

Charles Spurgeon — Θησαυρός του Δαβίδ & Κηρύγματα · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →