← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Βασιλείς

Β' Βασιλειών 23-24 — με τον Ματθαίο Χένρι

Β' Βασιλείς 23-24Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στις Β' Βασιλειών 23–24 μας εισάγει στην ένταση μεταξύ ζηλωτικής μεταρρύθμισης και αναπόφευκτης κρίσης. Οι σκέψεις του τονίζουν πώς η ολόψυχη υπακοή ενός βασιλιά μπορεί ακόμη να αφήσει ένα έθνος στο χείλος της εξορίας. Μέσα από την προσεκτική ερμηνεία του Χένρι βλέπουμε τόσο την πληρότητα του καθαρμού του Ιωσία όσο και τα σοβαρά όρια ακόμη και των καλύτερων ανθρώπινων προσπαθειών. Αυτό το μάθημα μας καλεί να εξετάσουμε τις δικές μας δεσμεύσεις στον Λόγο του Θεού μέσα σε μια κουλτούρα που συχνά αντιστέκεται σε διαρκή αλλαγή. Καθώς ακούμε, ας αναζωπυρώσουν οι γνώσεις του Χένρι φρέσκια αποφασιστικότητα να περπατήσουμε πιστά ενώπιον του Κυρίου.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Τώρα διαβάζουμε τις Β' Βασιλειών κεφάλαια 23 και 24, παρακολουθώντας τη σαρωτική μεταρρύθμιση του Ιωσία και την ταχεία παρακμή που ακολουθεί τον θάνατό του. Ας ξεδιπλώσει το κείμενο τον δραματικό καθαρισμό της Ιουδαίας μαζί με τις τραγικές βασιλείες των διαδόχων του. Κάντε συχνά παύση για να αισθανθείτε τόσο την ελπίδα όσο και την καρδιά που ραγίζει υφασμένη σε αυτά τα κεφάλαια.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά αφηγούμενος τις προετοιμασίες για εθνική μεταρρύθμιση. Ο Ιωσίας είχε λάβει μήνυμα από τον Θεό ότι δεν υπήρχε τρόπος να αποτραπεί η καταστροφή της Ιερουσαλήμ, αλλά ότι θα έσωζε μόνο την ψυχή του· όμως δεν κάθισε γι' αυτό σε απόγνωση και δεν αποφάσισε να μην κάνει τίποτα για τη χώρα του επειδή δεν μπορούσε να κάνει ό,τι θα ήθελε. Όχι, θα έκανε το καθήκον του και μετά θα άφηνε το αποτέλεσμα στον Θεό. Μια δημόσια μεταρρύθμιση ήταν το πράγμα που αποφασίστηκε· αν κάτι μπορούσε να αποτρέψει την απειλούμενη καταστροφή, αυτό έπρεπε να είναι· και εδώ έχουμε τις προετοιμασίες για εκείνη τη μεταρρύθμιση. 1. Συγκάλεσε γενική συνέλευση των αντιπροσώπων, τους πρεσβυτέρους, τους άρχοντες ή τους εκπροσώπους της Ιουδαίας και της Ιερουσαλήμ, να συναντηθούν μαζί του στον οίκο του Κυρίου, με τους ιερείς και τους προφήτες, τους τακτικούς και έκτακτους λειτουργούς, ώστε, ενώνοντας όλοι σε αυτό, να γίνει εθνική πράξη και έτσι πιο πιθανό να αποτρέψει εθνικές κρίσεις· όλοι κλήθηκαν να παρευρεθούν (εδ. 1, 2), ώστε το έργο να γίνει με μεγαλύτερη επισημότητα, να συμβουλεύσουν και να βοηθήσουν όλοι σε αυτό, και όσοι ήταν εναντίον να αποθαρρυνθούν από οποιαδήποτε αντίσταση. Τα κοινοβούλια δεν μειώνουν καθόλου την τιμή και τη δύναμη των καλών ηγεμόνων, αλλά αποτελούν μεγάλη υποστήριξη γι' αυτούς. 2. Αντί να κάνει ομιλία σε αυτή τη συνέλευση, διέταξε να διαβαστεί το βιβλίο του νόμου σε αυτούς· μάλιστα, φαίνεται ότι το διάβασε ο ίδιος (εδ. 2), ως κάποιος που επηρεάστηκε πολύ από αυτό και επιθυμούσε να επηρεαστούν και αυτοί. Ο Ιωσίας δεν θεωρεί κατώτερό του να είναι αναγνώστης, περισσότερο από ό,τι ο Σολομών να είναι κήρυκας, και ο Δαβίδ ο ίδιος να είναι θυρωρός στον οίκο του Θεού. Εκτός από τη συνέλευση των μεγάλων ανδρών, είχε και σύναξη των ανδρών της Ιουδαίας και των κατοίκων της Ιερουσαλήμ για να ακούσουν τον νόμο να διαβάζεται. Είναι πραγματικά προς το συμφέρον των ηγεμόνων να προάγουν τη γνώση των Γραφών στις επικράτειές τους. Αν ο λαός είναι τόσο σταθερά αποφασισμένος να υπακούει στον νόμο όσο αυτός να κυβερνά με νόμο, το βασίλειο θα είναι ευτυχισμένο. Όλοι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται να γνωρίζουν τη Γραφή, και όλοι όσοι έχουν εξουσία να διαδίδουν τη γνώση της. 3. Αντί να προτείνει νόμους για την επιβεβαίωσή τους στο καθήκον τους, πρότεινε μια ένωση με την οποία όλοι θα δεσμεύονταν από κοινού στον Θεό, εδ. 3. Το βιβλίο του νόμου ήταν το βιβλίο της διαθήκης, ότι, αν ήθελαν να είναι λαός για τον Θεό, αυτός θα ήταν Θεός για αυτούς· εδώ δεσμεύονται να κάνουν το μέρος τους, χωρίς αμφιβολία ότι τότε ο Θεός θα έκανε το δικό του. (1.) Η διαθήκη ήταν ότι θα περπατούσαν μετά τον Κύριο, σε συμμόρφωση με το θέλημά του, στους θεσμούς και τις προνοίες του, θα απαντούσαν σε όλες τις κλήσεις του και θα παρακολουθούσαν όλες τις κινήσεις του—ότι θα έκαναν συνείδηση όλες τις εντολές του, ηθικές, τελετουργικές και δικαστικές, και θα τις τηρούσαν προσεκτικά με όλη την καρδιά και όλη την ψυχή τους, με κάθε δυνατή φροντίδα και προσοχή, ειλικρίνεια, δύναμη, θάρρος και αποφασιστικότητα, και έτσι θα εκπλήρωναν τους όρους αυτής της διαθήκης, βασιζόμενοι στις υποσχέσεις της. (2.) Οι δεσμευόμενοι ήταν, πρώτα απ' όλα, ο ίδιος ο βασιλιάς, που στεκόταν δίπλα στον στύλο του (κεφ. ια΄ 14) και δήλωσε δημόσια τη συγκατάθεσή του σε αυτή τη διαθήκη, για να τους δώσει παράδειγμα, και να τους διαβεβαιώσει όχι μόνο για την προστασία του αλλά και για την προεδρία του και κάθε περαιτέρω βοήθεια που η δύναμή του μπορούσε να τους δώσει στην υπακοή τους. Δεν είναι περιορισμός της ελευθερίας ακόμη και των ίδιων των ηγεμόνων να είναι δεμένοι με τον Θεό. Όλος ο λαός επίσης στάθηκε στη διαθήκη, δηλαδή δήλωσαν τη συγκατάθεσή τους σε αυτήν και υποσχέθηκαν να την τηρήσουν. Είναι καλό να δεσμεύουμε τον εαυτό μας στο καθήκον μας με κάθε δυνατή επισημότητα, και αυτό είναι ιδιαίτερα εύστοχο μετά από εμφανείς οπισθοδρομήσεις στην αμαρτία και παρακμές σε αυτό που είναι καλό. Αυτός που έχει ειλικρινή νου δεν αποφεύγει τις θετικές δεσμεύσεις: ό,τι δένεται καλά, βρίσκεται καλά. Ο Χένρι στη συνέχεια εξετάζει το βάθος της ριζωμένης κακίας που αποκαλύφθηκε στην Ιουδαία. Ι. Τι αφθονία κακίας υπήρχε, και είχε υπάρξει, στην Ιουδαία και την Ιερουσαλήμ. Κανείς δεν θα πίστευε ότι ήταν δυνατό στην Ιουδαία, όπου ο Θεός ήταν γνωστός—στο Ισραήλ, όπου το όνομά του ήταν μεγάλο—στη Σαλήμ, στη Σιών, όπου ήταν η κατοικία του, να βρεθούν τέτοια βδελύγματα όπως αυτά που περιγράφονται εδώ. Ο Ιωσίας είχε βασιλεύσει τώρα δεκαοκτώ χρόνια, και ο ίδιος είχε δώσει στον λαό καλό παράδειγμα, και διατηρούσε τη θρησκεία σύμφωνα με τον νόμο· και όμως, όταν ήρθε να κάνει έρευνα για την ειδωλολατρία, το βάθος και η έκταση του σωρού που είχε να απομακρύνει φάνηκαν σχεδόν απίστευτα. 1. Ακόμη και στον οίκο του Κυρίου, εκείνο τον ιερό ναό που έχτισε ο Σολομών, και αφιέρωσε στην τιμή και για τη λατρεία του Θεού του Ισραήλ, βρέθηκαν σκεύη, κάθε είδους εργαλεία, για τη λατρεία του Βάαλ, και του άλσους (ή Ασταρώθ), και όλου του στρατεύματος του ουρανού, εδ. 4. Αν και ο Ιωσίας είχε καταστείλει τη λατρεία των ειδώλων, τα σκεύη που φτιάχτηκαν για εκείνη τη λατρεία διατηρήθηκαν προσεκτικά, ακόμη και στον ίδιο τον ναό, για να χρησιμοποιηθούν ξανά όποτε θα αφαιρούνταν ο παρών περιορισμός· μάλιστα, ακόμη και το ίδιο το άλσος, η εικόνα του, στεκόταν ακόμη στον ναό (εδ. 6)· κάποιοι το κάνουν εικόνα της Αφροδίτης, την ίδια με την Ασταρώθ. 2. Ακριβώς στην είσοδο του οίκου του Κυρίου υπήρχε στάβλος για άλογα που κρατούνταν (θα το πίστευε κανείς;) για θρησκευτική χρήση· ήταν ιερά άλογα, δοσμένα στον ήλιο (εδ. 11), σαν να τα χρειαζόταν αυτός που χαίρεται ως δυνατός άνδρας να τρέχει αγώνα (Ψαλμ. ιθ΄ 5), ή μάλλον έτσι θα αντιπροσώπευαν στον εαυτό τους την ταχύτητα της κίνησής του, την οποία θαύμαζαν πολύ, κάνοντας τη θρησκεία τους να συμμορφώνεται με τις ποιητικές μυθοπλασίες του άρματος του ήλιου, τις ανοησίες των οποίων ακόμη και λίγη φιλοσοφία, χωρίς καμία θεολογία, θα είχε αποκαλύψει και θα τους έκανε να ντραπούν. Κάποιοι λένε ότι εκείνα τα άλογα οδηγούνταν με πομπή κάθε πρωί για να συναντήσουν τον ανατέλλοντα ήλιο, άλλοι ότι οι λάτρεις του ήλιου ανέβαιναν πάνω τους για να προσκυνήσουν τον ανατέλλοντα ήλιο· φαίνεται ότι έσερναν τα άρματα του ήλιου, τα οποία λάτρευε ο λαός. Παράξενο που ποτέ άνθρωποι που είχαν τον γραπτό λόγο του Θεού ανάμεσά τους να είναι τόσο μάταιοι στις φαντασιώσεις τους! 3. Κοντά στον οίκο του Κυρίου υπήρχαν οίκοι των Σοδομιτών, όπου ασκούνταν κάθε είδους ακολασία και ακαθαρσία, ακόμη και η πιο αφύσικη, και με πρόσχημα θρησκείας επίσης, προς τιμήν των ακάθαρτων θεοτήτων τους. Σαρκική και πνευματική πορνεία πήγαιναν μαζί, και τα άθλια πάθη στα οποία παραδόθηκε ο λαός ήταν η τιμωρία των ματαίων φαντασιώσεών τους. Εκείνοι που ατίμασαν τον Θεό τους αφέθηκαν δικαίως έτσι να ατιμάσουν τον εαυτό τους, Ρωμ. α΄ 24 κ.ε. Υπήρχαν γυναίκες που ύφαιναν παραπετάσματα για το άλσος (εδ. 7), σκηνές που περιέκλειαν την εικόνα της Αφροδίτης, όπου οι λάτρεις διέπρατταν κάθε είδους ακολασία, και αυτό στον οίκο του Κυρίου. Εκείνοι έκαναν κακό που έκαναν τον οίκο του Πατέρα μας οίκο εμπορίου· εκείνοι έκαναν χειρότερα που τον έκαναν σπήλαιο ληστών· αλλά εκείνοι έκαναν χειρότερα από όλους που τον έκαναν (Φρικτόν ειπείν!—Φρικτό να ειπωθεί!) οίκο ανοχής, σε αυθάδη περιφρόνηση της αγιότητας του Θεού και του ναού του. Καλά που ο απόστολος τους ονόμασε βδελυρές ειδωλολατρίες. 4. Βρέθηκαν πολλοί ειδωλολατρικοί βωμοί (εδ. 12), κάποιοι στο παλάτι, στην οροφή του ανώτερου δωματίου του Άχαζ. Οι στέγες των οικιών τους ήταν επίπεδες, τις έκαναν υψηλούς τόπους, και έστηναν βωμούς πάνω τους (Ιερ. ιθ΄ 13· Σοφ. α΄ 5), οικιακούς βωμούς. Οι βασιλείς της Ιουδαίας έκαναν έτσι· και, αν και ο Ιωσίας δεν τους χρησιμοποίησε ποτέ, μέχρι αυτή τη στιγμή παρέμεναν εκεί. Ο Μανασσής είχε χτίσει βωμούς για τα είδωλά του στον οίκο του Κυρίου. Όταν μετανόησε τους αφαίρεσε, και τους έβγαλε έξω από την πόλη (Β' Χρον. λγ΄ 15), αλλά, μη καταστρέφοντάς τους, ο γιος του Αμών, φαίνεται, τους είχε φέρει ξανά στις αυλές του ναού· εκεί τους βρήκε ο Ιωσίας, και από εκεί τους γκρέμισε, εδ. 12. 5. Υπήρχε το Τοφέθ, στην κοιλάδα του γιου του Εννόμ, πολύ κοντά στην Ιερουσαλήμ, όπου φυλασσόταν η εικόνα του Μολόχ (εκείνου του θεού της αφύσικης σκληρότητας, όπως άλλοι ήταν της αφύσικης ακαθαρσίας), στον οποίο κάποιοι θυσίαζαν τα παιδιά τους, καίγοντάς τα στη φωτιά, άλλοι τα αφιέρωναν, κάνοντάς τα να περάσουν από τη φωτιά (εδ. 10), εργαζόμενοι στην ίδια τη φωτιά, Αβ. β΄ 13. Υποτίθεται ότι ονομάστηκε Τοφέθ από το τοφ, τύμπανο, επειδή χτυπούσαν τύμπανα στο κάψιμο των παιδιών, ώστε οι κραυγές τους να μην ακουστούν. 6. Υπήρχαν υψηλοί τόποι μπροστά από την Ιερουσαλήμ, τους οποίους είχε χτίσει ο Σολομών, εδ. 13. Οι βωμοί και οι εικόνες σε εκείνους τους υψηλούς τόπους, μπορούμε να υποθέσουμε, είχαν αφαιρεθεί από κάποιους από τους προηγούμενους ευσεβείς βασιλείς, ή ίσως ο Σολομών ο ίδιος τους είχε αφαιρέσει όταν έγινε μετανοημένος· αλλά τα κτίρια, ή κάποια μέρη τους, παρέμεναν, με άλλους υψηλούς τόπους, μέχρι την εποχή του Ιωσία. Εκείνοι που εισάγουν διαφθορές στη θρησκεία δεν ξέρουν πόσο μακριά θα φτάσουν ούτε πόσο θα διαρκέσουν. Η αρχαιότητα δεν είναι βέβαιη απόδειξη αλήθειας. Υπήρχαν επίσης υψηλοί τόποι σε όλο το βασίλειο, από τη Γεβά μέχρι τη Βηρσαβεέ (εδ. 8), και υψηλοί τόποι των πυλών, στην είσοδο της πύλης του κυβερνήτη. Σε αυτούς τους υψηλούς τόπους (ο επίσκοπος Πάτρικ νομίζει) έκαιγαν θυμίαμα σε εκείνους τους προστάτες θεούς στους οποίους οι ειδωλολατρικοί βασιλείς τους είχαν εμπιστευτεί την προστασία της πόλης τους· και πιθανώς ο κυβερνήτης της πόλης είχε ιδιωτικό βωμό για τους πενάτες του—τους οικιακούς θεούς του. 7. Υπήρχαν ειδωλολατρικοί ιερείς, που λειτουργούσαν σε όλους εκείνους τους ειδωλολατρικούς βωμούς (εδ. 5), χεμαρείμ, μαύροι άνδρες, ή που φορούσαν μαύρα. Δείτε Σοφ. α΄ 4. Εκείνοι που θυσίαζαν στον Όσιρι, ή που έκλαιγαν για τον Ταμμούζ (Ιεζ. η΄ 14), ή που λάτρευαν τις χθόνιες θεότητες, φορούσαν μαύρα ενδύματα ως πενθούντες. Αυτούς τους ειδωλολατρικούς ιερείς οι βασιλείς της Ιουδαίας τους είχαν χειροτονήσει να καίνουν θυμίαμα στους υψηλούς τόπους· ήταν, φαίνεται, ιερείς του οίκου του Ααρών, που έτσι βεβήλωσαν την αξιοπρέπειά τους, και υπήρχαν και άλλοι που δεν είχαν κανένα δικαίωμα καθόλου στην ιεροσύνη, που έκαιγαν θυμίαμα στον Βάαλ. 8. Υπήρχαν μάγοι και μάντεις, και όσοι ασχολούνταν με πνεύματα, εδ. 24. Όταν λάτρευαν τον διάβολο ως θεό τους, δεν είναι παράξενο που τον συμβουλεύονταν ως μαντείο τους. Ο Χένρι στη συνέχεια περιγράφει λεπτομερώς την πλήρη καταστροφή που πραγματοποίησε ο Ιωσίας εναντίον κάθε υπολείμματος ειδωλολατρίας. ΙΙ. Τι πλήρη καταστροφή έκανε ο καλός Ιωσίας από όλα εκείνα τα λείψανα ειδωλολατρίας. Τέτοιος είναι ο ζήλος του για τον Κύριο των δυνάμεων, και η άγια αγανάκτησή του εναντίον όλων όσων τον δυσαρεστούν, ώστε τίποτα δεν θα σταθεί μπροστά του. Ο νόμος ήταν ότι τα μνημεία της ειδωλολατρίας των Χαναναίων έπρεπε να καταστραφούν όλα (Δευτ. ζ΄ 5), πολύ περισσότερο εκείνα της ειδωλολατρίας των Ισραηλιτών, στους οποίους ήταν πολύ πιο ασεβής, βέβηλη και προδοτική. 1. Διέταξε τον Χελκία, και τους άλλους ιερείς, να καθαρίσουν τον ναό. Αυτό ήταν η αρμοδιότητά τους, εδ. 4. Μακριά με όλα τα σκεύη που φτιάχτηκαν για τον Βάαλ. Δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιηθούν στην υπηρεσία του Θεού, ούτε να διατηρηθούν για οποιαδήποτε κοινή χρήση· πρέπει όλα να καούν, και οι στάχτες τους να μεταφερθούν στη Βαιθήλ. Εκείνος ο τόπος ήταν η κοινή πηγή ειδωλολατρίας, γιατί εκεί είχε στηθεί ένα από τα μοσχάρια, και, όντας δίπλα στην Ιουδαία, η μόλυνση είχε εξαπλωθεί από εκεί σε εκείνο το βασίλειο, και γι' αυτό ο Ιωσίας το έκανε τον σωρό απορριμμάτων της ειδωλολατρίας, τον κοπριά που μετέφερε τη βρωμιά και τα απορρίμματα όλων των πραγμάτων, ώστε, αν ήταν δυνατόν, να γίνει απεχθές σε εκείνους που ήταν προσκολλημένοι σε αυτό. 2. Οι ειδωλολατρικοί ιερείς καταργήθηκαν όλοι. Εκείνοι από αυτούς που δεν ήταν από τον οίκο του Ααρών, ή είχαν θυσιάσει στον Βάαλ ή άλλους ψεύτικους θεούς, τους θανάτωσε, σύμφωνα με τον νόμο, εδ. 20. Τους σκότωσε στους ίδιους τους βωμούς τους, την πιο αποδεκτή θυσία που είχε ποτέ προσφερθεί πάνω τους, θυσία στη δικαιοσύνη του Θεού. Εκείνους που ήταν απόγονοι του Ααρών, και όμως είχαν κάψει θυμίαμα στους υψηλούς τόπους, αλλά μόνο στον αληθινό Θεό, τους απαγόρευσε για πάντα να πλησιάσουν τον βωμό του Κυρίου· είχαν χάσει εκείνη την τιμή (εδ. 9)· Τους έβγαλε από τις πόλεις της Ιουδαίας (εδ. 8), ώστε να μην κάνουν κακό στη χώρα κρατώντας κρυφά τις παλιές ειδωλολατρικές συνήθειές τους· αλλά τους επέτρεψε να τρώνε από το άζυμο ψωμί (το ψωμί της προσφοράς, Λευιτ. β΄ 4, 5) ανάμεσα στους αδελφούς τους, με τους οποίους έπρεπε να κατοικήσουν, ώστε όντας υπό το βλέμμα τους να κρατηθούν από το να κάνουν κακό και να διδαχθούν να κάνουν καλά· εκείνο το ψωμί, εκείνο το άζυμο ψωμί (βαρύ και δυσάρεστο όπως ήταν), ήταν καλύτερο από ό,τι άξιζαν, και αυτό θα τους κρατούσε ζωντανούς. Αλλά αν τους επιτρεπόταν να τρώνε από όλες τις θυσίες, όπως οι ιερείς με ελαττώματα (Λευιτ. κα΄ 22), που ονομάζεται, γενικά, το ψωμί του Θεού τους, μπορεί να αμφισβητηθεί δικαίως. 3. Όλες οι εικόνες σπάστηκαν σε κομμάτια και κάηκαν. Η εικόνα του άλσους (εδ. 6), κάποια θεά ή άλλη, μειώθηκε σε στάχτη, και η στάχτη ρίχτηκε στους τάφους του κοινού λαού (εδ. 6), το κοινό νεκροταφείο της πόλης. Από τον νόμο μια τελετουργική ακαθαρσία αποκτούνταν με την επαφή με τάφο, ώστε ρίχνοντάς τις εδώ τις δήλωσε πιο ακάθαρτες, και κανείς δεν μπορούσε να τις αγγίξει χωρίς να κάνει τον εαυτό του ακάθαρτο. Την έριξε στους τάφους (έτσι η Χαλδαϊκή), υπονοώντας ότι θα ήθελε όλη η ειδωλολατρία να ταφεί έξω από το βλέμμα του, ως απεχθές πράγμα, και να ξεχαστεί, όπως οι νεκροί άνθρωποι είναι έξω από το νου, εδ. 14. Γέμισε τους τόπους των άλσεων με οστά ανθρώπων· όπως μετέφερε τις στάχτες των εικόνων στους τάφους, για να τις αναμίξει με οστά νεκρών, έτσι μετέφερε οστά νεκρών στους τόπους όπου ήταν οι εικόνες, και τις έβαλε στη θέση τους, ώστε, και με τους δύο τρόπους, η ειδωλολατρία να γίνει απεχθής, και ο λαός να κρατηθεί και από τη σκόνη των εικόνων και από τα ερείπια των τόπων όπου είχαν λατρευτεί. Οι νεκροί άνθρωποι και οι νεκροί θεοί ήταν πολύ παρόμοιοι και πιο κατάλληλοι να πάνε μαζί. 4. Όλοι οι πονηροί οίκοι καταστάλθηκαν, εκείνες οι φωλιές ασεβείας που φιλοξενούσαν ειδωλολάτρες, οι οίκοι των Σοδομιτών, εδ. 7. 'Κάτω αυτούς, κάτω αυτούς, ισοπεδώστε τους μέχρι τα θεμέλια.' Οι υψηλοί τόποι καταστράφηκαν με παρόμοιο τρόπο και ισοπεδώθηκαν με το έδαφος (εδ. 8), ακόμη και αυτός που ανήκε στον κυβερνήτη της πόλης· γιατί κανένα μεγαλείο ή δύναμη ανθρώπου δεν μπορεί να τον προστατεύσει στην ειδωλολατρία ή την ασέβεια. Ας υποχρεωθούν οι κυβερνήτες, πρώτα απ' όλα, να μεταρρυθμίσουν, και τότε οι κυβερνώμενοι θα επηρεαστούν πιο σύντομα. Μόλυνε τους υψηλούς τόπους (εδ. 8 και πάλι εδ. 13), έκανε ό,τι μπορούσε για να τους κάνει απεχθείς, και να βγάλει τον λαό από την ιδέα τους, όπως έκανε ο Ιηού όταν έκανε τον οίκο του Βάαλ οίκο αποχωρητηρίου, Β' Βασ. ι΄ 27. Το Τοφέθ, το οποίο, αντίθετα με άλλους τόπους ειδωλολατρίας, ήταν σε κοιλάδα, ενώ εκείνοι ήταν σε λόφους ή υψηλούς τόπους, μόλυνε επίσης (εδ. 10), έγινε το νεκροταφείο της πόλης. Για αυτό έχουμε ολόκληρο κήρυγμα, Ιερ. ιθ΄ 1, 2 κ.ε., όπου λέγεται, Θα θάψουν στο Τοφέθ, και ολόκληρη η πόλη απειλείται να γίνει σαν Τοφέθ. 5. Τα άλογα που είχαν δοθεί στον ήλιο αφαιρέθηκαν και τέθηκαν σε κοινή χρήση, και έτσι απελευθερώθηκαν από τη ματαιότητα στην οποία υποβλήθηκαν· και τα άρματα του ήλιου (τι κρίμα ήταν ότι εκείνα τα άλογα και τα άρματα έπρεπε να κρατηθούν ως τα άρματα και οι ιππείς του Ισραήλ!) τα έκαψε με φωτιά· και, αν ο ήλιος είναι φλόγα, δεν του έμοιασαν ποτέ τόσο πολύ όσο όταν ήταν άρματα φωτιάς. 6. Οι εργάτες με πνεύματα και οι μάντεις απομακρύνθηκαν, εδ. 24. Εκείνους από αυτούς που καταδικάστηκαν για μαγεία, είναι πιθανό, τους θανάτωσε, και έτσι απέτρεψε άλλους από εκείνες τις διαβολικές πρακτικές. Σε όλα αυτά είχε ειλικρινή σεβασμό στα λόγια του νόμου που ήταν γραμμένα στο βιβλίο που βρέθηκε πρόσφατα, εδ. 24. Έκανε εκείνον τον νόμο κανόνα του και τον κρατούσε στο βλέμμα του σε όλη αυτή τη μεταρρύθμιση.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει αντανακλώντας την εκπληκτική έκταση της επιρροής του Ιωσία πέρα από την Ιουδαία. ΙΙΙ. Πώς ο ζήλος του επεκτάθηκε στις πόλεις του Ισραήλ που ήταν εντός της εμβέλειάς του. Οι δέκα φυλές αιχμαλωτίστηκαν και οι αποικίες των Ασσυρίων δεν κατοίκησαν πλήρως τη χώρα, ώστε, είναι πιθανό, πολλές πόλεις είχαν τεθεί υπό την προστασία των βασιλέων της Ιουδαίας, Β' Χρον. λ΄ 1· λδ΄ 6. Αυτές τις επισκέπτεται εδώ, για να συνεχίσει τη μεταρρύθμισή του. Όσο φτάνει η επιρροή μας, οι προσπάθειές μας πρέπει να φτάνουν για να κάνουμε καλό και να φέρουμε το τέλος της κακίας των πονηρών.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

1. Πού μπορεί να παραμένουν κρυμμένα είδωλα ακόμη στη δική μου ζωή ή κοινότητα; 2. Πώς ο ζήλος του Ιωσία αμφισβητεί την προθυμία μου να αντιμετωπίσω τον συμβιβασμό; 3. Τι ελπίδα τοποθετώ στην ανθρώπινη μεταρρύθμιση έναντι της κυρίαρχης χάριτος του Θεού;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, δώρησαι ἡμῖν καρδίας τρεμούσας ἐνώπιον τοῦ Λόγου Σου καὶ θάρρος νὰ καταρρίψωμεν πᾶν ἀντίπαλον θρόνον, καθὼς ὁ Ἰωσίας ἔπραξεν ἐν ὑπακοῇ πρὸς Σέ. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου δὸς ἡμῖν ἁγίαν ἀποφασιστικότητα διὰ ἀληθινὴν μεταρρύθμισιν, καὶ ἐνώπιον τῆς ἀξίας κρίσεως ὑπόμνησον ἡμῖν τὸ ἔλεός Σου. Στήριξον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἐν Χριστῷ μόνῳ, ἵνα ὁ ζῆλος ἡμῶν ᾖ πρὸς δόξαν Σου, ἕως ὅτου πᾶν εἴδωλον ἀνατραπῇ. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →