Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 25-26 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στη σοφία του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ανοίγει τις Γραφές στους Ψαλμούς 25 και 26. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας καλεί να παραμείνουμε στις ειλικρινείς κραυγές και την πεποίθηση εμπιστοσύνης του Δαβίδ, επιτρέποντας στους αρχαίους λόγους να διαμορφώσουν τις δικές μας προσευχές σήμερα. Μέσα από τις γνώσεις του ανακαλύπτουμε νέους τρόπους να υψώνουμε τις ψυχές μας προς τον Κύριο εν μέσω δοκιμασιών και να αναπαυόμαστε στον ακλόνητο χαρακτήρα του Θεού. Ας καθοδηγήσουν οι στοχασμοί του Καλβίνου σε βαθύτερη κοινωνία με Εκείνον που διδάσκει και οδηγεί τον λαό του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Εγκατασταθείτε σε έναν ήσυχο χώρο και διαβάστε τους Ψαλμούς 25 και 26 αργά. Προσέξτε τις ειλικρινείς ικεσίες για καθοδήγηση, την ομολογία αμαρτίας και την επαναλαμβανόμενη εμπιστοσύνη στο έλεος και την αλήθεια του Θεού. Αφήστε τα λόγια του ψαλμωδού να γίνουν δική σας προσευχή καθώς προχωράτε σε κάθε στίχο με ανοιχτή καρδιά.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας τους εναρκτήριους στίχους του ψαλμού.
1. Προς εσέ, ω Ιεχωβά! κ.λπ. Ο Ψαλμωδός δηλώνει από την αρχή ότι δεν παρασύρεται εδώ κι εκεί, όπως οι ασεβείς, αλλά κατευθύνει όλες τις επιθυμίες και τις προσευχές του προς τον Θεό μόνο. Τίποτε δεν είναι πιο ασυμβίβαστο με την αληθινή και ειλικρινή προσευχή προς τον Θεό, από το να ταλαντεύεται και να κοιτάζει γύρω όπως οι εθνικοί, για κάποια βοήθεια από τον κόσμο· και ταυτόχρονα να εγκαταλείπει τον Θεό, ή να μην καταφεύγει άμεσα στην φύλαξη και την προστασία του. Εκείνοι που φαντάζονται ότι ο Δαβίδ εδώ δηλώνει ότι είχε αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό, σαν να είχε προσφέρει τον εαυτό του σε θυσία, δεν κατανοούν σωστά το νόημα του χωρίου. Το νόημα μάλλον είναι ότι, για να ενισχύσει την ελπίδα να λάβει το αίτημά του, δηλώνει, ό,τι είναι μέγιστης σημασίας στην προσευχή, ότι είχε στερεώσει την ελπίδα του στον Θεό, και ότι δεν είχε παγιδευτεί από τις γοητείες του κόσμου, ή εμποδιστεί από το να υψώσει την ψυχή του πλήρως και ανυπόκριτα προς τον Θεό. Προκειμένου, λοιπόν, να προσευχόμαστε ορθά προς τον Θεό, ας καθοδηγούμαστε από αυτόν τον κανόνα — να μην αποσπούμε τον νου μας με ποικίλες και αβέβαιες ελπίδες, ούτε να εξαρτόμαστε από κοσμική βοήθεια, αλλά να αποδίδουμε στον Θεό την τιμή να υψώνουμε τις καρδιές μας προς αυτόν με ειλικρινή και ένθερμη προσευχή. Επιπλέον, αν και το ρήμα αποδίδεται ορθά ως θα υψώσω, ωστόσο ακολούθησα άλλους ερμηνευτές αλλάζοντάς το σε παρελθοντικό χρόνο, έχω υψώσει. Με τον μέλλοντα χρόνο, όμως, ο Δαβίδ δηλώνει μια συνεχιζόμενη πράξη.Στον στίχο 4, ο Καλβίνος συνεχίζει την ερμηνεία του.
4. Ω Ιεχωβά! γνώρισε μου τις οδούς σου. Με τις οδούς του Κυρίου, ο Δαβίδ εννοεί μερικές φορές, όπως είδαμε σε άλλο μέρος, την ευτυχή και ευημερούσα έκβαση των υποθέσεων, αλλά συχνότερα χρησιμοποιεί αυτήν την έκφραση για να δηλώσει τον κανόνα μιας αγίας και δικαίας ζωής. Καθώς ο όρος αλήθεια εμφανίζεται στον αμέσως επόμενο στίχο, η προσευχή που προσφέρει εδώ είναι, κατά τη γνώμη μου, προς αυτό το αποτέλεσμα: Κύριε, διατήρησε τον δούλο σου στην ακράδαντη πεποίθηση των υποσχέσεών σου, και μην τον αφήσεις να εκτραπεί δεξιά ή αριστερά. Όταν οι νόες μας είναι έτσι συντεθειμένοι σε υπομονή, δεν αναλαμβάνουμε τίποτε βιαστικά ή με ακατάλληλα μέσα, αλλά εξαρτώμαστε ολοκληρωτικά από την πρόνοια του Θεού. Συνεπώς, σε αυτό το μέρος ο Δαβίδ δεν επιθυμεί απλώς να καθοδηγηθεί από το Πνεύμα του Θεού, μήπως αποπλανηθεί από την ορθή οδό, αλλά επίσης ο Θεός να φανερώσει σαφώς σε αυτόν την αλήθεια και την πιστότητά του στις υποσχέσεις του λόγου του, ώστε να ζει εν ειρήνη ενώπιόν του, και να είναι ελεύθερος από κάθε ανυπομονησία. [554] Αν κάποιος προτιμούσε να λάβει τα λόγια με γενική έννοια, σαν ο Δαβίδ να παραδίδεται ολοκληρωτικά στον Θεό για να κυβερνάται από αυτόν, δεν αντιλέγω. Καθώς, όμως, θεωρώ πιθανό ότι, υπό το όνομα αλήθεια στον επόμενο στίχο, εξηγεί τι εννοεί με τις οδούς και τα μονοπάτια του Θεού, για τα οποία μιλά εδώ, δεν διστάζω να αναφέρω την προσευχή σε αυτήν την περίσταση, δηλαδή ότι ο Δαβίδ, φοβούμενος να υποκύψει στο αίσθημα της ανυπομονησίας, ή στην επιθυμία εκδίκησης, ή σε κάποια υπερβολική και παράνομη παρόρμηση, ζητά οι υποσχέσεις του Θεού να εντυπωθούν βαθιά και να χαραχθούν στην καρδιά του. Διότι είπα προηγουμένως ότι όσο αυτή η σκέψη επικρατεί στους νόες μας, ότι ο Θεός φροντίζει για εμάς, είναι το καλύτερο και ισχυρότερο μέσο για να αντισταθούμε στους πειρασμούς. Αν, όμως, με τις οδούς και τα μονοπάτια του Θεού, κάποιοι προτιμούσαν να εννοήσουν τη διδασκαλία του, παρ' όλα αυτά, εξακολουθώ να το θεωρώ ως καθορισμένο σημείο ότι στη γλώσσα του Ψαλμωδού υπάρχει υπαινιγμός σε εκείνα τα ξαφνικά και άτακτα συναισθήματα που αναδύονται στους νόες μας όταν ταλαντευόμαστε από την αντιξοότητα, και από τα οποία κατακρημνιζόμαστε σε πλανημένα και απατηλά μονοπάτια πλάνης, μέχρι να υποταχθούν ή να καταπραϋνθούν εγκαίρως από τον λόγο του Θεού. Έτσι το νόημα είναι, Ό,τι κι αν συμβεί, μην με αφήσεις, ω Κύριε, να πέσω από τις οδούς σου, ή να παρασυρθώ από εσκεμμένη ανυπακοή στην εξουσία σου, ή από οποιαδήποτε άλλη αμαρτωλή επιθυμία· αλλά μάλλον ας με διατηρήσει η αλήθεια σου σε κατάσταση ήρεμης ανάπαυσης και ειρήνης, με ταπεινή υποταγή σε αυτήν. Επιπλέον, αν και επαναλαμβάνει συχνά το ίδιο πράγμα, ζητώντας ο Θεός να τον κάνει να γνωρίσει τις οδούς του, και να τον διδάξει σε αυτές, και να τον οδηγήσει στην αλήθεια του, δεν υπάρχει πλεονασμός σε αυτές τις μορφές λόγου. Οι αντιξοότητές μας είναι συχνά σαν ομίχλες που σκοτεινιάζουν τα μάτια· και ο καθένας γνωρίζει από την ίδια του την εμπειρία πόσο δύσκολο πράγμα είναι, ενώ αυτά τα σύννεφα σκότους συνεχίζονται, να διακρίνει με ποιον τρόπο οφείλουμε να πορευθούμε. Αλλά αν ο Δαβίδ, τόσο διακεκριμένος προφήτης και προικισμένος με τόση σοφία, είχε ανάγκη θείας διδασκαλίας, τι θα γίνει με εμάς αν, στις θλίψεις μας, ο Θεός δεν διαλύσει από τους νόες μας εκείνα τα σύννεφα σκότους που μας εμποδίζουν να δούμε το φως του; Όποτε, λοιπόν, οποιοσδήποτε πειρασμός μας επιτεθεί, οφείλουμε πάντα να προσευχόμαστε ο Θεός να κάνει το φως της αλήθειας του να λάμψει επάνω μας, μήπως, καταφεύγοντας σε αμαρτωλές συσκευές, πλανηθούμε και περιπλανηθούμε σε πλανημένα και απαγορευμένα μονοπάτια.Ο Καλβίνος στη συνέχεια παύει για να στοχαστεί τον χαρακτήρα του Θεού.
8. Αγαθός και ευθύς είναι ο Ιεχωβά. Παύοντας για λίγο καθώς ήταν στην πρόοδο της προσευχής του, ασκεί τις σκέψεις του σε μελέτη για την αγαθότητα του Θεού, ώστε να επιστρέψει με ανανεωμένο ζήλο στην προσευχή. Οι πιστοί αισθάνονται ότι οι καρδιές τους σύντομα εξασθενούν στην προσευχή, εκτός αν συνεχώς διεγείρουν τον εαυτό τους σε αυτήν με νέα ερεθίσματα· τόσο σπάνιο και δύσκολο πράγμα είναι να επιμένουν σταθερά και ακούραστα σε αυτό το καθήκον. Και, πράγματι, όπως πρέπει συχνά να προσθέτει κανείς καύσιμο για να διατηρήσει μια φωτιά, έτσι η άσκηση της προσευχής απαιτεί τη βοήθεια τέτοιων βοηθημάτων, ώστε να μην εξασθενήσει, και τελικά να σβήσει εντελώς. Ο Δαβίδ, λοιπόν, επιθυμώντας να ενθαρρύνει τον εαυτό του στην επιμονή, μιλά στον εαυτό του, και βεβαιώνει ότι ο Θεός είναι αγαθός και ευθύς, ώστε, συγκεντρώνοντας νέα δύναμη μελετώντας αυτήν την αλήθεια, να επιστρέψει με περισσότερη προθυμία στην προσευχή. Αλλά πρέπει να παρατηρήσουμε αυτήν τη συνέπεια — ότι καθώς ο Θεός είναι αγαθός και ευθύς, εκτείνει το χέρι του προς τους αμαρτωλούς για να τους επαναφέρει πάλι στον δρόμο. Το να αποδίδουμε στον Θεό μια ευθύτητα που μπορεί να ασκήσει μόνο προς τους άξιους και τους άξιους ανταμοιβής, είναι μια ψυχρή άποψη του χαρακτήρα του, και λίγο ωφέλιμη για τους αμαρτωλούς, και όμως ο κόσμος συνήθως αντιλαμβάνεται ότι ο Θεός είναι αγαθός με κανέναν άλλο τρόπο. Πώς συμβαίνει ώστε μόλις ένας στους εκατό εφαρμόζει στον εαυτό του το έλεος του Θεού, αν δεν είναι επειδή οι άνθρωποι το περιορίζουν σε εκείνους που είναι άξιοι αυτού; Όχι, αντίθετα, λέγεται εδώ ότι ο Θεός δίνει απόδειξη της ευθύτητάς του όταν δείχνει στους παραβάτες τον δρόμο· και αυτό είναι του ιδίου νοήματος με το να τους καλεί σε μετάνοια, και να τους διδάσκει να ζουν ευθύς. Και, πράγματι, αν η αγαθότητα του Θεού δεν διείσδυε ακόμη και στην κόλαση, κανείς δεν θα γινόταν ποτέ μέτοχος αυτής. Ας καυχώνται λοιπόν οι Παπικοί όπως θέλουν για τις φανταστικές προετοιμασίες τους, αλλά ας θεωρούμε αυτό ως βέβαιη και σίγουρη διδασκαλία, ότι αν ο Θεός δεν προλάβει τους ανθρώπους με τη χάρη του, όλοι θα αφανιστούν εντελώς. Ο Δαβίδ, λοιπόν, εδώ επαινεί αυτήν τη προλαμβάνουσα χάρη, όπως ονομάζεται, η οποία φανερώνεται είτε όταν ο Θεός καλώντας μας στην αρχή ανανεώνει, με το Πνεύμα της αναγέννησης, τη διεφθαρμένη φύση μας, είτε όταν μας επαναφέρει πάλι στον ορθό δρόμο, αφού έχουμε αποπλανηθεί από αυτόν με τις αμαρτίες μας. Διότι αφού ακόμη και εκείνοι που ο Θεός δέχεται ως μαθητές του ονομάζονται εδώ αμαρτωλοί, έπεται ότι τους ανανεώνει με το Άγιο Πνεύμα του ώστε να γίνουν δεκτικοί και υπάκουοι.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος στρέφεται στην ανάμνηση των ελέων του Θεού.
6. Θυμήσου, ω Ιεχωβά· Από αυτό φαίνεται, πρώτον, ότι ο Δαβίδ ήταν βαρύτατα θλιμμένος και δοκιμασμένος, τόσο πολύ ώστε είχε χάσει κάθε αίσθηση του ελέους του Θεού· διότι επικαλείται τον Θεό να θυμηθεί για αυτόν την εύνοιά του, με τέτοιο τρόπο σαν να την είχε ξεχάσει εντελώς. Αυτό, λοιπόν, είναι το παράπονο ενός ανθρώπου που υποφέρει ακραία αγωνία, και κατακλύζεται από θλίψη. Μπορούμε να μάθουμε από αυτό, ότι αν και ο Θεός, για ένα διάστημα, μπορεί να αποσύρει από εμάς κάθε σημείο της αγαθότητάς του, και, φαινομενικά αδιάφορος για τις δυστυχίες που μας θλίβουν, θα έπρεπε, σαν να ήμασταν ξένοι προς αυτόν, και όχι δικός του λαός, να μας εγκαταλείψει, πρέπει να αγωνιστούμε γενναία, μέχρι, απελευθερωμένοι από αυτόν τον πειρασμό, να παρουσιάσουμε εγκάρδια την προσευχή που καταγράφεται εδώ, ικετεύοντας τον Θεό, ότι, επιστρέφοντας στον προηγούμενο τρόπο συμπεριφοράς του, θα αρχίσει πάλι να φανερώνει την αγαθότητά του προς εμάς, και να μας μεταχειρίζεται με πιο ελεήμονα τρόπο. Αυτή η μορφή προσευχής δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ορθά, παρά μόνο όταν ο Θεός κρύβει το πρόσωπό του από εμάς, και φαίνεται να μην ενδιαφέρεται καθόλου για εμάς. Επιπλέον ο Δαβίδ, καταφεύγοντας στο έλεος ή τη συμπόνια και την αγαθότητα του Θεού, μαρτυρεί ότι δεν εμπιστεύεται στη δική του αξία ως κανένα έδαφος ελπίδας. Εκείνος που αντλεί τα πάντα από την πηγή του θείου ελέους μόνο, δεν βρίσκει τίποτε στον εαυτό του άξιο ανταπόδοσης ενώπιον του Θεού. Αλλά καθώς η διακοπή που ο Δαβίδ είχε βιώσει ήταν εμπόδιο που εμπόδιζε την ελεύθερη πρόσβασή του στον Θεό, υψώνεται πάνω από αυτό, με το καλύτερο φάρμακο — την εξέταση, ότι αν και ο Θεός, ο οποίος από την ίδια τη φύση του είναι ελεήμων, μπορεί να αποσυρθεί, και να παύσει για ένα διάστημα να φανερώνει τη δύναμή του, όμως δεν μπορεί να αρνηθεί τον εαυτό του· δηλαδή, δεν μπορεί να απογυμνωθεί από το αίσθημα ελέους που είναι φυσικό σε αυτόν, και που δεν μπορεί να παύσει περισσότερο από την αιώνια ύπαρξή του. Αλλά πρέπει να διατηρήσουμε σταθερά αυτήν τη διδασκαλία, ότι ο Θεός υπήρξε ελεήμων ακόμη και από την αρχή, ώστε αν σε οποιαδήποτε στιγμή φαίνεται να ενεργεί με αυστηρότητα προς εμάς, και να απορρίπτει τις προσευχές μας, δεν πρέπει να φανταστούμε ότι ενεργεί αντίθετα με τον πραγματικό του χαρακτήρα, ή ότι έχει αλλάξει τον σκοπό του. Εξ αυτού μαθαίνουμε για ποιο σκοπό είναι ότι οι Γραφές παντού μας πληροφορούν, ότι σε όλες τις εποχές ο Θεός έχει θεωρήσει τους δούλους του με καλοπροαίρετο μάτι, και έχει ασκήσει το έλεός του προς αυτούς. [555] Αυτό, τουλάχιστον, οφείλουμε να το θεωρούμε ως σταθερό και καθορισμένο σημείο, ότι αν και η αγαθότητα του Θεού μπορεί μερικές φορές να είναι κρυμμένη, και σαν θαμμένη εκτός όψης, δεν μπορεί ποτέ να σβήσει.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας χρειάζεστε περισσότερο να υψώσετε την ψυχή σας πλήρως προς τον Θεό μόνο; Πώς μπορεί η ανάμνηση των παρελθόντων ελέων του Θεού να ενισχύσει την ελπίδα σας σήμερα; Σε ποια περιοχή σας καλεί ο Θεός να εμπιστευθείτε την καθοδήγησή του ακόμη και όταν η οδός φαίνεται ασαφής;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, σὲ μόνον ἀνυψοῦμεν τὰς ψυχὰς ἡμῶν, διότι σὺ εἶ ἐλεήμων καὶ πιστὸς εἰς τὴν διαθήκην σου. Δίδαξον ἡμᾶς τὰς ὁδούς σου καὶ ὁδήγησον ἡμᾶς ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου· μὴ μνησθῇς τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, ἀλλὰ συγχώρησον αὐτὰς κατὰ τὸ ἀμετάβλητον ἔλεός σου καὶ πρὸς δόξαν τοῦ ὀνόματός σου. Στήριξον τὰ βήματά μας διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἵνα περιπατῶμεν ἐν ἀκεραιότητι καὶ ἐλπίζωμεν ἐπὶ σὲ πάσας τὰς ἡμέρας ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →