← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν

Λευιτικόν 27 — με τον Μπάρνς

Λευιτικόν 27Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Με τον σαφή ερμηνευτικό τρόπο του Άλμπερτ Μπάρνς, ανοίγουμε σήμερα το μάθημα με τις Σημειώσεις του στην Αγία Γραφή εφαρμοσμένες στο Λευιτικόν κεφάλαιο 27. Αυτό το τελικό κεφάλαιο του βιβλίου παρέχει θεία διδασκαλία για τις ευχές, τις εκτιμήσεις και τα αφιερωμένα πράγματα, φυλάγοντας την αγιότητα όσων δίνονται στον Κύριο. Ο Μπάρνς γράφει με την ευλάβεια και την ακρίβεια που υπηρέτησαν επί μακρόν τους πρεσβυτεριανούς και ευαγγελικούς αναγνώστες που επιζητούν να κατανοήσουν την πλήρη βουλή του Θεού στον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης. Η πραγματεία του μας υπενθυμίζει ότι κάθε ευχή και κάθε αφιέρωση δείχνει τελικά προς τις μεγαλύτερες απαιτήσεις του Κυρίου της διαθήκης επί του λαού Του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με καρδιές προετοιμασμένες από το Πνεύμα, ας διαβάσουμε τώρα το Λευιτικόν κεφάλαιο 27 στο σύνολό του. Ακούστε προσεκτικά τις οδηγίες του Κυρίου σχετικά με τις ευχές προσώπων, οίκων, αγρών και αφιερωμένων πραγμάτων, καθώς και τον δεκατισμό του ποιμνίου. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στο βάρος αυτών των τελικών διατάξεων να εγκατασταθεί στη συνείδηση και να κατευθύνει τη λατρεία μας προς τον Μόνο που είναι άξιος κάθε προσφοράς.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μπάρνς ανοίγει την έκθεση αντιμετωπίζοντας τον συμπληρωματικό χαρακτήρα του κεφαλαίου. Στίχος 1. Οφειλές. Η θέση που κατέχει αυτό το κεφάλαιο μετά την επίσημη κατάληξη, Λευιτικόν 26:46, υποδηλώνει ότι είναι συμπληρωματικού χαρακτήρα. Ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχει λόγος να αμφισβητηθεί η μωσαϊκή προέλευσή του. Στη συνέχεια ξεδιπλώνει τους κανονισμούς που διέπουν τις ειδικές ευχές που αφορούν την εκτίμηση προσώπων. Στίχοι 2-3. Μάλλον, Όταν ένας άνθρωπος κάνει ειδική ευχή που αφορά την εκτίμησή σου προσώπων προς τον Γιαχβέ, εάν η εκτίμησή σου είναι αρσενικού, κ.λπ. Η έκφραση «η εκτίμησή σου» απευθύνεται είτε στον Μωυσή είτε στον ιερέα Λευιτικόν 27:12: δηλώνει νόμιμη εκτίμηση. Η ευχή προσώπου γινόταν ίσως συχνότερα σε περιπτώσεις ασθένειας ή κινδύνου, υπό την ώθηση θρησκευτικού συναισθήματος, είτε ως ευχαριστία για ληφθείσες ευλογίες, είτε ως ικεσία για κάτι επιθυμητό. Ένας άνθρωπος μπορούσε να αφιερώσει τον εαυτό του, τη σύζυγό του, το παιδί του ή τον δούλο του. Αυτό μπορεί να ήταν παλαιό έθιμο· αλλά ο Νόμος όρισε ότι αυτός που είχε κάνει τέτοια ευχή έπρεπε να πληρώσει ένα χρηματικό ποσό στο αγιαστήριο, καθορισμένο σύμφωνα με την ηλικία και το φύλο του προσώπου. Ο Μπάρνς στρέφεται έπειτα στον νόμο των αφιερωμένων πραγμάτων και την ακριβή εφαρμογή του υπό τη διαθήκη. Στίχος 28. Αφιερωμένο πράγμα - Η πρωταρχική σημασία της εβραϊκής λέξης חרם χερέμ είναι κάτι αποκομμένο ή κλεισμένο. Η ειδική σημασία του στον Νόμο είναι αυτό που αποκόπτεται από την κοινή χρήση και παραδίδεται κατά κάποιον τρόπο στον Γιαχβέ, χωρίς δικαίωμα ανάκλησης ή αντικατάστασης. Εφαρμόζεται σε αγρό ολικώς αφιερωμένο στο αγιαστήριο Λευιτικόν 27:21, και σε οτιδήποτε καταδικαζόταν σε καταστροφή Α' Σαμουήλ 15:21· Α' Βασιλέων 20:42. Οι μεταφραστές μας συχνά απέδωσαν τη λέξη με «καταραμένο» ή «κατάρα», που σε ορισμένα σημεία μπορεί να αποδίδει τη σωστή έννοια, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι οι όροι δεν ταυτίζονται στο εύρος της σημασίας τους (Δευτερονόμιο 7:26· Ιησούς του Ναυή 6:17-18· Ιησούς του Ναυή 7:1· Ησαΐας 34:5· Ησαΐας 43:28, κ.λπ. Συγκρίνετε Γαλάτας 3:13). Ανθρώπου και κτήνους - Αυτό το χωρίο δεν επιτρέπει ανθρώπινες θυσίες.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Μπάρνς προβάλλει την τελική διάκριση μεταξύ αφιερωμένου πράγματος και της αληθινής φύσης της αποδεκτής θυσίας. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ηθική υποχρέωση βαρύνει εκείνον του οποίου το καθήκον είναι να αφαιρέσει τη ζωή: οφείλει να θεωρεί το αντικείμενο της πληγής του ως υπό απαγόρευση προς τον Κύριο (συγκρίνετε Δευτερονόμιο 20:4· Γαλάτας 3:13). Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε εξαγορά ούτε αντικατάσταση. Είναι φανερό ότι η δικαιοσύνη αυτού του νόμου δεν εμπλέκεται στην αμαρτία των άστοχων ή ανόητων ευχών, όπως του Σαούλ Α' Σαμουήλ 14:24 ή του Ιεφθάε Κριταί 11:30. Και φαίνεται σχεδόν περιττό να προσθέσουμε ότι η θυσία, όπως παρουσιάζεται τόσο στον Νόμο όσο και στη χρήση των πατριαρχών, είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την αφιέρωση υπό απαγόρευση, μολονότι ένα πράγμα προς θυσία μπορούσε να υπαχθεί στον χαρακτηρισμό χερέμ με την ευρύτερη έννοιά του. Η θυσία ήταν πάντοτε η προσφορά της αθώας ζωής ενός πλάσματος επιλεγμένου, εγκεκριμένου και χωρίς κηλίδα ή ελάττωμα.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πώς η προσεκτική εκτίμηση προσώπων σε αυτές τις ευχές μας διδάσκει να τιμούμε τον Κύριο με ό,τι έχουμε και όχι με ό,τι απλώς υποσχόμαστε; 2. Με ποιους τρόπους η μεταχείριση των αφιερωμένων πραγμάτων προειδοποιεί κατά των άστοχων ή ιδιοθελών αφιερώσεων; 3. Πώς πρέπει οι τελικές διατάξεις για τους δεκατισμούς να διαμορφώνουν την παρούσα πρακτική μας της προσφοράς στο έργο του Κυρίου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε φιλάνθρωπε, δώρησαι ἡμῖν χάριν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, ἵνα φέρωμεν πᾶσαν εὐχὴν ἐνώπιόν Σου μετὰ εὐλαβείας καὶ ἀληθείας, προσφέροντες οὐδὲν ὃ μὴ θέλομεν πληρῶσαι. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ προπετῶν ἢ ἀνοήτων ἀφιερώσεων, καὶ δίδαξον ἡμᾶς ἀντ᾿ αὐτῶν νὰ προσφέρωμεν ἑαυτοὺς ὁλοκλήρους Σοι ὡς θυσίας ζώσας, εὐαρέστους διὰ τοῦ τετελεσμένου ἔργου τοῦ Χριστοῦ. Εἴθε οἱ λόγοι τοῦ Λευιτικοῦ κεφαλαίου 27 νὰ διαμορφώνουν τὴν καθημερινὴν ἡμῶν λατρείαν καὶ νὰ βαθαίνουν τὴν ἐξάρτησιν ἡμῶν ἐπὶ τῆς πιστῆς Σου ἀγάπης. Ἀμήν.

Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →