Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξοδος 23-24 — με τον Brown
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα αντλούμε από το Commentary on the Whole Bible των Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown, καθώς αυτό ξεδιπλώνει τα τελευταία κεφάλαια της διαθήκης στο Σινά. Η κατά στίχο επεξεργασία τους της Εξόδου 23-24 αναδεικνύει τόσο τα πρακτικά καταστατικά που δόθηκαν στον Ισραήλ όσο και την επίσημη επικύρωση του εθνικού δεσμού με τον Κύριο. Το σχόλιο διατηρεί σταθερά μπροστά στον αναγνώστη τα δίδυμα θέματα της υπακοής και του εξιλασμού που διατρέχουν ολόκληρη τη Μωσαϊκή οικονομία. Καθώς ακούμε τη μετρημένη τους έκθεση, μας υπενθυμίζεται ότι κάθε καταστατικό και κάθε τελετή έδειχνε προς τον μεγαλύτερο Μεσίτη που θα επιβεβαίωνε μια καλύτερη διαθήκη με το δικό Του αίμα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με καρδιές προετοιμασμένες από την προσευχή, ας διαβάσουμε τώρα τα κεφάλαια 23 και 24 της Εξόδου σε μία ανάγνωση. Ακούστε τον σταθερό ρυθμό της εντολής και της υπόσχεσης, της προειδοποίησης και της λατρείας, που χαρακτηρίζει αυτά τα δύο κομβικά κεφάλαια. Παρατηρήστε πώς τα καταστατικά της δικαιοσύνης και του ελέους στο κεφάλαιο 23 οδηγούν απευθείας στην τελετή της διαθήκης του κεφαλαίου 24. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στο ίδιο το κείμενο να διαμορφώσει την κατανόησή σας για το τι σήμαινε για τον Ισραήλ να δεσμευτεί στον Κύριο στο Σινά.
Μελετήστε
Μελέτη
Το σχόλιο στρέφεται στη συνέχεια στο καταστατικό του σαββατικού έτους.
Στίχος 10. 10. Έξι χρόνια θα σπέρνεις τη γη σου —διακόπτοντας την καλλιέργεια της γης κάθε έβδομο έτος. Αλλά φαίνεται ότι ακόμη και τότε υπήρχε μια αυθόρμητη παραγωγή την οποία οι φτωχοί επιτρεπόταν να συλλέγουν ελεύθερα για τη χρήση τους, και τα ζώα που οδηγούνταν έξω έτρωγαν το υπόλοιπο, οι ιδιοκτήτες των αγρών δεν επιτρεπόταν να θερίσουν ή να συλλέξουν τους καρπούς του αμπελώνα ή του ελαιώνα κατά τη διάρκεια αυτού του σαββατικού έτους. Αυτός ήταν ένας κανονισμός που εξυπηρετούσε πολλούς εξαιρετικούς σκοπούς· διότι, εκτός από το να διδάσκει το γενικό μάθημα της εξάρτησης από την Πρόνοια, και της εμπιστοσύνης στην πιστότητά Του στην υπόσχεσή Του σχετικά με την τριπλή αύξηση το έκτο έτος (Λευιτικό 25:20· Λευιτικό 25:21), έδωσε στους Ισραηλίτες μια πρακτική απόδειξη ότι κατείχαν τις ιδιοκτησίες τους από τον Κύριο ως ενοικιαστές Του, και έπρεπε να συμμορφώνονται με τους κανόνες Του με ποινή απώλειας της μίσθωσης αυτών.Στη συνέχεια αναφέρεται στις τρεις ετήσιες γιορτές.
Στίχος 14. 14-18. Τρεις φορές . . . θα κάνεις γιορτή . . . το χρόνο —Αυτή ήταν η θεσμοθέτηση των μεγάλων θρησκευτικών εορτών—'Η γιορτή των αζύμων', ή το Πάσχα—'η γιορτή του θερισμού', ή η Πεντηκοστή—'η γιορτή της συγκομιδής', ή η γιορτή των σκηνών, η οποία ήταν ανάμνηση της διαμονής σε σκηνές στην έρημο, και η οποία τηρούνταν τον έβδομο μήνα ( :- ). Όλοι οι άνδρες διατάχθηκαν να επισκεφθούν τη σκηνή του μαρτυρίου και αργότερα τον ναό, και οι γυναίκες συχνά πήγαιναν. Η θεσμοθέτηση αυτού του εθνικού εθίμου ήταν υψίστης σημασίας από πολλές απόψεις: διατηρώντας μια εθνική αίσθηση θρησκείας και μια δημόσια ομοιομορφία στη λατρεία, δημιουργώντας έναν δεσμό ενότητας, και επίσης προωθώντας το εσωτερικό εμπόριο μεταξύ των ανθρώπων. Αν και η απουσία όλων των ανδρών σε αυτές τις τρεις γιορτές άφηνε τη χώρα απροστάτευτη, δόθηκε μια ειδική υπόσχεση θείας προστασίας, και καμία εισβολή εχθρών δεν επιτράπηκε ποτέ να συμβεί σε αυτές τις περιπτώσεις.Προχωρώντας στο κεφάλαιο 24, οι συγγραφείς περιγράφουν την επίσημη επικύρωση της διαθήκης.
Στίχος 3. 3, 4. Ο Μωυσής ήρθε και είπε στον λαό όλα τα λόγια του Κυρίου —Η επανάληψη των προηγούμενων νόμων και των δέκα εντολών, μαζί με τις υποσχέσεις ειδικών ευλογιών σε περίπτωση υπακοής τους, έχοντας αποσπάσει από τον λαό μια ομόφωνη δήλωση της συγκατάθεσής τους, καταγράφηκε αμέσως ως οι όροι της εθνικής διαθήκης. Την επόμενη μέρα έγιναν προετοιμασίες για την επίσημη επικύρωση αυτής (της διαθήκης), με την οικοδόμηση ενός βωμού και δώδεκα στύλων· ο βωμός αντιπροσώπευε τον Θεό, και οι στύλοι τις φυλές του Ισραήλ—τα δύο μέρη σε αυτή την επίσημη συμφωνία—ενώ ο Μωυσής ενεργούσε ως τυπικός μεσίτης.
Σκεφτείτε
Στο βαθύτερο νόημα του τελετουργικού του αίματος, πιέζουν περαιτέρω.
Στίχος 8. 8. Ο Μωυσής πήρε το αίμα, και το ράντισε στον λαό —πιθανώς στους δώδεκα στύλους, ως αντιπροσώπους του λαού (επίσης στο βιβλίο, :- ), και η πράξη συνοδεύτηκε από δημόσια διακήρυξη της σημασίας της. Ήταν η σφράγιση της διαθήκης (συγκρίνετε :- ). Πρέπει να ήταν μια βαθιά εντυπωσιακή, καθώς και διδακτική σκηνή, διότι δίδαξε τους Ισραηλίτες ότι η διαθήκη έγινε μαζί τους μόνο μέσω του ραντίσματος αίματος—ότι η θεία αποδοχή τους και των υπηρεσιών τους, ήταν μόνο χάρη σε μια εξιλαστήρια θυσία, και ότι ακόμη και οι ευλογίες της εθνικής διαθήκης υποσχέθηκαν και εξασφαλίστηκαν σε αυτούς μόνο μέσω της χάριτος. Το τελετουργικό, ωστόσο, είχε μια περαιτέρω και υψηλότερη σημασία, όπως δείχνει ο απόστολος (βλ. :- ).Κλείνουν την ενότητα σημειώνοντας τη σημασία του γεύματος της διαθήκης.
Στίχος 11. 11. στους ευγενείς των υιών του Ισραήλ δεν έβαλε το χέρι του —Οι 'ευγενείς', δηλαδή οι πρεσβύτεροι, μετά το ράντισμα του αίματος, δεν εμπνεύστηκαν τρόμο μπροστά στο ήρεμο, ευγενικό, ακτινοβόλο σύμβολο της θείας μεγαλειότητας· τόσο διαφορετικό από τις τρομακτικές εκδηλώσεις κατά τη δόση του νόμου. Η αναφορά τόσων πολλών αρμόδιων μαρτύρων θα συνέβαλε στην επιβεβαίωση της πίστης του λαού στη θεία αποστολή του Μωυσή. έφαγαν και ήπιαν —γλέντησαν με την προσφορά ειρήνης—με τα υπολείμματα των πρόσφατων θυσιών και σπονδών. Αυτή η γιορτή είχε προφητικό νόημα, υποδηλώνοντας τη διαμονή του Θεού με τους ανθρώπους.
Απαντήστε
1. Πώς ο νόμος του σαββατικού έτους εκπαιδεύει τον λαό του Θεού να εμπιστεύεται την πρόνοιά Του αντί για τον δικό του κόπο;
2. Με ποιους τρόπους οι τρεις ετήσιες γιορτές διαμορφώνουν ακόμα τον ρυθμό της χριστιανικής λατρείας και μαρτυρίας σήμερα;
3. Τι μας διδάσκει το ράντισμα του αίματος στην τελετή της διαθήκης για την αναγκαιότητα του εξιλασμού για κάθε αληθινή σχέση με τον Θεό;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε φιλάνθρωπε, δώρησαι ἡμῖν χάριν ὅπως δεχθῶμεν τὰς ἐντολὰς καὶ τὰς ἐπαγγελίας τῆς Ἐξόδου κγ΄-κδ΄ μετὰ ταπεινῆς καρδίας. Δίδαξον ἡμᾶς νὰ ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ πιστότητί Σου, καθὼς ἐδιδάχθη ὁ Ἰσραὴλ διὰ τοῦ σαββατικοῦ ἔτους, καὶ σύνδεσον ἡμᾶς ἐκ νέου μετὰ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ Μεσιτοῦ, τοῦ ὁποίου τὸ αἷμα μόνον ἐπικυροῖ τὴν καινὴν διαθήκην. Εἴθε τὸ αὐτὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἐστήριξε τὸν Μωυσῆν ἐπὶ τοῦ ὄρους, νὰ ἐνισχύσῃ ἡμᾶς νὰ περιπατῶμεν ἐν ὑπακοῇ.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →