Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 133-134 — με τον Maclaren
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάντερ Μακλάρεν. Σε αυτές τις σελίδες για τους Ψαλμούς 133-134, ο Μακλάρεν μας καθοδηγεί μέσα από τον σύντομο ψαλμό της νυχτερινής φρουράς με προσεκτική προσοχή στη χορωδιακή δομή του και στα διαρκή πνευματικά μαθήματα. Η έκθεσή του μας προσκαλεί να παραμείνουμε στην έκκληση των υπηρετών του Ναού προς την αίνεση και στην απαντητική ευλογία που ρέει από τη Σιών. Καθώς ακολουθούμε τα λόγια του, ανακαλύπτουμε νέα ενθάρρυνση για συνεχή κοινωνία με τον Θεό μέσα σε κάθε μορφή υπηρεσίας. Ας ανοίξουν οι γνώσεις του Μακλάρεν το αρχαίο κείμενο ώστε η αρχαία μελωδία του να διαμορφώσει την παρούσα πορεία μας με τον Κύριο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στραφείτε τώρα στους Ψαλμούς 133 και 134 και διαβάστε τα δύο σύντομα άσματα δυνατά. Αφήστε τις σύντομες γραμμές του ψαλμού της νυχτερινής φρουράς να εγκατασταθούν στο νου σας. Φανταστείτε τις αυλές του Ναού τα μεσάνυχτα και την ήσυχη ανταλλαγή μεταξύ του αρχηγού και των ιερέων που φρουρούν. Αφήστε τα λόγια να σας προσκαλέσουν στον ρυθμό τους ευλογίας και ευλογίας. Καθώς διαβάζετε, παρατηρήστε πώς η αίνεση και η προσευχή απαντούν η μία στην άλλη μέσα στο σκοτάδι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει προσδιορίζοντας τους ομιλητές και το πλαίσιο της νυχτερινής φρουράς.
Η εντολή δίνεται σε αυτούς τους ιερείς που φρουρούν, σε αυτούς τους νυχτερινούς φύλακες, από κάποιο μοναδικό πρόσωπο — δεν γνωρίζουμε ποιον. Ίσως από τον Αρχιερέα, ίσως από τον αρχηγό της ομάδας τους. Ακούνε την προτροπή προς την αίνεση και απαντούν, με τα τελευταία λόγια αυτού του μικρού ψαλμού, επικαλούμενοι ευλογία στο κεφάλι του ανώνυμου ομιλητή που έδωσε την εντολή. Έτσι έχουμε σε αυτόν τον αντιφωνικό χορωδιακό ψαλμό ένα μικρό απόσπασμα μουσικής τελετουργίας που πέφτει σε δύο μέρη — την εντολή προς τους φρουρούς και την απαντητική επίκληση. Μπορούμε να βρούμε αρκετή πρακτική διδασκαλία σε αυτό. Ας δούμε λοιπόν αυτήν την χορωδιακή εντολή και την απάντηση σε αυτήν.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια αναπτύσσει το καθήκον των ιερέων να αινέσουν ενώ στέκονται στον Οίκο του Κυρίου.
Φανταστείτε λοιπόν την ομάδα των λευκοφόρετων ιερέων συγκεντρωμένη στην αυλή του Ναού, οι αναμμένες δάδες τους να αγγίζουν κίονες και γωνίες με παράξενο φως, η πόλη βυθισμένη στη σιωπή και τον ύπνο, και πριν χωρίσουν στις θέσεις τους ο ύμνος να αντηχεί στα αυτιά τους: «Αινείτε τον Κύριο, όλοι οι δούλοι του Κυρίου που τη νύχτα στέκεστε στον Οίκο του Κυρίου! Υψώστε τα χέρια σας προς το Αγιαστήριο και αινείτε τον Κύριο!» Παρατηρήστε λοιπόν ότι το καθήκον των ιερέων είναι να αινέσουν. Είναι επειδή είναι οι δούλοι του Κυρίου που, επομένως, είναι δική τους υπόθεση να ευλογούν τον Κύριο. Είναι επειδή στέκονται στον Οίκο του Κυρίου που είναι δικό τους να ευλογούν τον Κύριο. Εκείνοι που συγκεντρώνονται στον Οίκο Του, εκείνοι που έχουν κοινωνία μαζί Του, εκείνοι που μπορούν να αισθανθούν ότι η πύλη της κατοικίας του Πατέρα, όπως η πύλη της καρδιάς του Πατέρα, είναι πάντα ανοιχτή σε αυτούς, εκείνοι που έχουν κληθεί από τις περιπλανήσεις τους σε μια άστεγη έρημο και τους δόθηκε θέση και όνομα στον Οίκο Του καλύτερο από γιων και θυγατέρων, έχουν ευλογηθεί έτσι ώστε, γεμάτοι ευχαριστία για μια τέτοια είσοδο στην κατοικία του Θεού και για μια τέτοια υιοθεσία στην οικογένειά Του, τα σιωπηλά χείλη τους να γεμίσουν με ευχαριστία και τα λυτρωμένα χέρια τους να υψωθούν σε αίνεση.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια τονίζει την αναγκαιότητα να ενωθεί η εξωτερική υπηρεσία με την εσωτερική κοινωνία.
Και έπειτα υπάρχει ένα άλλο σημείο που προκύπτει από αυτήν την εντολή προς τους φρουρούς, δηλαδή η αναγκαιότητα να προσπαθήσουμε σθεναρά να ενώσουμε μαζί την υπηρεσία του Θεού και την κοινωνία με τον Θεό. Αυτοί οι ιερείς θα μπορούσαν να είχαν πει: «Όταν κάνουμε τις περιπολίες μας μέσα από τους άδειους και αντηχούντες διαδρόμους του σκοτεινού Ναού, εκτελούμε την εντολή που μας έδωσε ο Θεός· και δεν χρειάζεται να προσευχηθούμε. Εργαζόμαστε για Αυτόν και κάνουμε το έργο που μας όρισε· και αυτό είναι καλύτερο από κάθε εξωτερική τελετουργία.» Αλλά αυτός ο άγνωστος ομιλητής που τους δίνει την εντολή ήξερε καλύτερα από αυτό. Η υπηρεσία των ιερέων υπό την Παλαιά Διαθήκη ήταν πολύ άπνευστη υπηρεσία. Το έργο τους ήταν μερικές φορές πολύ αποκρουστικό και πάντα καθαρά εξωτερικό έργο, το οποίο μπορούσε να γίνει χωρίς κανένα ίχνος θρησκείας ή αφοσίωσης σε αυτό. Και έτσι ο ομιλητής εδώ τους προειδοποιεί, κατά κάποιον τρόπο, ενάντια στον πειρασμό που αντιμετωπίζουν όλοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με την εξωτερική υπηρεσία του οίκου του Θεού, να συγχέουν την απλή εξωτερική υπηρεσία με την εσωτερική λατρεία. Η εντολή μας υπενθυμίζει ότι όσο πιο επιμελώς τα χέρια και οι σκέψεις μας απασχολούνται με τα εξωτερικά θρησκευτικά καθήκοντα, τόσο περισσότερο πρέπει να φροντίζουμε ώστε τα ενδότατα πνεύματά μας να βαπτίζονται σε κοινωνία με τον Θεό.Ο Μακλάρεν κλείνει το τμήμα δείχνοντας ότι κάθε ώρα, ακόμη και οι νυχτερινές ώρες, είναι ορισμένη για την ευλογία του Θεού.
Και έπειτα υπάρχει ένα άλλο μάθημα εδώ που μόνο αγγίζω, και αυτό είναι ότι όλοι οι χρόνοι είναι χρόνοι για την ευλογία του Θεού. «Εσείς που τη νύχτα στέκεστε στον οίκο του Κυρίου, ευλογείτε τον Κύριο»: έτσι, αν και καμία θυσία δεν καπνιζόταν στο θυσιαστήριο και κανένα χορωδιακό άσμα δεν ανέβαινε από την ομάδα των ιερέων που αινούσαν στην τελετουργική υπηρεσία· και αν και η νύχτα είχε σιγήσει τη λατρεία και είχε διασκορπίσει τους λατρευτές, ωστόσο κάποιος χαμηλός ψίθυρος αίνεσης θα αντηχούσε μέσα από τις άδειες αίθουσες όλη τη νύχτα, και η φωνή της ευχαριστίας και της ευλογίας θα αναμειγνυόταν με τον ήχο των ποδιών των ιερέων στα μαρμάρινα δάπεδα καθώς έκαναν τις περιπολίες τους· και οι δάδες τους θα έστελναν καπνό όχι λιγότερο αποδεκτό από τις στρεφόμενες στήλες του θυμιάματος που είχαν γεμίσει την ημέρα. Και έτσι όπως σε μερικά μοναστήρια θα βρείτε έναν μοναχό γονατισμένο στα σκαλιά του θυσιαστηρίου σε κάθε ώρα των εικοσιτεσσάρων, προσκυνώντας το Μυστήριο που εκτίθεται σε αυτό, έτσι αλλά με εσώτατη πραγματικότητα και όχι με μια απλή χυδαία εξωτερική μορφή που δεν σημαίνει τίποτα στην καρδιά του χριστιανού θα πρέπει να υπάρχει μια αιώνια προσκύνηση και μια συνεχής αίνεση — μια προσευχή χωρίς παύση. Τι είναι αυτό που έρχεται πρώτα απ' όλα στο νου σας όταν ξυπνάτε στη μέση της νύχτας; Η χθεσινή δουλειά, οι αυριανές ματαιότητες, ή η παρούσα αγάπη του Θεού και η εξάρτησή σας από Αυτόν;
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Μακλάρεν στρέφεται τελικά στην αμοιβαία ανταλλαγή ευλογίας μεταξύ του Θεού και του λαού Του.
Αλλά παρατηρήστε, περαιτέρω, τα δύο είδη ευλογίας που απαντούν το ένα στο άλλο — η ευλογία του Θεού προς τον άνθρωπο και η ευλογία του ανθρώπου προς τον Θεό. Η μία είναι επικοινωνιακή, η άλλη δεκτική και ανταποκριτική. Η μία είναι το μεγάλο ρεύμα που χύνεται πάνω από τον καταρράκτη· η άλλη είναι η λεκάνη στην οποία πέφτει και οι ψεκασμοί που υψώνονται από την επιφάνειά του, ουρανισμένοι στον ήλιο, καθώς ο καταρράκτης των θείων ελέων κατεβαίνει πάνω της. Ο Θεός ευλογεί εμάς όταν δίνει. Εμείς ευλογούμε τον Θεό όταν ευχαριστημένα λαμβάνουμε και αινούμε τον Δότη. Η ευλογία του Θεού λοιπόν πρέπει πάντα να έρχεται πρώτη. «Αγαπάμε Αυτόν επειδή Αυτός πρώτος μας αγάπησε.» Η δική μας είναι μόνο ο αντίλαλος της δικής Του, αλλά η αναγνώριση της θείας πράξης, η οποία πρέπει να προηγηθεί της αναγνώρισής μας, όπως η αυγή πρέπει να έρθει ώστε τα πουλιά να ξυπνήσουν για να τραγουδήσουν.Ο Μακλάρεν ολοκληρώνει ανιχνεύοντας το κανάλι της ευλογίας από τη Σιών στον Χριστό και στην Εκκλησία Του.
Υπάρχει μια άλλη εφαρμογή του συμβόλου του Ναού στην Καινή Διαθήκη — μια παράγωγη και δευτερεύουσα — στην Εκκλησία, δηλαδή στο σύνολο των πιστών. Σε αυτήν ο Θεός κατοικεί μέσω του Χριστού. Λαμβάνοντας το Πνεύμα Του, εμποτισμένη με τη ζωή Του, είναι το Σώμα Του, και όπως στην επίγεια ζωή Του «Μίλησε για τον Ναό του σωματικού Του», έτσι τώρα αυτή η Εκκλησία γίνεται ο Ναός του Θεού, οικοδομούμενη δια μέσου των αιώνων. Σε αυτήν τη Σιών όλες οι καλύτερες ευλογίες του Θεού κατέχονται και αποθηκεύονται, ώστε η Εκκλησία, με πιστή υπηρεσία, να τις μεταδώσει στον κόσμο. Όποιος επιθυμεί να κατέχει αυτές τις ευλογίες πρέπει να εισέλθει εκεί — όχι με οποιαδήποτε τελετουργική πράξη ή εξωτερική ομολογία, αλλά με το να γίνει ένας από εκείνους που θέτουν όλη την εμπιστοσύνη της καρδιάς τους στον Ιησού Χριστό. Μέσα σε αυτό το ιερό περίβολο λαμβάνουμε ό,τι η θεία αγάπη και δύναμη μπορούν να δώσουν. Αν είμαστε ενωμένοι με τον Χριστό μέσω της πίστης μας, μετέχουμε ανάλογα με την πίστη μας σε όλο τον πλούτο της ευλογίας με τον οποίο ο Θεός τον έχει ευλογήσει. Κατέχουμε τον Χριστό και εν Αυτώ τα πάντα. Η αρχαία ευλογία, που προερχόταν από τα χείλη των ιερέων φρουρών και αντηχούσε μέσα από τους άδειους διαδρόμους του σκοτεινού Ναού, ζητούσε πολλά: «Ο Κύριος που έκανε τον ουρανό και τη γη να σε ευλογήσει από τη Σιών.» Αλλά η αποστολική διαβεβαίωση ηχεί ακόμη βαθύτερα και πιο θαυμαστό τόνο εμπιστοσύνης όταν διακηρύττει ότι ήδη, όσο κι αν φαινόμαστε λυπημένοι και ενδεείς στον εαυτό μας, και όσο λίγο έχουμε μετρήσει τους θησαυρούς μας ή τους έχουμε κάνει δικούς μας, «ο Θεός μας έχει ευλογήσει με κάθε πνευματική ευλογία στους ουράνιους τόπους εν Χριστώ Ιησού.»
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην καθημερινή σας υπηρεσία χρειάζεστε περισσότερο την υπενθύμιση να υψώσετε την καρδιά σας σε αίνεση; Πώς θα μπορούσατε να καλλιεργήσετε κοινωνία με τον Θεό ακόμη και ενώ εκτελείτε εξωτερικά καθήκοντα; Με ποιους τρόπους μπορείτε να γίνετε φωνή που παρακινεί άλλους να ευλογούν τον Κύριο;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε των φρουρών, Σε ευχαριστούμε για την αρχαία κλήση που ακόμη συγκαλεί τους δούλους Σου στην αίνεση. Φύλαξέ μας από το να χωρίζουμε το έργο μας από τη λατρεία μας. Δίδαξέ μας να υψώνουμε τα χέρια μας προς το Αγιαστήριό Σου ακόμη και στις νυχτερινές εποχές της ζωής. Ευλόγησε κάθε πιστή φωνή που μας παροτρύνει να Σε υπηρετούμε με χαρά, και ας ρέει η δική Σου ευλογία σε εμάς από τη Σιών μέσω του Χριστού. Ας γίνει όλη η ημέρα και η νύχτα μας ένα αδιάσπαστο άσμα ευχαριστίας, μέχρι να ενωθούμε με την αδιάκοπη αίνεση του ουρανού. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →