← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις

Γένεσις 21-22 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Γένεσις 21-22Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στη Γένεση 21-22 ανοίγει ένα παράθυρο στην πρώιμη ζωή του Ισαάκ και στη δοκιμασία του οίκου του Αβραάμ. Μέσα από προσεκτική ερμηνεία στίχο προς στίχο, ο Καλβίνος δείχνει πώς οι υποσχέσεις του Θεού διαμορφώνουν κάθε λεπτομέρεια της αφήγησης. Οι στοχασμοί του αναδεικνύουν την ένταση ανάμεσα στην ανθρώπινη στοργή και τη θεία εντολή. Οι αναγνώστες καλούνται να παρακολουθήσουν τη γραμμή από τη χαρά της Σάρρας μέχρι τον οδυνηρό χωρισμό του Ισμαήλ. Η πραγματεία του Καλβίνου σε αυτά τα κεφάλαια αποκαλύπτει τη σταθερή πιστότητα του Θεού μέσα στην οικογενειακή αναστάτωση. Η μελέτη που ακολουθεί αντλεί απευθείας από τις παραγράφους του για να καθοδηγήσει τον στοχασμό πάνω σε αυτά τα γεγονότα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στρέψου τώρα στα κεφάλαια 21 και 22 της Γενέσεως. Άκουσε για τη γέννηση του Ισαάκ, την αποστολή μακριά της Άγαρ και του Ισμαήλ, και την εντολή να θυσιαστεί ο υπεσχημένος γιος. Άσε το κείμενο να ξεδιπλωθεί αργά, σημειώνοντας κάθε υπόσχεση που ειπώθηκε και κάθε πράξη υπακοής που απαιτήθηκε. Επέτρεψε στην αφήγηση να προετοιμάσει την καρδιά για το σχόλιο που ακολουθεί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά σχολιάζοντας την επίσκεψη του Κυρίου στη Σάρρα στη Γένεση 21:1. Γι' αυτό ο Κύριος λέγεται, όχι χωρίς λόγο, ότι επισκέπτεται εκείνους στους οποίους δίνει παιδιά. Διότι μολονότι το έμβρυο φαίνεται να παράγεται φυσικά, το καθένα από το δικό του είδος, δεν υπάρχει όμως γονιμότητα στα ζώα, παρά μόνο στο μέτρο που ο Κύριος προβάλλει τη δική του δύναμη, για να εκπληρώσει ό,τι είπε, Αυξάνεστε και πληθύνεστε. Αλλά στην αναπαραγωγή του ανθρώπινου γένους, η ιδιαίτερη ευλογία του είναι εμφανής, και γι' αυτό η γέννηση κάθε παιδιού θεωρείται δικαίως αποτέλεσμα θείας επίσκεψης. Αλλά ο Μωυσής, σε αυτό το σημείο, κοιτάζει ψηλότερα, εφόσον ο Ισαάκ γεννήθηκε έξω από τη συνηθισμένη πορεία της φύσης. [433] Γι' αυτό ο Μωυσής εδώ επαινεί εκείνη τη μυστική και ασυνήθιστη δύναμη του Θεού, η οποία είναι ανώτερη από τον νόμο της φύσης, και όχι ακατάλληλα, αφού έχει μεγάλη σημασία για εμάς να γνωρίζουμε ότι η δωρεάν καλοσύνη του Θεού βασίλευε, τόσο στην αρχή όσο και στην πρόοδο της Εκκλησίας, και ότι οι γιοι του Θεού δεν γεννήθηκαν αλλιώς παρά από το έλεός του μόνο. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν έκανε τον Αβραάμ πατέρα, μέχρι που το σώμα του ήταν σχεδόν μαραμένο. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι ο Μωυσής δηλώνει ότι η επίσκεψη που αναφέρει βασίζεται στην υπόσχεση: Ο Ιεχωβά επισκέφθηκε τη Σάρρα, όπως είχε υποσχεθεί. Με αυτά τα λόγια συνδέει το αποτέλεσμα με την αιτία του, ώστε η ιδιαίτερη χάρη του Θεού, της οποίας δίνεται παράδειγμα στη γέννηση του Ισαάκ, να γίνει πιο αντιληπτή. Αν είχε πει απλώς ότι ο Κύριος είχε φροντίσει τη Σάρρα, όταν γέννησε γιο, θα μπορούσε να αναζητηθεί κάποια άλλη αιτία. Κανείς όμως δεν μπορεί να αμφιβάλλει ότι η υπόσχεση, με την οποία ο Ισαάκ είχε δοθεί στον πατέρα του Αβραάμ, ήταν δωρεάν, αφού το παιδί ήταν καρπός εκείνης της υιοθεσίας, η οποία δεν μπορεί να αποδοθεί σε τίποτε άλλο παρά στη μόνη χάρη του Θεού. Επομένως, όποιος θέλει να στοχαστεί σωστά και συνετά πάνω στο έργο του Θεού στη γέννηση του Ισαάκ, πρέπει απαραίτητα να ξεκινήσει από την υπόσχεση. Υπάρχει επίσης μεγάλη έμφαση στην επανάληψη, Ο Κύριος έκανε στη Σάρρα όπως είχε μιλήσει. Διότι έτσι κρατά τους αναγνώστες του, σαν να βάζει το χέρι του πάνω τους, ώστε να σταθούν στον στοχασμό ενός τόσο μεγάλου θαύματος. Εν τω μεταξύ, ο Μωυσής επαινεί την πιστότητα του Θεού, σαν να έλεγε ότι ποτέ δεν τρέφει τους ανθρώπους με κενές υποσχέσεις, ούτε είναι λιγότερο αληθινός στο να χορηγεί ό,τι υποσχέθηκε, από ό,τι είναι γενναιόδωρος και πρόθυμος στο να κάνει την υπόσχεση. Ο Καλβίνος στη συνέχεια αναφέρεται στον απογαλακτισμό του παιδιού και στη σύγκρουση που προέκυψε στον οίκο. 8. Και το παιδί μεγάλωσε και απογαλακτίστηκε. Ο Μωυσής τώρα αρχίζει να διηγείται τον τρόπο με τον οποίο ο Ισμαήλ απορρίφθηκε από την οικογένεια του Αβραάμ, ώστε ο Ισαάκ μόνο να κρατήσει τη θέση του νόμιμου γιου και κληρονόμου. Φαίνεται, πράγματι, με την πρώτη ματιά, κάτι ασήμαντο, ότι η Σάρρα, θυμωμένη για ένα τίποτα, να προκάλεσε έριδα στην οικογένεια. Αλλά ο Παύλος διδάσκει ότι ένα υψηλό μυστήριο προτείνεται εδώ σε εμάς, σχετικά με την αιώνια κατάσταση της Εκκλησίας. (Προς Γαλάτας 4:21.) Και, αληθινά, αν εξετάσουμε προσεκτικά τα πρόσωπα που αναφέρονται, θα το θεωρήσουμε όχι ασήμαντο ζήτημα, ότι ο πατέρας όλων των πιστών διατάσσεται θεϊκά να διώξει τον πρωτότοκο γιο του, ότι ο Ισμαήλ, μολονότι μέτοχος της ίδιας περιτομής, μεταμορφώνεται τόσο σε ξένο έθνος ώστε να μην λογίζεται πλέον ανάμεσα στο ευλογημένο σπέρμα, ότι, κατά φαινομενικότητα, το σώμα της Εκκλησίας σχίζεται τόσο ώστε μόνο το μισό του παραμένει, ότι η Σάρρα, διώχνοντας τον γιο της δούλης της από τον οίκο, διεκδικεί ολόκληρη την κληρονομία για τον Ισαάκ μόνο. Γι' αυτό, αν δοθεί η δέουσα προσοχή στην ανάγνωση αυτής της ιστορίας, το ίδιο το μυστήριο για το οποίο πραγματεύεται ο Παύλος, παρουσιάζεται αυθόρμητα. Ο Καλβίνος στη συνέχεια στρέφεται στην πρωινή έγερση του Αβραάμ και στην οδυνηρή αναχώρηση της Άγαρ και του Ισμαήλ. 14. Και ο Αβραάμ σηκώθηκε νωρίς το πρωί. Πόσο οδυνηρή ήταν η πληγή που προκάλεσε στο νου του αγίου ανθρώπου η αποπομπή του πρωτότοκου γιου του, μπορούμε να συμπεράνουμε από τη διπλή παρηγοριά με την οποία ο Θεός μετρίασε τη λύπη του: Στέλνει τον γιο του στην εξορία ακριβώς σαν να έσχιζε τα ίδια του τα σπλάχνα. Αλλά επειδή ήταν συνηθισμένος να υπακούει στον Θεό, υποτάσσει την πατρική αγάπη, την οποία δεν είναι ικανός να αποβάλει εντελώς. Αυτή είναι η αληθινή δοκιμασία της πίστης και της ευσέβειας, όταν οι πιστοί είναι τόσο αναγκασμένοι να αρνηθούν τον εαυτό τους, ώστε να παραδίδουν ακόμη και τα ίδια τα συναισθήματα της αρχικής τους φύσης, τα οποία δεν είναι ούτε κακά ούτε μοχθηρά από μόνα τους, στο θέλημα του Θεού. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, κατά τη διάρκεια όλης της νύχτας, είχε ταραχθεί με ποικίλες φροντίδες, ότι είχε ποικίλες εσωτερικές συγκρούσεις και υπέμεινε σοβαρές βασάνους, όμως σηκώθηκε νωρίς το πρωί, για να επισπεύσει τον χωρισμό του από το παιδί του, αφού γνώριζε ότι αυτό ήταν το θέλημα του Θεού.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος συνδέει αυτά τα γεγονότα με τον εσωτερικό αγώνα του Αβραάμ σχετικά με την εντολή στον στίχο 11. 11. Και το πράγμα ήταν πολύ οδυνηρό στα μάτια του Αβραάμ. Μολονότι ο Αβραάμ είχε ήδη διαβεβαιωθεί, από πολλούς χρησμούς, ότι το ευλογημένο σπέρμα θα προερχόταν μόνο από τον Ισαάκ, όμως, υπό την επίδραση της πατρικής στοργής, δεν μπορούσε να αντέξει να αποκοπεί ο Ισμαήλ, για να παραμείνει ακέραιη η κληρονομία σε αυτόν στον οποίο είχε δοθεί θεϊκά, και έτσι, αναμειγνύοντας δύο φυλές, προσπάθησε, όσο μπορούσε, να συγχύσει τη διάκριση που είχε κάνει ο Θεός. Μπορεί αληθινά να φαίνεται παράλογο, ότι ο δούλος του Θεού παρασύρθηκε έτσι από μια τυφλή παρόρμηση, αλλά ο Θεός έτσι του στερεί την κρίση, όχι μόνο για να τον ταπεινώσει, αλλά και για να μαρτυρήσει σε όλες τις εποχές ότι η διανομή της χάρης του εξαρτάται από το δικό του θέλημα μόνο. Επιπλέον, για να μπορέσει ο άγιος άνθρωπος να υπομείνει με μεγαλύτερη ηρεμία την αναχώρηση του γιου του, του υπόσχεται διπλή παρηγοριά. Διότι, πρώτα, ο Θεός του υπενθυμίζει την υπόσχεση που δόθηκε για τον Ισαάκ, σαν να έλεγε, αρκεί και περισσότερο από αρκετό, ότι ο Ισαάκ, στον οποίο η πνευματική ευλογία παραμένει ακέραιη, έχει μείνει. Έπειτα υπόσχεται ότι θα φροντίσει τον Ισμαήλ, μολονότι εξόριστο από τον πατρικό οίκο, και ότι θα αναστηθεί από αυτόν μια γενιά που θα αποτελέσει ολόκληρο έθνος. Αλλά έχω εξηγήσει παραπάνω, στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο (Γένεση 17:1), τι σημαίνει η έκφραση, Το σπέρμα θα ονομαστεί εν Ισαάκ. Και ο Παύλος, (Προς Ρωμαίους 9:8), κατά τρόπο ερμηνείας, χρησιμοποιεί τη λέξη λογίζεται, ή λογίζεται. [436] Και είναι βέβαιο ότι, με αυτή τη μέθοδο, ο άλλος γιος αποκόπηκε από την οικογένεια του Αβραάμ, ώστε να μην έχει πλέον όνομα ανάμεσα στους απογόνους του. Διότι ο Θεός, αφού αποχώρισε τον Ισμαήλ, δείχνει ότι όλη η γενιά του Αβραάμ θα ρέει από ένα μόνο κεφάλι. Υπόσχεται επίσης στον Ισμαήλ ότι θα είναι έθνος, αλλά αποξενωμένο από την Εκκλησία, ώστε η κατάσταση των αδελφών να είναι, από αυτή την άποψη, διαφορετική, ότι ο ένας καθίσταται πατέρας ενός πνευματικού λαού, στον άλλο δίνεται σαρκικό σπέρμα. Από όπου ο Παύλος δικαίως συμπεραίνει ότι δεν είναι όλοι όσοι είναι σπέρμα του Αβραάμ αληθινοί και γνήσιοι γιοι, αλλά μόνο εκείνοι που γεννιούνται από το Πνεύμα. Διότι όπως ο ίδιος ο Ισαάκ έγινε ο νόμιμος γιος με μια δωρεάν υπόσχεση, έτσι η ίδια χάρη του Θεού κάνει μια διαφορά ανάμεσα στους απογόνους του. Αλλά επειδή έχουμε πραγματευτεί επαρκώς τους διάφορους γιους του Αβραάμ στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο, το θέμα τώρα αναφέρεται πιο αραιά.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού αισθάνεσαι ότι η υπόσχεση του Θεού σε στηρίζει όταν τα ανθρώπινα σχέδια πρέπει να παραδοθούν; Πώς η υπακοή του Αβραάμ προκαλεί τη δική σου προθυμία να απελευθερώσεις ό,τι κρατάς αγαπημένο; Με ποιους τρόπους μπορεί η διάκριση ανάμεσα στο υπεσχημένο σπέρμα και τον απορριφθέντα γιο να μιλήσει στην κατανόησή σου για τη χάρη σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Πατέρα, ὁ ὁποῖος ἐξεπλήρωσας τὴν διαθήκην σου δίδων τῷ Ἀβραὰμ τὸν υἱὸν τῆς ἐπαγγελίας καὶ ἔπειτα δοκιμάσας τὴν πίστιν αὐτοῦ ἐν τῷ ὄρει Μοριά, ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ ἐμπιστευώμεθα τὸν λόγον σου ὅταν πᾶν ἄλλο καταφύγιον ἀφαιρεθῇ. Καθὼς παρεῖχες τὸν κριὸν ἐν τῷ δρυμῷ, οὕτω στερέωσον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν ἐπὶ τὸν Χριστόν, τὸ ἀληθινὸν Σπέρμα ἐν ᾧ πᾶσαι αἱ ἐπαγγελίαι σου εἶναι ναὶ καὶ ἀμήν. Διαμόρφωσον ἐν ἡμῖν τὴν ἑτοίμην ὑπακοὴν τὴν ἐγερθεῖσαν πρωὶ πρὸς τὸ ποιῆσαι τὸ θέλημά σου, καὶ φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ προσκολλᾶσθαι εἰς ὅ τι ὁ κυρίαρχος σκοπός σου ἔχει ἀπορρίψει. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →