← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Χρονικών

Β' Παραλειπομένων 33-36 — με τον Brown

Β' Χρονικών 33-36Υπόμνημα Jamieson, Fausset και Brown επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Καλώς ήρθατε σε αυτό το μάθημα του Eterniseed, αντλημένο από το Σχόλιο σε Ολόκληρη την Αγία Γραφή των Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown. Στα Β' Παραλειπομένων 33-36, οι σημειώσεις τους ανά στίχο παρακολουθούν τους τελευταίους βασιλείς του Ιούδα, την ταπείνωση του Μανασσή, τις μεταρρυθμίσεις του Ιωσία και την ταχεία κάθοδο στην εξορία. Η προσεκτική τους έκθεση αναδεικνύει τόσο το έλεος που αποκαθιστά όσο και την κρίση που τελικά πέφτει όταν η μετάνοια αρνείται.
Διαβάστε
Ανοίξτε την Αγία Γραφή σας στα Β' Παραλειπομένων 33-36 και διαβάστε τα κεφάλαια ολόκληρα. Ακούστε το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της βασιλικής αμαρτίας, της θείας προειδοποίησης, της σύντομης αναβίωσης και της τελικής κρίσης. Αφήστε το ίδιο το κείμενο να θέσει τη σκηνή πριν στραφούμε στο σχόλιο.
Μελετήστε
Οι Jamieson, Fausset και Brown αφηγούνται στη συνέχεια τη σύλληψη και τη μετάνοια του Μανασσή. Στίχος 12. 12, 13. όταν ήταν σε θλίψη, ικέτευσε τον Κύριο τον Θεό του — Στη μοναξιά της εξορίας ή της φυλάκισης, ο Μανασσής είχε χρόνο για σκέψη. Οι συμφορές τον ανάγκασαν να αναθεωρήσει την προηγούμενη ζωή του, με την πεποίθηση ότι οι δυστυχίες της εκθρόνισής του και της αιχμαλωσίας του οφείλονταν στην τρομερή και πρωτοφανή αποστασία του ( :- ) από τον Θεό των πατέρων του. Ταπεινώθηκε, μετανόησε και προσευχήθηκε για μια ευκαιρία να φέρει τους καρπούς της μετάνοιας. Η προσευχή του εισακούστηκε· διότι ο κατακτητής του όχι μόνο τον απελευθέρωσε, αλλά, μετά από δύο χρόνια εξορίας, τον αποκατέστησε, με τιμή και την πλήρη άσκηση της βασιλικής εξουσίας, σε ένα υποτελές και εξαρτημένο βασίλειο. Κάποιο πολιτικό κίνητρο, αναμφίβολα, ώθησε τον Ασσύριο βασιλιά να αποκαταστήσει τον Μανασσή, και αυτό ήταν πιθανότατα να έχει το βασίλειο του Ιούδα ως φράγμα μεταξύ της Αιγύπτου και των Ασσυριακών του κτήσεων. Αλλά ο Θεός υπερέβη αυτό το μέτρο για ανώτερους σκοπούς. Ο Μανασσής τώρα έδειξε τον εαυτό του, με την επίδραση της αγιασμένης θλίψης, έναν νέο και καλύτερο άνθρωπο. Έκανε μια πλήρη ανατροπή της προηγούμενης πολιτικής του, όχι μόνο καταστρέφοντας όλα τα ειδωλολατρικά αγάλματα και βωμούς που είχε προηγουμένως ανεγείρει στην Ιερουσαλήμ, αλλά επιδεικνύοντας τον πιο ένθερμο ζήλο στην αποκατάσταση και ενθάρρυνση της λατρείας του Θεού. Στη συνέχεια περιγράφουν λεπτομερώς την πρώιμη και ενδελεχή εκστρατεία του Ιωσία κατά της ειδωλολατρίας. Στίχος 3. 3. στο όγδοο έτος της βασιλείας του — Αυτό ήταν το δέκατο έκτο έτος της ηλικίας του, και, καθώς οι βασιλείς του Ιούδα θεωρούνταν ανήλικοι μέχρι να συμπληρώσουν το δέκατο τρίτο έτος τους, ήταν τρία χρόνια αφότου είχε ενηλικιωθεί. Είχε εκδηλώσει πολύ νωρίς την ευσέβεια και τις εξαιρετικές διαθέσεις του χαρακτήρα του. Στο δωδέκατο έτος της βασιλείας του, αλλά το εικοστό της ηλικίας του, άρχισε να δείχνει ζωηρό ενδιαφέρον για τον καθαρισμό του βασιλείου του από όλα τα μνημεία της ειδωλολατρίας που, στην σύντομη βασιλεία του πατέρα του, είχαν ανεγερθεί. Σε μεταγενέστερη περίοδο, ο αυξανόμενος ζήλος του για την εξασφάλιση της καθαρότητας της θείας λατρείας τον οδήγησε να επιβλέπει το έργο της κατεδάφισης σε διάφορα μέρη της επικράτειάς του. Η πορεία της αφήγησης σε αυτό το απόσπασμα είναι κάπως διαφορετική από αυτή που ακολουθείται στο Βιβλίο των Βασιλέων. Ο Brown προχωρά στην περιγραφή των προσεκτικών προετοιμασιών για το Πάσχα του Ιωσία. Στίχος 1. 1-3. Επιπλέον, ο Ιωσίας έκανε ένα Πάσχα — (Βλέπε στο :- ). Οι πρώτοι εννέα στίχοι δίνουν μια περιγραφή των προετοιμασιών που έγιναν για τον εορτασμό της επίσημης εορτής [ :- ]. Η ημέρα που ορίστηκε από το νόμο τηρήθηκε σε αυτή την περίσταση (συγκρίνετε Β' Παραλειπομένων 30:2 ; Β' Παραλειπομένων 30:13 ). Οι ιερείς ήταν ταξινομημένοι στις τάξεις τους και προτράπηκαν να είναι έτοιμοι για τα καθήκοντά τους με τον τρόπο που απαιτούσε η νομική καθαρότητα (συγκρίνετε Β' Παραλειπομένων 30:13- : ). Οι Λευίτες, οι λειτουργοί ή διδάσκαλοι του λαού σε όλα τα θέματα που αφορούσαν τη θεία λατρεία, διατάχθηκαν ( Β' Παραλειπομένων 30:13- : ) να 'βάλουν την αγία κιβωτό στον οίκο που έκτισε ο Σολομών'. Το καθήκον τους ήταν να μεταφέρουν την κιβωτό από τόπο σε τόπο ανάλογα με τις περιστάσεις. Κάποιοι πιστεύουν ότι είχε απομακρυνθεί ατιμωτικά από το ιερό με εντολή κάποιου ειδωλολάτρη βασιλιά, πιθανώς του Μανασσή, ο οποίος έστησε ένα σκαλιστό είδωλο στον οίκο του Θεού ( Β' Παραλειπομένων 30:13- : ), ή του Αμών· ενώ άλλοι είναι της γνώμης ότι είχε προσωρινά απομακρυνθεί από τον ίδιο τον Ιωσία σε κάποιο παρακείμενο δωμάτιο, κατά τη διάρκεια των επισκευών στον ναό. Κατά την επανατοποθέτησή της, οι Λευίτες την είχαν προφανώς μεταφέρει στους ώμους τους, θεωρώντας ότι αυτό ήταν ακόμα το καθήκον που τους επέβαλε ο νόμος. Αλλά ο Ιωσίας τους υπενθύμισε την αλλαγή των περιστάσεων. Καθώς η υπηρεσία του Θεού εκτελούνταν τώρα σε έναν σταθερό και μόνιμο ναό, δεν απαιτούνταν πλέον να είναι φορείς της κιβωτού· και, απαλλαγμένοι από την υπηρεσία, έπρεπε να επιδοθούν με μεγαλύτερη προθυμία στην εκτέλεση άλλων λειτουργιών.
Σκεφτείτε
Επιμένουν στο αμετάκλητο διάταγμα της αιχμαλωσίας που ακολουθεί την επίμονη αποστασία. Αυτή η λανθάνουσα προτίμηση εμφανίζεται αναμφισβήτητα αναπτυγμένη στις επόμενες βασιλείες, και το θείο διάταγμα για την απομάκρυνση του Ιούδα, καθώς και του Ισραήλ, στην αιχμαλωσία είχε αμετάκλητα εκδοθεί. Ο Fausset καταλήγει υπογραμμίζοντας την ασύγκριτη αφοσίωση του Πάσχα του Ιωσία. Στίχος 18. 18. δεν υπήρξε Πάσχα σαν αυτό που τηρήθηκε στον Ισραήλ από τις ημέρες του Σαμουήλ — Ένα χαρακτηριστικό με το οποίο διακρίθηκε αυτό το Πάσχα ήταν η γενναιοδωρία του Ιωσία. Αλλά αυτό που το διέκρινε πάνω από όλες τις προηγούμενες τελετές ήταν, όχι το επιβλητικό μεγαλείο των τελετών, ούτε η απεραντοσύνη του συγκεντρωμένου πλήθους των πιστών· διότι αυτοί, με εξαίρεση λίγους από το βασίλειο του Ισραήλ, περιορίζονταν σε δύο φυλές· αλλά ήταν η ένθερμη αφοσίωση του βασιλιά και του λαού, η αδιαφορία για καθαρά παραδοσιακά έθιμα, και η ασυνήθιστα αυστηρή προσήλωση, ακόμη και στις μικρότερες λεπτομέρειες, στις μορφές τήρησης που προβλέπονταν στο βιβλίο του νόμου, η ανακάλυψη ενός πρωτότυπου αντιγράφου του οποίου είχε προκαλέσει τόσο μεγάλη αίσθηση. Αντί για 'από τις ημέρες του Σαμουήλ', ο συγγραφέας του Βιβλίου των Βασιλέων λέει, 'από τις ημέρες των κριτών που έκριναν τον Ισραήλ' [ :- ]. Η σημασία είναι η ίδια και στα δύο αποσπάσματα, διότι ο Σαμουήλ ολοκλήρωσε την εποχή των κριτών. όλος ο Ιούδας και ο Ισραήλ που ήταν παρόντες — Η μεγάλη πλειοψηφία του λαού του βόρειου βασιλείου ήταν σε εξορία, αλλά μερικοί από τους εναπομείναντες κατοίκους πραγματοποίησαν το ταξίδι στην Ιερουσαλήμ σε αυτή την περίσταση. Χρησιμοποιήθηκαν 37.600 πασχαλινά αρνιά και κατσίκια, τα οποία [ :- ], με δέκα ανά παρέα, θα έκαναν 376.000 άτομα να παρακολουθήσουν την εορτή.
Απαντήστε
1. Πού στη δική σας ζωή η θλίψη οδήγησε σε γνήσια μετάνοια όπως αυτή του Μανασσή; 2. Πώς θα μπορούσατε να μιμηθείτε τον πρώιμο ζήλο του Ιωσία στην απομάκρυνση όσων ατιμάζουν τον Θεό; 3. Τι σας διδάσκει η μοναδικότητα του Πάσχα του Ιωσία για την ολόψυχη λατρεία σήμερα;
Προσευχηθείτε
Κύριε των πατέρων μας, σε ευχαριστούμε για την καταγραφή του ελέους που δείχθηκε στον Μανασσή και του ζήλου που δόθηκε στον Ιωσία. Δώσε μας καρδιές γρήγορες να μετανοήσουν όταν καταδικαστούν και σταθερές να διορθώσουν ό,τι είναι λάθος. Κράτησέ μας από την κρυφή ειδωλολατρία που τελικά οδήγησε τον Ιούδα στην εξορία. Είθε η λατρεία μας να χαρακτηρίζεται από την ίδια προσεκτική υπακοή και χαρούμενη αφοσίωση που διέκρινε το Πάσχα του Ιωσία. Μέσω του Χριστού του Βασιλιά μας προσευχόμαστε. Αμήν.

Υπόμνημα Jamieson, Fausset και Brown επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →