Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Βασιλείς
Β' Βασιλειών 13-14 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στις Β' Βασιλειών 13–14 προσφέρει έναν σταθερό, γεμάτο Γραφή οδηγό μέσα από τα τελευταία χρόνια της δυναστείας του Ιηού. Οι σκέψεις του κινούνται μεταξύ των επαναλαμβανόμενων αποτυχιών των βασιλέων του Ισραήλ και των εκπληκτικών ελέων που ακόμη φθάνουν στον λαό της διαθήκης. Καθώς ακολουθούμε τις παραγράφους του σήμερα παρακολουθούμε πώς η προσευχή, η προφητεία και η ήσυχη πιστότητα συνεχίζουν να διαμορφώνουν ένα έθνος ακόμη και όταν οι άρχοντές του επιμένουν στην ειδωλολατρία. Ο μετρημένος τόνος του Χένρι μας προσκαλεί να διαβάσουμε αυτές τις αρχαίες βασιλείες όχι μόνο ως ιστορία αλλά ως καθρέφτες για τη δική μας πορεία με τον Θεό. Ας στερεώσουν τα λόγια του τις καρδιές μας για τα κεφάλαια που έρχονται.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Καθίστε στις Β' Βασιλειών 13–14 με ανοιχτή Βίβλο και καρδιά που ακούει. Διαβάστε τα δύο κεφάλαια συνεχόμενα, σημειώνοντας την άνοδο και την πτώση του Ιωάχαζ, τη τελευταία διακονία του Ελισσαίου, τις νίκες και τις ήττες του Ιωάς και του Αμασία, και το σταθερό νήμα της θείας ευσπλαχνίας που αρνείται να αφήσει τον Ισραήλ. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη πριν στραφείτε στις παρατηρήσεις του Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι αρχίζει εξετάζοντας την κατάσταση του Ισραήλ κατά τη βασιλεία του Ιωάχαζ.
Ι. Η δόξα του Ισραήλ σκεπασμένη στις στάχτες, θαμμένη και χαμένη, και μετατραπείσα σε ντροπή. Πόσο διαφορετικός φαίνεται εδώ ο Ισραήλ από ό,τι ήταν και θα μπορούσε να είναι! Πόσο βεβηλώθηκε το στέμμα του και η τιμή του τέθηκε στο χώμα! 1. Ήταν τιμή του Ισραήλ ότι λάτρευε τον μόνο ζωντανό και αληθινό Θεό, ο οποίος είναι Πνεύμα, αιώνιος νους, και είχε κανόνες με τους οποίους να τον λατρεύει από τον ίδιο τον διορισμό του· αλλά αλλάζοντας τη δόξα του άφθαρτου Θεού τους σε ομοίωμα βοδιού, την αλήθεια του Θεού σε ψέμα, έχασαν αυτή την τιμή και εξισώθηκαν με τα έθνη που λάτρευαν το έργο των χεριών τους. Βρίσκουμε εδώ ότι ο βασιλιάς ακολούθησε τις αμαρτίες του Ιεροβοάμ (εδ. 2), και ο λαός δεν απομακρύνθηκε από αυτές, αλλά περπατούσε σε αυτές, εδ. 6. Δεν μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη ονειδισμός από αυτούς τους δύο ειδωλοποιημένους μόσχους για έναν λαό που είχε διδαχθεί στη λατρεία του Θεού και εμπιστευθεί με τους ζωντανούς χρησμούς. Σε όλη την ιστορία των δέκα φυλών δεν βρίσκουμε ποτέ τον παραμικρό κλονισμό σε αυτή την ειδωλολατρία, αλλά σε κάθε βασιλεία, ακόμη ο μόσχος ήταν ο θεός τους, και αποχωρίστηκαν τον εαυτό τους σε αυτή την ντροπή. 2. Ήταν η τιμή του Ισραήλ ότι τέθηκαν υπό την ειδική προστασία του ουρανού· ο ίδιος ο Θεός ήταν η άμυνά τους, η ασπίδα της βοήθειάς τους και η μάχαιρα της εξοχότητάς τους. Μακάριος ήσουν, Ισραήλ! γι' αυτόν τον λόγο. Αλλά εδώ, όπως συχνά πριν, τους βρίσκουμε γυμνωμένους από αυτή τη δόξα, και εκτεθειμένους στις προσβολές όλων των γειτόνων τους. Με τις αμαρτίες τους παρόξυναν τον Θεό σε οργή, και τότε τους παρέδωσε στα χέρια του Αζαήλ και του Βεν-Αδάδ, εδ. 3. Ο Αζαήλ καταπίεσε τον Ισραήλ εδ. 22. Σίγουρα ποτέ κανένα έθνος δεν λεηλατήθηκε τόσο συχνά από τους γείτονές του όσο ο Ισραήλ. Αυτό το έφερε ο λαός στον εαυτό του με την αμαρτία· όταν προκάλεσαν τον Θεό να ξεριζώσει τον φράχτη τους, η καλοσύνη της γης τους μόνο δελέασε τους γείτονες να λεηλατήσουν. Τόσο χαμηλά έφτασε ο Ισραήλ σε αυτή τη βασιλεία, από τις πολλές λεηλασίες που έκαναν οι Σύριοι εναντίον τους, ώστε η πολιτοφυλακή του βασιλείου και όλη η δύναμη που μπορούσαν να φέρουν στο πεδίο ήταν μόνο πενήντα ιππείς, δέκα άρματα, και 10.000 πεζούς, ένα αξιοθρήνητο σύνολο, εδ. 7. Έφτασαν οι χιλιάδες του Ισραήλ σε αυτό; Πώς έγινε το χρυσάφι θαμπό! Η διαφθορά ενός έθνους θα είναι σίγουρα η ταπείνωσή του.Ο Χένρι στη συνέχεια τονίζει τα εναπομείναντα σημεία πιστότητας στη διαθήκη.
ΙΙ. Μερικές σπίθες της αρχαίας τιμής του Ισραήλ που εμφανίζονται σε αυτές τις στάχτες. Δεν έχει ξεχαστεί εντελώς, παρά όλες αυτές τις διαμάχες, ότι αυτός ο λαός είναι ο Ισραήλ του Θεού και αυτός είναι ο Θεός του Ισραήλ. Διότι, 1. Ήταν η αρχαία τιμή του Ισραήλ ότι ήταν λαός προσευχής: και εδώ βρίσκουμε κάτι από αυτή την τιμή αναζωογονημένο· διότι ο Ιωάχαζ ο βασιλιάς τους, στη θλίψη του, ικέτευσε τον Κύριο (εδ. 4), ζήτησε βοήθεια, όχι από τους μόσχους (τι βοήθεια θα μπορούσαν να δώσουν;) αλλά από τον Κύριο. Αρμόζει στους βασιλείς να είναι ζητιάνοι στην πόρτα του Θεού, και στους μεγαλύτερους ανθρώπους να είναι ταπεινοί ικέτες στο υποπόδιο του θρόνου του. Η ανάγκη θα τους οδηγήσει σε αυτό. 2. Ήταν η αρχαία τιμή του Ισραήλ ότι είχαν τον Θεό κοντά τους σε όλα όσα τον επικαλούνταν (Δευτ. δ' 7), και έτσι ήταν εδώ. Αν και θα μπορούσε δικαίως να απορρίψει την προσευχή ως βδέλυγμα, όμως ο Κύριος άκουσε τον Ιωάχαζ, και την προσευχή του για τον εαυτό του και για τον λαό του (εδ. 4), και έδωσε στον Ισραήλ έναν σωτήρα (εδ. 5), όχι τον Ιωάχαζ τον ίδιο, διότι όλες τις ημέρες του ο Αζαήλ καταπίεζε τον Ισραήλ (εδ. 22), αλλά τον γιο του, στον οποίο, σε απάντηση στις προσευχές του πατέρα του, ο Θεός έδωσε επιτυχία εναντίον των Σύρων, ώστε ανέκτησε τις πόλεις που είχαν πάρει από τον πατέρα του, εδ. 25. Αυτή την ελεήμονα απάντηση έδωσε ο Θεός στην προσευχή του Ιωάχαζ, όχι για χάρη του, ή για χάρη αυτού του ανάξιου λαού, αλλά σε ανάμνηση της διαθήκης του με τον Αβραάμ (εδ. 23), την οποία, σε τέτοιες ανάγκες, είχε υποσχεθεί από παλιά να σεβαστεί, Λευιτ. κστ' 42. Δείτε πόσο γρήγορος είναι ο Θεός να δείξει έλεος, πόσο πρόθυμος να ακούσει προσευχές, πόσο πρόθυμος να βρει λόγο για να είναι ελεήμων, αλλιώς δεν θα κοίταζε τόσο πίσω στην αρχαία διαθήκη που ο Ισραήλ είχε τόσο συχνά παραβιάσει και χάσει όλο το όφελός της. Ας μας προσκαλέσει και ας μας δεσμεύσει για πάντα σε αυτόν, και ας ενθαρρύνει ακόμη και εκείνους που τον έχουν εγκαταλείψει να επιστρέψουν και να μετανοήσουν· διότι υπάρχει συγχώρηση μαζί του, ώστε να φοβηθεί.Ο Χένρι στη συνέχεια στρέφεται στη βασιλεία του Ιωάς και στη συνάντησή του με τον Ελισσαίο.
Ι. Η γενική περιγραφή που δίνεται εδώ γι' αυτόν και τη βασιλεία του είναι πολύ παρόμοια με ό,τι έχουμε ήδη συναντήσει, και δεν έχει τίποτα αξιοσημείωτο, εδ. 10-13. Δεν ήταν από τους χειρότερους, και όμως, επειδή διατήρησε αυτή την αρχαία και πολιτική ειδωλολατρία του οίκου του Ιεροβοάμ, λέγεται, Έκανε το κακό ενώπιον του Κυρίου. Αυτό το ένα κακό ήταν αρκετό για να αφήσει ένα ανεξίτηλο σημάδι ατιμίας στο όνομά του· διότι, όσο λίγο κακό και αν έβλεπαν οι άνθρωποι σε αυτό, ήταν, ενώπιον του Κυρίου, ένα πολύ πονηρό πράγμα· και είμαστε βέβαιοι ότι η κρίση του είναι σύμφωνα με την αλήθεια. Είναι αξιοσημείωτο πόσο ελαφρά ο εμπνευσμένος συγγραφέας περνάει πάνω από τις πράξεις του, και τη δύναμή του με την οποία πολέμησε, αφήνοντας στους κοινούς ιστορικούς να τις καταγράψουν, ενώ σημειώνει μόνο τον σεβασμό που έδειξε στον Ελισσαίο. Μία καλή πράξη θα κάνει καλύτερη εμφάνιση στο βιβλίο του Θεού από είκοσι μεγάλες· και, σύμφωνα με την εκτίμησή του, κερδίζει έναν άνθρωπο πολύ καλύτερη φήμη το να τιμήσει έναν προφήτη παρά να κατακτήσει έναν βασιλιά και τον στρατό του.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει ιχνηλατώντας τα αποτελέσματα της θείας ευσπλαχνίας σε όλο το κεφάλαιο.
ΙΙ. Η μάχαιρα του Ιωάς βασιλιά του Ισραήλ· και τη βρίσκουμε επιτυχή εναντίον των Σύρων. 1. Η αιτία της επιτυχίας του ήταν η εύνοια του Θεού (εδ. 23): Ο Κύριος ήταν ελεήμων προς αυτούς, είχε σπλαχνιστεί γι' αυτούς στις δυστυχίες τους και τους σεβάστηκε. Οι διάφορες εκφράσεις εδώ του ίδιου νοήματος μας καλούν να παρατηρήσουμε και να θαυμάσουμε τους θριάμβους της θείας καλοσύνης στην απελευθέρωση ενός τόσο προκλητικού λαού. Ήταν από τα ελέη του Κυρίου που δεν καταναλώθηκαν, επειδή δεν ήθελε να τους καταστρέψει ακόμη. Προείδε ότι θα καταστρέφονταν οι ίδιοι στο τέλος, αλλά ακόμη θα τους έδινε αναστολή, και θα τους έδινε χώρο να μετανοήσουν. Η βραδύτητα των διαδικασιών του Θεού εναντίον των αμαρτωλών πρέπει να ερμηνευθεί προς τιμήν του ελέους του, όχι προς αμφισβήτηση της δικαιοσύνης του. 2. Το αποτέλεσμα της επιτυχίας του ήταν προς όφελος του Ισραήλ. Ανέκτησε από τα χέρια του Βεν-Αδάδ τις πόλεις του Ισραήλ που κατείχαν οι Σύριοι, εδ. 25. Αυτό ήταν μεγάλη καλοσύνη για τις ίδιες τις πόλεις, που έτσι απελευθερώθηκαν από τον ζυγό της καταπίεσης, και για όλο το βασίλειο, που ενισχύθηκε πολύ από την ανάκτηση αυτών των πόλεων. Τρεις φορές ο Ιωάς νίκησε τους Σύρους, ακριβώς όσες φορές είχε χτυπήσει το έδαφος με τα βέλη, και τότε τέθηκε πλήρες τέλος στην πορεία των νικών του. Πολλοί έχουν μετανοήσει, όταν ήταν πολύ αργά, για τις απιστίες τους και τη στενότητα των επιθυμιών τους.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού βλέπω «δόξα σκεπασμένη στις στάχτες» στην ιστορία μου, και πώς ακόμη κλαίω προς τον Κύριο;
2. Ποια «βέλη» έχει τοποθετήσει ο Θεός στα χέρια μου, και τα χτυπώ με πίστη ή με μισόκαρδη προσπάθεια;
3. Πώς η μνήμη των πιστών υπηρετών που έχουν προηγηθεί ενισχύει την απόφασή μου να διατηρήσω τη διαθήκη με τον Θεό σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Θεέ πολυεύσπλαχνε, Συ μόνος είσαι ο λυτρωτής που ακούει τις κραυγές του λαού Σου στην αδυναμία του και παρέχει έλεος σύμφωνα με τη διαθήκη Σου. Ενίσχυσε την πίστη μας να αρπάζουμε κάθε βέλος που τοποθετείς στα χέρια μας και να χτυπάμε επανειλημμένα μέχρι να κερδηθεί η πλήρης νίκη Σου, φυλάσσοντάς μας από τα μισά μέτρα που περιορίζουν την ευλογία Σου. Ζωογόνησε τις καρδιές μας με το Πνεύμα Σου μέσω της ζωντανής δύναμης του Λόγου Σου, ώστε να περπατάμε σε ολόψυχη εξάρτηση από Εσένα. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →