Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους
Προς Ρωμαίους 4 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία του Ματθαίου Χένρι για το κεφάλαιο 4 της Προς Ρωμαίους μας καλεί να παρακολουθήσουμε τη δικαίωση δια πίστεως να ξεδιπλώνεται μέσα από τη ζωή του Αβραάμ. Το σχόλιό του δείχνει πώς ο απόστολος καταρρίπτει κάθε αξίωση αξίας και στηρίζει την ελπίδα εξ ολοκλήρου στην επαγγελία του Θεού. Καθώς ακολουθούμε τον συλλογισμό του Χένρι, ανακαλύπτουμε νέους λόγους να αναπαυθούμε στη χάρη μόνο. Το ίδιο ευαγγέλιο που έφτασε στον Αβραάμ φτάνει σε εμάς σήμερα, εξισώνοντας κάθε διάκριση και σιγάζοντας κάθε καύχημα. Ας στερεώσουν τα λόγια του τις καρδιές μας καθώς ανοίγουμε μαζί το κεφάλαιο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο 4 της Προς Ρωμαίους. Ακούστε τον σταθερό ρυθμό της επαγγελίας και της πίστεως που διατρέχει κάθε στίχο. Αφήστε το κείμενο να μιλήσει πριν στραφείτε στις παρατηρήσεις του Χένρι. Προσέξτε πώς η ιστορία του Αβραάμ γίνεται δική μας ιστορία και πώς η μαρτυρία του Δαβίδ επιβεβαιώνει την ίδια χάρη. Επιστρέψτε στο απόσπασμα όποτε το σχόλιο προτρέπει σε πιο προσεκτική ματιά.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά επικαλούμενος την περίπτωση του Αβραάμ του πατέρα μας.
Εδώ ο απόστολος αποδεικνύει ότι ο Αβραάμ δικαιώθηκε όχι με έργα, αλλά με πίστη. Εκείνοι που από όλους τους ανθρώπους αγωνίστηκαν πιο έντονα για μερίδιο στη δικαιοσύνη μέσω των προνομίων που απολάμβαναν και των έργων που επιτελούσαν, ήταν οι Ιουδαίοι, και γι' αυτό επικαλείται την περίπτωση του Αβραάμ του πατέρα τους, και βάζει το δικό του όνομα στη συγγένεια, όντας Εβραίος από Εβραίους: Αβραάμ ο πατέρας μας. Τώρα σίγουρα το προνόμιό του πρέπει να είναι τόσο μεγάλο όσο εκείνων που το διεκδικούν ως σπέρμα του κατά σάρκα. Τώρα τι βρήκε; Όλος ο κόσμος ζητά· αλλά, ενώ οι περισσότεροι κουράζονται για μάταια πράγματα, κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί αληθινά ότι βρήκε, παρά μόνο εκείνοι που δικαιώνονται ενώπιον του Θεού· και έτσι ο Αβραάμ, σαν σοφός έμπορος, αναζητώντας πολύτιμα μαργαριτάρια, βρήκε αυτό το ένα μαργαριτάρι μεγάλης αξίας. Τι βρήκε, κατά σάρκα — δηλαδή, με την περιτομή και τα εξωτερικά προνόμια και επιτελέσεις του; Αυτά ο απόστολος τα ονομάζει σάρκα, Φιλ. γ΄ 3. Τώρα τι κέρδισε με αυτά; Δικαιώθηκε με αυτά; Ήταν η αξία των έργων του που τον συνέστησε στην αποδοχή του Θεού; Όχι, σε καμία περίπτωση, το οποίο αποδεικνύει με αρκετά επιχειρήματα.Ο Χένρι στη συνέχεια στρέφει την προσοχή στη σαφή μαρτυρία της Γραφής.
ΙΙ. Λέγεται ρητά ότι η πίστη του Αβραάμ λογίστηκε σ' αυτόν για δικαιοσύνη. Τι λέει η γραφή; εδ. 3. Σε όλες τις θρησκευτικές διαμάχες αυτό πρέπει να είναι το ερώτημά μας, Τι λέει η γραφή; Δεν είναι τι λέει αυτός ο μεγάλος άνθρωπος και ο άλλος καλός άνθρωπος, αλλά Τι λέει η γραφή; Ζήτα συμβουλή σ' αυτό το Άβελ, και έτσι τέλειωσε το ζήτημα, Β' Βασ. β΄ 18. Στον νόμο και στη μαρτυρία (Ησ. η΄ 20), εκεί είναι η τελευταία έκκληση. Τώρα η γραφή λέει ότι ο Αβραάμ πίστεψε, και αυτό λογίστηκε σ' αυτόν για δικαιοσύνη (Γεν. ιε΄ 6)· επομένως δεν είχε τίποτα για να καυχηθεί ενώπιον του Θεού, αφού ήταν καθαρά από ελεύθερη χάρη που λογίστηκε έτσι, και δεν είχε από μόνο του καμία από την τυπική φύση δικαιοσύνης, πέρα από το ότι ο ίδιος ο Θεός ευδόκησε με χάρη να το λογίσει σ' αυτόν. Αναφέρεται στη Γένεση, με αφορμή μια πολύ σημαντική και αξιοσημείωτη πράξη πίστεως σχετικά με το σπέρμα που επαγγέλθηκε, και είναι πιο αξιοσημείωτο ότι ακολούθησε μετά από μια οδυνηρή σύγκρουση που είχε με την απιστία· η πίστη του ήταν τώρα νικηφόρα πίστη, νεοεπιστρέψασα από τη μάχη. Δεν είναι η τέλεια πίστη που απαιτείται για τη δικαίωση (μπορεί να υπάρχει αποδεκτή πίστη όπου υπάρχουν υπολείμματα απιστίας), αλλά η επικρατούσα πίστη, η πίστη που έχει το πάνω χέρι της απιστίας.Ο Χένρι στη συνέχεια προβάλλει τα λόγια του Δαβίδ από τους Ψαλμούς.
IV. Το επεξηγεί περαιτέρω με ένα απόσπασμα από τους Ψαλμούς, όπου ο Δαβίδ μιλά για την άφεση των αμαρτιών, τον κύριο κλάδο της δικαίωσης, ως συστατικό της ευτυχίας και της μακαριότητας ενός ανθρώπου, μακαρίζοντας όχι τον άνθρωπο που δεν έχει αμαρτία, ή καμία που άξιζε θάνατο (γιατί τότε, ενώ ο άνθρωπος είναι τόσο αμαρτωλός και ο Θεός τόσο δίκαιος, πού θα ήταν ο μακάριος άνθρωπος;) αλλά τον άνθρωπο στον οποίο ο Κύριος δεν λογίζει αμαρτία, ο οποίος αν και δεν μπορεί να ισχυριστεί, 'Όχι ένοχος', ισχυρίζεται την πράξη αμνηστίας, και η ένστασή του γίνεται δεκτή. Παρατίθεται από τον Ψαλμ. λβ΄ 1, 2, όπου παρατηρήστε, 1. Τη φύση της συγχώρεσης. Είναι η άφεση χρέους ή εγκλήματος· είναι η κάλυψη της αμαρτίας, ως ακάθαρτου πράγματος, ως γυμνότητας και ντροπής της ψυχής. Λέγεται ότι ο Θεός ρίχνει την αμαρτία πίσω από την πλάτη του, κρύβει το πρόσωπό του από αυτήν, το οποίο, και παρόμοιες εκφράσεις, υπονοούν ότι το θεμέλιο της μακαριότητάς μας δεν είναι η αθωότητά μας, ή το ότι δεν αμαρτήσαμε (ένα πράγμα είναι, και είναι ακάθαρτο, αν και καλυμμένο· η δικαίωση δεν κάνει την αμαρτία να μην υπήρξε, ή να μην ήταν αμαρτία), αλλά το ότι ο Θεός δεν την καταλογίζει σε εμάς, όπως ακολουθεί εδώ: είναι το ότι ο Θεός δεν λογίζει αμαρτία (εδ. 8), το οποίο το καθιστά εξ ολοκλήρου πράξη χάριτος του Θεού, μη συμπεριφερόμενος σε εμάς με αυστηρή δικαιοσύνη όπως μας άξιζε, μη εισερχόμενος σε κρίση, μη σημειώνοντας ανομίες, όλα αυτά όντας καθαρά πράξεις χάριτος, η αποδοχή και η ανταμοιβή δεν μπορούν να αναμένονται ως χρέη· και γι' αυτό ο Παύλος συμπεραίνει (εδ. 6) ότι είναι ο καταλογισμός δικαιοσύνης χωρίς έργα. 2. Τη μακαριότητά της: Μακάριοι είναι αυτοί. Όταν λέγεται, Μακάριοι οι άμωμοι εν οδώ, μακάριος ο άνθρωπος που δεν πορεύθηκε εν βουλή ασεβών, κ.λπ., ο σκοπός είναι να δείξει τους χαρακτήρες εκείνων που είναι μακάριοι· αλλά όταν λέγεται, Μακάριοι εκείνοι των οποίων οι ανομίες συγχωρήθηκαν, ο σκοπός είναι να δείξει τι είναι αυτή η μακαριότητα, και ποιο είναι το θεμέλιο και η βάση της. Οι συγχωρημένοι άνθρωποι είναι οι μόνοι μακάριοι άνθρωποι. Τα αισθήματα του κόσμου είναι, Εκείνοι είναι ευτυχείς που έχουν καθαρή περιουσία, και δεν χρωστούν σε άνθρωπο· αλλά η απόφαση του λόγου είναι, Εκείνοι είναι ευτυχείς που έχουν τα χρέη τους προς τον Θεό εξοφλημένα. Ω πόσο πολύ λοιπόν είναι συμφέρον μας να το εξασφαλίσουμε για τον εαυτό μας ότι οι αμαρτίες μας συγχωρήθηκαν! Γιατί αυτό είναι το θεμέλιο όλων των άλλων ωφελημάτων. Έτσι και έτσι θα κάνω γι' αυτούς· γιατί θα είμαι ελεήμων, Εβρ. η΄ 12.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι αργότερα εξερευνά γιατί η επαγγελία δόθηκε μέσω πίστεως και όχι νόμου.
3. Γιατί η επαγγελία έγινε σ' αυτόν δια πίστεως· για τρεις λόγους, εδ. 16. (1.) Για να είναι δια χάριτος, ώστε η χάρη να έχει την τιμή της· δια χάριτος, και όχι δια νόμου· δια χάριτος, και όχι εκ χρέους, ούτε εκ αξίας· ώστε Χάρις, χάρις, να κραυγάζεται σε κάθε λίθο, ιδιαίτερα στον ακρογωνιαίο λίθο, σ' αυτό το οικοδόμημα. Η πίστη έχει ιδιαίτερη αναφορά στη χάρη που χορηγεί, όπως η χάρη έχει αναφορά στην πίστη που δέχεται. Δια χάριτος, και επομένως δια πίστεως, Εφ. β΄ 8. Γιατί ο Θεός θέλει κάθε στέφανο να ρίχνεται στα πόδια της χάριτος, της ελεύθερης χάριτος, και κάθε τραγούδι στον ουρανό να ψάλλεται σ' αυτόν τον τόνο, Όχι σε εμάς, Κύριε, όχι σε εμάς, αλλά στο όνομά σου η δόξα. (2.) Για να είναι βέβαιη η επαγγελία. Η πρώτη διαθήκη, όντας διαθήκη έργων, δεν ήταν βέβαιη· αλλά, μέσω της αποτυχίας του ανθρώπου, τα ωφελήματα που σχεδιάστηκαν απ' αυτήν κόπηκαν· και γι' αυτό, για να εξασφαλιστεί πιο αποτελεσματικά η μεταβίβαση της νέας διαθήκης, βρέθηκε άλλος τρόπος, όχι με έργα (αν ήταν έτσι, η επαγγελία δεν θα ήταν βέβαιη, λόγω της συνεχούς αδυναμίας και ασθένειας της σάρκας), αλλά με πίστη, η οποία δέχεται τα πάντα από τον Χριστό, και ενεργεί με συνεχή εξάρτηση από αυτόν, ως τον μεγάλο εμπιστευόμενο της σωτηρίας μας, και στην φύλαξη του οποίου είναι ασφαλής. Η διαθήκη είναι επομένως βέβαιη, επειδή είναι τόσο καλά τακτοποιημένη σε όλα, Β' Βασ. κγ΄ 5. (3.) Για να είναι βέβαιη σε όλο το σπέρμα. Αν ήταν δια νόμου, θα περιοριζόταν στους Ιουδαίους, στους οποίους ανήκε η δόξα, και οι διαθήκες, και η δόση του νόμου (κεφ. θ΄ 4)· αλλά γι' αυτό ήταν δια πίστεως ώστε και οι εθνικοί καθώς και οι Ιουδαίοι να μπορούν να γίνουν μέτοχοι σ' αυτήν, το πνευματικό καθώς και το φυσικό σπέρμα του πιστού Αβραάμ. Ο Θεός θα σχεδίαζε την επαγγελία με τέτοιο τρόπο ώστε να την κάνει πιο εκτεταμένη, για να περιλάβει όλους τους αληθινούς πιστούς, ώστε η περιτομή και η ακροβυστία να μην κάνουν καμία διαφορά· και γι' αυτό (εδ. 17) μας παραπέμπει στη Γεν. ιζ΄ 5, όπου ο λόγος της αλλαγής του ονόματός του από Άβραμ — υψηλός πατέρας, σε Αβραάμ — ο υψηλός πατέρας πλήθους, αποδίδεται έτσι: Για πατέρα πολλών εθνών σε έκανα· δηλαδή, όλοι οι πιστοί, και πριν και μετά την έλευση του Χριστού εν σαρκί, θα έπαιρναν τον Αβραάμ για πρότυπό τους, και θα τον ονόμαζαν πατέρα. Οι Ιουδαίοι λένε ότι ο Αβραάμ ήταν ο πατέρας όλων των προσηλύτων στην ιουδαϊκή θρησκεία. Ιδού, είναι ο πατέρας όλου του κόσμου, που συγκεντρώνονται κάτω από τις πτέρυγες της Θείας Μεγαλειότητας. — Μαϊμονίδης.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην προσωπική σας ιστορία αισθάνεστε ακόμα τον πειρασμό να παρουσιάσετε έργα ενώπιον του Θεού; Πώς το παράδειγμα του Αβραάμ που δέχεται τη δικαιοσύνη ως δώρο αναδιαμορφώνει την άποψή σας για την καθημερινή υπακοή; Ποια επαγγελία του Θεού σας καλείται να εμπιστευθείτε πιο πλήρως σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ελεήμων Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τη σαφή μαρτυρία του Αβραάμ και του Δαβίδ ότι η δικαιοσύνη λογίζεται σε εκείνους που πιστεύουν. Φύλαξέ μας από κάθε προσπάθεια να κερδίσουμε αυτό που εσύ δωρίζεις ελεύθερα. Ενίσχυσε την πίστη μας να αναπαυθούμε στην επαγγελία σου ακόμα και όταν οι περιστάσεις φαίνονται αδύνατες. Ας φτάσει η ίδια χάρη που δικαίωσε τον Αβραάμ σε κάθε γωνιά της ζωής μας. Ας περπατήσουμε στα βήματα της πίστης του και ας δώσουμε όλη τη δόξα σε σένα μόνο. Στο όνομα του Ιησού προσευχόμαστε, αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →