Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Φιλιππησίους
Προς Φιλιππησίους 4 — με τον Ίηντι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε ξανά στο Σχόλιο του Ιωάννη Ήιντι πάνω στο Ελληνικό Κείμενο των Φιλιππησίων. Με ευλαβική φροντίδα ο Σκωτσέζος ερμηνευτής παρακολουθεί τις τελικές συμβουλές του αποστόλου δείχνοντας πώς η διδασκαλία οδηγεί στο καθήκον και πώς η ένωση του πιστού με τον Χριστό κυβερνά κάθε πρακτική προτροπή. Η υπομονετική προσοχή του σε μόρια επίθετα και κατασκευές ανοίγει το κείμενο εκ νέου για την εκκλησία σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας ακούσουμε τώρα τον ίδιο τον Λόγο. Διαβάστε το κεφάλαιο 4 των Φιλιππησίων αργά και με προσευχή, σημειώνοντας τις επανειλημμένες εκκλήσεις να σταθείτε, να είστε ομόφρονες και να χαίρετε εν Κυρίῳ. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά για την έκθεση που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ίιντι ξεκινά εξετάζοντας την αγαπητική προσφώνηση του αποστόλου στον στίχο 1.
Στίχος 1. ( Φιλιππησίους 4:1 .) ῞Ωστε , ἀδελφοί μου ἀγαπητοὶ καὶ ἐπιπόθητοι , χαρὰ καὶ στέφανός μου , οὕτως , στήκετε ἐν Κυρίῳ , ἀγαπητοί - «Διότι, αδελφοί μου αγαπητοί και ποθητοί, χαρά και στέφανος μου, ούτω στέκετε εν Κυρίω, αγαπητοί». Ο νους του αποστόλου αποστρέφεται από τους εχθρούς του σταυρού προς τους γνησίους πιστούς· και η καρδιά του ανοίγεται προς αυτούς, και ανοίγεται ακόμη πιο ανεπιφύλακτα εξαιτίας της αντιθέσεως. Θρηνεί για το ένα μέρος, καθώς σκέπτεται την φοβερή μοίρα τους· αλλά η ψυχή του πληρούται αγίας αγαλλιάσεως όταν στρέφεται προς το άλλο μέρος, και καθώς θεωρεί την μέλλουσα δόξα τους. Τα επίθετα είναι νόμισμα ενός αγαλλιώνος πνεύματος. Η συσσώρευσις αυτών προέρχεται από την συνειδητή αδυναμία του να εκφράση όλην την θέρμην του. Πράγματι, η γλώσσα της αγάπης αγαπά τοιαύτας επαναλήψεις.Αυτός κατόπιν αναπτύσσει το νόημα του στέκεσθαι στερεώς εν τω Κυρίω.
Το στέκεσθαι, ή στέκεσθαι στερεώς, εν τω Κυρίω, είναι ούτε να περιπλανάται έξω από Αυτόν, ούτε καν να διστάζη εν σχέσει με Αυτόν, αλλά να παραμένη αμετακίνητος εν κοινωνία με Αυτόν,-να ζη εν Αυτώ χωρίς παύσιν-να περιπατή εν Αυτώ χωρίς παρέκκλισιν-να αγαπά Αυτόν χωρίς αντίζηλον-και να υπηρετή Αυτόν χωρίς συμβιβασμόν. Είναι εδώ να μη θίγεται από την τελετουργική υπερηφάνεια της κατατομής, και ιδιαιτέρως να είναι απρόσβλητος από τον αισθησιασμό των εχθρών του σταυρού. Αλλά τι υπονοείται εν τω οὕτως «ούτω»; Είναι, «στάτε ούτω καθώς πράττετε», ή, «ούτω καθώς έχω διατάξει»; Η πρώτη άποψις, η οποία είναι των Ελλήνων Πατέρων, του Καλβίνου, του Βεγγέλου, και του Αμ Έντε, δεν είναι τόσον εντελώς αβάσιμος όσον ο Μέγιερ την παριστά· διότι ο απόστολος έχει ήδη επαινέσει αυτούς διά την συνέπειαν και την επιμονήν (Φιλιππησίους 1:6), και το ρήμα θα ηδύνατο να φέρη τοιαύτην εγκύουσαν σημασίαν.Ο Ίιντι έπειτα στρέφεται προς την προσωπικήν προτροπήν την δοθείσαν προς την Ευοδίαν και την Συντύχην.
Στίχος 2. ( Φιλιππησίους 4:2 .) Εὐοδίαν παρακαλῶ , καὶ Συντύχην παρακαλῶ , τὸ αὐτὸ φρονεῖν ἐν Κυρίῳ «Ευοδίαν παρακαλώ, και Συντύχην παρακαλώ, το αυτό φρονείν εν Κυρίω». Ότι αυτά είναι τα ελληνικά ονόματα γυναικών είναι φανερόν από τας θηλυκάς αντωνυμίας του επομένου στίχου, προς τας οποίας αυτά είναι τα προηγούμενα. Αι λέξεις ἐν Κυρίῳ δείχνουν την σφαίραν αυτής της ομονοίας, και ανήκουν ουχί εις το ρήμα παρακαλῶ, καθώς ο Βέζας και ο Στορρ υποθέτουν, ούτε όμως δυνάμεθα να στηρίξωμεν την απόδοσιν του Γροτίου- propter Dominum. Ποίαι ήσαν αι γυναίκες αυταί, ποία ήτο η θέσις αυτών εν τη εκκλησία, και περί τίνος διεφώνουν, δεν γνωρίζομεν. Ουχί ολίγοι υποθέτουν αυτάς να ήσαν διακόνισσαι- πρεσβύτιδες. Εν πάση περιπτώσει, είχον κοπιάσει εν τω ευαγγελίω με σπουδήν και επιτυχίαν.Αυτός προχωρεί εις την επαναλαμβανομένην πρόσκλησιν προς χαράν.
Στίχος 4. ( Φιλιππησίους 4:4 .) Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ , χαίρετε - «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε· πάλιν θέλω ειπεί, χαίρετε». Ο απόστολος επανέρχεται εις ό,τι είχε αρχίσει εν τω 1ω στίχω του τρίτου κεφαλαίου. Δεν υπάρχει ανάγκη να υποθέσωμεν οιανδήποτε σχέσιν μεταξύ τούτου και του προηγουμένου στίχου. Το επίρρημα πάντοτε, το οποίον αναφέρεται εις τον χρόνον και ουχί εις τον τόπον, ανήκει εις την πρώτην πρότασιν. Κύριος, ως συνήθως, δηλοί τον Χριστόν, ενώ ἐν δείχνει προς Αυτόν ως το στοιχείον ή την σφαίραν αυτής της χαράς. Η χαρά έπρεπε να είναι συνεχής-όχι μια ασταθής αγαλλίασις, αλλά ένα ομοιόμορφον συναίσθημα. Και ο απόστολος επαναλαμβάνει την εντολήν, η οποία είναι πολύ διαφορετική εν τη σημασία από το λατινικόν valete, και τον τύπον του Κικέρωνος- vale, vale et salve. Ο απόστολος ηυχήθη αυτούς να έλθουν εις πλήρη εκτίμησιν της θέσεώς των και της σχέσεώς των μετά του Χριστού.
Σκεφτείτε
Ο Ίιντι αντλεί το πρακτικό συμπέρασμα από την κλήση να σταθεί σταθερά.
Σε αντίθεση προς εκείνους που είχαν βυθιστεί στην αισθησιακότητα και την εγκόσμια νοοτροπία, και στους οποίους ο σταυρός του Χριστού δεν ασκούσε καμία πνευματοποιητική δύναμη, έπρεπε να ζουν ως πολίτες μιας καλύτερης πατρίδας, με τον νου τους υψωμένο πάνω από τον κόσμο από μια τέτοια εξευγενιστική σχέση, και συγχρόνως συγκινημένοι από την προοπτική της παρουσίας του Σωτήρα, για να μεταμορφώσει και να προετοιμάσει τη σωματική τους φύση για εκείνη τη σφαίρα στην οποία θα είχαν τελική και μόνιμη κατοικία. Και ολοκληρώνει με ένα δεύτερο ἀγαπητοί,-τόσο μεγάλη είναι η αντίδραση από το καὶ κλαίων, και τόσο μεγάλη η προσήλωσή του προς τους Φιλιππησίους προσήλυτους· ή, όπως το περιγράφει ο Θεοδώρητος, μετ᾿ εὐφημίας πολλῆς ἡ παραίνεσις. Οι υπόλοιπες δηλώσεις και συμβουλές είναι κάπως αποσπασματικές στη φύση τους-είναι η ηθική ποικιλία με την οποία ο απόστολος συχνά ολοκληρώνει μια επιστολή. Είναι επίσης προσωπικές στον χαρακτήρα τους, και προϋποθέτουν εμπιστευτική οικειότητα.Σχετικά με τη χάρη της ανεκτικότητας επιμένει στον δημόσιο χαρακτήρα της.
Δεν είναι η πραότητα ως έμφυτο συναίσθημα, αλλά ως αποτέλεσμα αυτοσυγκράτησης. Δεν μοιάζει με τον εγωιστικό υπολογισμό που συχνά εκφράζεται από εκείνες τις λέξεις που έχουν αποκτήσει ηθική σημασία- in medio tutissimus ibis. Δεν επιμένει σε ό,τι της ανήκει· δεν στέκεται στην εθιμοτυπία ή στο δίκαιο, αλλά κατέρχεται και συμμορφώνεται. Είναι αντίθετη προς εκείνη την αυστηρότητα που ποτέ δεν κάμπτεται ούτε παρεκκλίνει, και η οποία, καθώς δίνει το τελευταίο φαράγγι, απαιτεί πάντοτε αυτό. Δεν είναι εύκολη ευκαμψία-ένα καλάμι στον άνεμο-αλλά εκείνο το γενναιόδωρο και επιεικές συναίσθημα που γνωρίζει τι είναι το δίκαιό του, αλλά υποχωρεί από αυτό, συνειδητοποιεί τι του αξίζει, αλλά δεν αγωνίζεται για αυστηρή αναλογία. Είναι, με λίγα λόγια, εκείνη η χάρη που έλειπε στον έναν ή στον άλλον, ή και στους δύο από τις γυναίκες, οι οποίες διατάσσονται από τον απόστολο να είναι ομόψυχες εν Κυρίω. Διότι, αργή στο να προσβληθεί, είναι ταχεία στο να συγχωρήσει.
Απαντήστε
1. Πού στην προσωπική μου πορεία χρειάζομαι περισσότερο την σταθεροποιητική παραίνεση να σταθώ σταθερός εν Κυρίῳ;
2. Πώς μπορεί ο Κύριος να με καλεί να επιδιώξω την ομοφροσύνη με έναν συνάδελφο πιστό αυτή την εβδομάδα;
3. Σε ποιες συνηθισμένες περιστάσεις καλούμαι να φανερώσω την ανεκτικότητά μου σε όλους;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ευλογημένε Πάτερ, Σε ευχαριστούμε διά τους προσεκτικούς κόπους του δούλου Σου Ιωάννου Έιντι, όστις ήνοιξε τον Λόγον Σου μετά τοιαύτης ακριβείας και ευλαβείας. Δώρησον ημίν χάριν ίνα σταθώμεν στερεοί εν Κυρίω, να ζητώμεν τον νουν του Χριστού εν πάσαις ταις σχέσεσιν ημών, και να χαιρώμεν εν Αυτώ πάντοτε. Είθε η επιείκεια ήτις χαρακτηρίζει τον Υιόν Σου να φαίνηται εν ημίν ενώπιον πάντων των ανθρώπων. Κράτησον τα ονόματα ημών εν τω βιβλίω της ζωής και τας καρδίας ημών προσηλωμένας επί του ερχομένου Σωτήρος. Εν τω ονόματι Αυτού προσευχόμεθα. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →