Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Κορινθίους
Βʹ Κορινθίους 7 — με τον Gill
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα του Eterniseed που αντλείται από την Εξήγηση της Αγίας Γραφής του Ιωάννη Γκιλ, ιδιαίτερου Βαπτιστή, στο Βʹ Κορινθίους κεφάλαιο 7. Η προσεκτική κατά στίχο πραγματεία του Γκιλ τονίζει την έκκληση του αποστόλου προς την αγιότητα και τα διακριτικά σημεία της αληθινής μετάνοιας. Καθώς ακολουθούμε την εξήγησή του, θα ιχνηλατήσουμε πώς οι ευαγγελικές υποσχέσεις τροφοδοτούν την καθαρότητα, πώς η θεοσεβής λύπη διαφέρει από την κοσμική θλίψη, και πώς οι Κορίνθιοι πιστοί επέδειξαν τον καρπό της γνήσιας συντριβής. Προετοιμάστε την καρδιά σας για να δεχθείτε τόσο τον ερευνητικό όσο και τον παρηγορητικό λόγο που ο Γκιλ ξεδιπλώνει από αυτό το πλούσιο κεφάλαιο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε το Βʹ Κορινθίους κεφάλαιο 7 ολόκληρο. Ακούστε τον τρυφερό αλλά ερευνητικό τόνο του Παύλου καθώς μιλά για καθαρισμό, παρηγοριά και τη λύπη που οδηγεί στη ζωή. Προσέξτε την κίνηση από την υπόσχεση στην προτροπή, από τη θλίψη στη χαρά, και από την επίπληξη στην αποκατάσταση. Αφήστε το κείμενο να εγκατασταθεί ήσυχα πριν στραφούμε στην εξήγηση του Γκιλ.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Γκιλ ανοίγει εξηγώντας τις υποσχέσεις που στηρίζουν την έκκληση προς την αγιότητα.
Στίχος 1. Έχοντας λοιπόν αυτές τις υποσχέσεις ,.... Ότι ο Θεός θα περπατήσει στον ναό του, και θα κατοικήσει στις εκκλησίες του, θα είναι Θεός τους, και αυτοί λαός του, ότι θα τους δεχθεί, και θα είναι Πατέρας τους, και αυτοί υιοί και θυγατέρες του· οι οποίες υποσχέσεις δεν τις είχαν με ελπίδα, όπως οι άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης είχαν τις υποσχέσεις του Μεσσία και της βασιλείας του, και όπως οι άγιοι της Καινής Διαθήκης έχουν για την ανάσταση, τους νέους ουρανούς και τη νέα γη, και για την εμφάνιση με τον Χριστό εν δόξα· αλλά στα χέρια, σε πραγματική κατοχή· διότι ο Θεός είχε πραγματικά γίνει Θεός και Πατέρας τους, και αυτοί ήταν λαός και παιδιά του· είχαν κοινωνία μαζί του, και είχαν δεχθεί, προστατευθεί, και διαφυλαχθεί από αυτόν· τις οποίες υποσχέσεις και ευλογίες χάριτος, και οι οποίες είναι απόλυτες και άνευ όρων, ο απόστολος χρησιμοποιεί για να τους παρακινήσει σε καθαρότητα και αγιότητα· και είναι σαφής απόδειξη, ότι η διδασκαλία μιας απόλυτης και άνευ όρων διαθήκης χάριτος δεν έχει τάση προς ακολασία, αλλά το αντίθετο· και για να γίνει δεκτή η ακόλουθη προτροπή του, και να ληφθεί με χαρά, χρησιμοποιεί μια πολύ στοργική προσφώνηση, αγαπητοί · έτσι ήταν από τον Θεό, όντας λαός του, υιοί και θυγατέρες του, υιοθετημένοι, δικαιωμένοι, κλητοί, και εκλεκτοί από αυτόν· και έτσι ήταν από τον απόστολο και τους συναδέλφους του διακόνους, οι οποίοι, όπως λέει σε επόμενο στίχο, ήταν στις καρδιές τους να πεθάνουν και να ζήσουν μαζί τους· μερικά αντίγραφα διαβάζουν αδελφοί, και έτσι η Αιθιοπική μετάφραση.Ο Γκιλ στη συνέχεια ξεδιπλώνει το νόημα του καθαρισμού από σαρκική και πνευματική μόλυνση.
Η προτροπή που τους παροτρύνει, και, για να γίνει καλύτερα δεκτή, ενώνει τον εαυτό του μαζί τους σε αυτήν, είναι, ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από κάθε ρυπαρότητα της σάρκας και του πνεύματος : με 'τη ρυπαρότητα της σάρκας' εννοείται εξωτερική μόλυνση, μόλυνση από εξωτερικές πράξεις, πράξεις που διαπράττονται στο σώμα, με τις οποίες ο άνθρωπος μολύνεται· όπως όλα τα ακάθαρτα λόγια, ρυπαρότητα, και ανόητη ομιλία, όλη η σάπια και διεφθαρμένη επικοινωνία, η οποία μολύνει το ίδιο το σώμα του ανθρώπου· όπως η γλώσσα, ένα μικρό μέλος, όταν χρησιμοποιείται έτσι, και διαφθείρει τα καλά ήθη των άλλων· όλες οι ακάθαρτες πράξεις, όπως ειδωλολατρία, μοιχεία, πορνεία, αιμομιξία, σοδομία, φόνος, μέθη, γλέντια, κ.λπ.Ο Γκιλ προχωρά για να δείξει πώς οι πιστοί οφείλουν να τελειοποιούν την αγιότητα εν φόβω Θεού.
Τώρα όταν ο απόστολος λέει, 'ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας', αυτό δεν υποθέτει ότι οι άνθρωποι έχουν δύναμη να καθαρίσουν τους εαυτούς τους από τη μόλυνση της φύσης τους, ή τη μόλυνση των πράξεών τους· διότι αυτό είναι έργο του Θεού μόνο, όπως φαίνεται από τις υποσχέσεις του να καθαρίσει τον λαό του από τις αμαρτίες τους· από τον σκοπό της χύσεως του αίματος του Χριστού, και την αποτελεσματικότητά του· από τις αγιαστικές επιρροές του Πνεύματος· και από τις προσευχές των αγίων προς τον Θεό, να δημιουργήσει σε αυτούς καθαρές καρδιές, να τους πλύνει διεξοδικά από την ανομία τους, και να τους καθαρίσει από την αμαρτία τους· εκτός αυτού, ο απόστολος δεν μιλά εδώ ούτε για τη δικαίωση αυτών των προσώπων, με την έννοια ότι ήταν ήδη καθαρισμένοι, και αυτό διεξοδικά, από όλες τις αμαρτίες και ανομίες τους· ούτε για το εσωτερικό έργο του αγιασμού, σε σχέση με το οποίο είχαν ραντιστεί με καθαρό νερό, και είχαν πλυθεί στο λουτρό της αναγέννησης· αλλά αυτό που ο απόστολος εννοεί είναι η άσκηση τόσο εσωτερικής όσο και εξωτερικής θρησκείας, η οποία έγκειται στην καθαρότητα καρδιάς και συναναστροφής, η μία δεν είναι αποδεκτή στον Θεό χωρίς την άλλη· μιλά για, και προτρέπει προς το ίδιο πράγμα, όπως στο τελευταίο μέρος του προηγούμενου κεφαλαίου· και υπονοεί, ότι γίνεται εκείνους που έχουν λάβει τέτοιες ευγενείς υποσχέσεις να είναι χωρισμένοι από την αμαρτία και τους αμαρτωλούς, να απέχουν από κάθε εμφάνιση αμαρτίας, και να μην έχουν κοινωνία με αμαρτωλούς· να αποθέσουν κάθε ρυπαρότητα και υπερβολή υπερηφάνειας, και, υπό αίσθηση είτε εξωτερικής είτε εσωτερικής μόλυνσης, να προσφύγουν στην ανοιγμένη πηγή· να πραγματεύονται με πίστη το αίμα του Χριστού, το οποίο καθαρίζει από κάθε αμαρτία, καρδιάς, χειλιών, και ζωής· και το οποίο είναι η μόνη αποτελεσματική μέθοδος που ένας πιστός μπορεί να χρησιμοποιήσει, για να καθαρίσει τον εαυτό του από αμαρτία· δηλαδή, πλένοντας τα ενδύματά του, και κάνοντάς τα λευκά στο αίμα του Αρνίου· τελειοποιώντας αγιότητα εν φόβω Θεού · με 'αγιότητα' δεν εννοείται το έργο του αγιασμού στην καρδιά, διότι αυτό είναι εξ ολοκλήρου έργο του Πνεύματος του Θεού, και όχι του ανθρώπου· αυτός το αρχίζει, το συνεχίζει, και το τελειοποιεί από μόνος του· αλλά αγιότητα ζωής και συναναστροφής εννοείται εδώ, στην οποία κατά τη μεταστροφή ο λαός του Θεού καλείται, και η οποία τους ταιριάζει πολύ· και αυτήν οφείλουν να 'τελειοποιούν'· όχι ότι ένας πιστός είναι ικανός να ζήσει ζωή αγιότητας, χωρίς αμαρτία να είναι μέσα του, ή να διαπράττεται από αυτόν· αυτό είναι αδύνατο και ανέφικτο στην παρούσα ζωή· αλλά η έννοια της λέξης επιτελούντες είναι, ότι αυτός οφείλει να συνεχίζει πορεία δικαιοσύνης και αγιότητας μέχρι τέλους· μέχρι το τέλος της ζωής του, οφείλει να επιμένει όπως στην πίστη, έτσι και στην αγιότητα· όπως οφείλει να συνεχίζει πιστεύοντας στον Χριστό, έτσι οφείλει να συνεχίζει να ζει σωφρόνως, δικαίως, και ευσεβώς, μέχρι το τέλος των ημερών του· το οποίο απαιτεί θεία δύναμη για να τον διαφυλάξει από αμαρτία, και να τον κρατήσει από πτώση· και τη χάρη του Θεού, τη δύναμη του Χριστού, και τη βοήθεια του Πνεύματος, για να τον καταστήσει ικανό να εκτελεί πράξεις αγιότητας, και τα διάφορα καθήκοντα της θρησκείας, και να συνεχίζει στην καλή πράξη· όλα αυτά πρέπει να γίνονται, 'εν φόβω Θεού'· όχι με δουλικό δουλοπρεπή φόβο, φόβο κόλασης και καταδίκης, αλλά με υιικό φόβο, ευλαβική αγάπη προς τον Θεό, ταπεινή εμπιστοσύνη σε αυτόν, και εξάρτηση από αυτόν, για χάρη και δύναμη· είναι εκείνος ο φόβος που έχει τον Θεό ως συγγραφέα του, είναι ευλογία της νέας διαθήκης, εμφυτεύεται στην αναγέννηση, και αυξάνεται με αποκαλύψεις συγχωρητικής χάριτος· και έχει τον Θεό ως αντικείμενό του, όχι την οργή και την εκδικητική δικαιοσύνη του, αλλά την καλοσύνη, τη χάρη, και το έλεός του.Ο Γκιλ στη συνέχεια διακρίνει τη θεοσεβή λύπη από τη λύπη του κόσμου.
Στίχος 10. Διότι η θεοσεβής λύπη εργάζεται μετάνοια προς σωτηρία ,.... Αυτά τα λόγια περιέχουν λόγο, αποδεικνύοντας ότι δεν έλαβαν καμία βλάβη, αλλά ωφέλεια από τη λύπη που τους είχε καταλάβει, από τη φύση της, μια 'θεοσεβής' λύπη· λύπη που είχε τον Θεό ως συγγραφέα της· δεν προέκυψε από τη δύναμη της ελεύθερης βούλησης, ούτε από τις υπαγορεύσεις μιας φυσικής συνείδησης, ούτε από έργο του νόμου στις καρδιές τους, ή από φόβο κόλασης και καταδίκης, αλλά πήγασε από την ελεύθερη χάρη του Θεού· ήταν δώρο της χάριτός του, έργο του Πνεύματός του, και προϊόν της παντοδύναμης δύναμής του· όντας τέτοια, την οποία κανένα μέσο, όπως κρίσεις, ελέη, ή η πιο ισχυρή διακονία από μόνα τους δεν μπορούσε να επιφέρει· οφειλόταν σε θείες οδηγίες· υψωνόταν και αυξανόταν με αποκάλυψη της αγάπης του Θεού, και όψεις συγχωρητικής χάριτος και ελέους όντας συνοδευόμενες με πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό· είχε επίσης τον Θεό ως αντικείμενό της, καθώς και ως συγγραφέα της· ήταν λύπη, דמטל אלהא, 'η οποία είναι για τον Θεό', όπως διαβάζει η Συριακή μετάφραση τα λόγια, και επίσης η Αιθιοπική· εξ αιτίας του Θεού, της τιμής, του συμφέροντος, και της δόξας του· ήταν λύπη για αμαρτία, διότι διαπράχθηκε εναντίον Θεού άπειρης αγιότητας, δικαιοσύνης, και αλήθειας, καλοσύνης, χάριτος, και ελέους· και ήταν λύπη, κατα θεον, 'σύμφωνα με τον Θεό', σύμφωνα με τον νου και τη θέληση του Θεού· ήταν, όπως αποδίδεται από την Αραβική μετάφραση, 'ευάρεστη στον Θεό'· αυτό που αυτός πρόσεξε, παρατήρησε, και ενέκρινε· και ήταν επίσης τέτοια λύπη που έφερε κάποια ομοιότητα με αυτό που στον Θεό ονομάζεται λύπη και μετάνοια, όπως ότι έκανε άνθρωπο, εξ αιτίας αμαρτίας· διότι υπήρχε σε αυτήν δυσαρέσκεια με την αμαρτία, μίσος γι' αυτήν, και μετάνοια ότι ποτέ διαπράχθηκε· επιπλέον, αυτή η λύπη περιγράφεται περαιτέρω, από την σωτηριώδη ενέργειά της, 'εργάζεται μετάνοια'· είναι η αρχή της, μέρος της, ουσιώδες μέρος της, χωρίς το οποίο δεν υπάρχει αληθινή μετάνοια· αυτό παράγει αυτήν, καταλήγει σε αυτήν, ακόμη και σε ειλικρινή ομολογία αμαρτίας, εγκατάλειψή της, και σε καρποφορία καρπών άξιων μετανοίας, στη ζωή και τη συναναστροφή· και αυτή η μετάνοια είναι προς σωτηρία· όχι η αιτία ή ο συγγραφέας αυτής, διότι αυτός είναι ο Χριστός μόνο· ούτε η προϋπόθεση αυτής, αλλά είναι η ίδια ευλογία σωτηρίας, μέρος αυτής, το αρχικό μέρος αυτής, με την οποία, και την πίστη εισερχόμαστε στην κατοχή της σωτηρίας· είναι απόδειξη ενδιαφέροντος σε αυτήν, και καταλήγει στην πλήρη απόλαυσή της· και αυτή, ή η μετάνοια, είναι τέτοια που δεν πρέπει να μετανοηθεί · ή που είναι σταθερή και αμετακίνητη, όπως αποδίδει η Λατινική Βουλγάτα· η οποία 'ποτέ δεν επιστρέφει', ή πηγαίνει πίσω, όπως η Συριακή μετάφραση, αλλά παραμένει η ίδια μη μετανοημένη· διότι σε οποιαδήποτε από αυτές μπορεί να εφαρμοστεί· η σωτηρία δεν πρέπει να μετανοηθεί· δεν μετανοείται από τον Θεό, ο οποίος δεν μετανοεί, ούτε για το ίδιο το πράγμα, ούτε για τον τρόπο και τη μέθοδο με την οποία επιτυγχάνεται, ούτε για τα πρόσωπα που σώζονται από αυτήν, και την εκλογή του για αυτήν· ούτε μετανοείται από αυτούς, οι οποίοι πιστεύουν στον Χριστό για τη σωτηρία των ψυχών τους· ούτε η αληθινή μετάνοια, η οποία συνδέεται με αυτήν, πρέπει να μετανοηθεί· ο Θεός δεν μετανοεί για το ότι την έδωσε, διότι 'τα χαρίσματα και η κλήση του είναι χωρίς μετάνοια'· ούτε ο μετανοών αμαρτωλός μετανοεί γι' αυτήν· ούτε έχει καμία αφορμή, αφού είναι προς ζωή, ακόμη και 'προς αιώνια ζωή', όπως η Αιθιοπική μετάφραση εδώ αποδίδει· και όπως ονομάζεται 'μετάνοια προς ζωή', στις Πράξεις 11:18 .
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Γκιλ κλείνει την ενότητα ιχνηλατώντας τους εμφανείς καρπούς της μετάνοιας στην Κορινθιακή εκκλησία.
Στίχος 11. Διότι ιδού, αυτό το ίδιο το πράγμα, ότι λυπηθήκατε κατά θεοσεβή τρόπο ,.... Ο απόστολος προχωρά να περιγράψει τη θεοσεβή λύπη από τα αποτελέσματά της, τα οποία είναι τόσες πολλές αποδείξεις της ειλικρίνειας και γνησιότητάς της· μερικά από τα πράγματα που αναφέρονται είναι ιδιότυπα στην περίπτωση των Κορινθίων, και άλλα κοινά στην ευαγγελική μετάνοια σε οποιονδήποτε· τι επιμέλεια εργάστηκε σε εσάς · να απομακρύνετε τον αιμομίκτη από την κοινωνία μαζί τους, την οποία ήταν πολύ αμελείς πριν· να μην αμαρτήσουν πλέον μετά από αυτόν τον τρόπο· να διατηρήσουν στο μέλλον πιο αυστηρή και τακτική πειθαρχία στην εκκλησία· να εκτελούν καλά έργα γενικά, και να μην προσβάλλουν τον Θεό· ναι, τι αποκάθαρση των εαυτών σας · όχι αρνούμενοι το γεγονός, ή ελαττώνοντάς το, ή υπερασπιζόμενοι αυτό· αλλά ομολογώντας την αμέλειά τους, προσευχόμενοι να παραβλεφθεί, δηλώνοντας ότι δεν ήταν μέτοχοι της αμαρτίας· ούτε την ενέκριναν, αλλά την αντιπαθούσαν και την απεχθάνονταν, και ήταν πολύ ευχαριστημένοι με τη μέθοδο που ο απόστολος συμβούλευσε· ναι, τι αγανάκτηση · όχι εναντίον του προσώπου του παραβάτη, αλλά εναντίον της αμαρτίας του· και όχι μόνο της δικής του αλλά και της δικής τους, στο ότι δεν εμφανίστηκαν εναντίον του, και δεν πρόσεξαν αυτόν νωρίτερα· και ιδιαίτερα ότι έπρεπε να ενεργήσουν με τέτοιο τρόπο, ώστε να αξίζουν τη δίκαιη επίπληξη του αποστόλου· ναι, τι φόβος · όχι κόλασης και καταδίκης, όπως σε πονηρούς ανθρώπους και δαίμονες, οι οποίοι δεν μετανοούν· αλλά του Θεού, και του να λυπούν τους διακόνους του· και μήπως η διαφθορά εξαπλωθεί στην εκκλησία, όπως ο απόστολος είχε υπονοήσει, 'λίγη ζύμη ζυμώνει όλο το φύραμα'· ναι, τι έντονη επιθυμία · του να δουν τον απόστολο· του να του δώσουν πλήρη ικανοποίηση· του να συμπεριφερθούν με εντελώς άλλο τρόπο για το μέλλον· και να φυλαχθούν από το κακό, και να τιμήσουν τον Θεό με αρμόζουσα συναναστροφή· ναι, τι ζήλος · για τον Θεό και τη δόξα του· για την αποκατάσταση της πειθαρχίας της εκκλησίας· για τις διδασκαλίες του Ευαγγελίου· για τα διατάγματα του οίκου του Χριστού· για την υποστήριξη του χαρακτήρα του αποστόλου, και άλλων διακόνων του λόγου, εναντίον των ψευδαποστόλων· ναι, τι εκδίκηση · όχι προσώπων με ιδιωτικό τρόπο, η εκδίκηση ανήκει στον Θεό· αλλά κάθε παρακοής, ιδιαίτερα εκείνης του δυστυχούς εγκληματία μεταξύ τους, η οποία φάνηκε στην τιμωρία που επιβλήθηκε σε αυτόν από πολλούς· σε όλα τα πράγματα εγκρίνατε τους εαυτούς σας να είστε καθαροί σε αυτό το ζήτημα · του αιμομίκτη· φάνηκε σαφώς ότι δεν συναινούσαν, και δεν ενέκριναν την αμαρτία του· και μολονότι στην αρχή ήταν αδιάφοροι γι' αυτήν, δεν πενθούσαν γι' αυτήν όπως έπρεπε, ούτε έκαναν τέτοια βιασύνη να αντιμετωπίσουν τον παραβάτη όπως έπρεπε, όμως έχοντας ανακαλύψει αληθινή μετάνοια για την οκνηρία, αμέλεια, και επιείκειά τους, απαλλάσσονται, και στέκονται, κατά την άποψη του αποστόλου γι' αυτούς, σαν να μην είχαν παραβεί.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
1. Πού στη ζωή μου ακόμη δικαιολογώ αυτό που ο Γκιλ αποκαλεί ρυπαρότητα της σάρκας ή του πνεύματος;
2. Έχει η λύπη μου για την αμαρτία πρόσφατα σημαδευτεί από τις θεοσεβείς ιδιότητες που περιγράφει ο Γκιλ, ή παρέμεινε απλώς κοσμική;
3. Ποιο πρακτικό βήμα χωρισμού ή καθαρισμού προτρέπει το Πνεύμα να κάνω σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, ἀναπαυόμεθα ἐν ταῖς ἐπαγγελίαις τοῦ Λόγου σου καὶ ἐν τῷ καθαριστικῷ αἵματι τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖον μόνον καθιστᾷ ἡμᾶς ἀξίους τῆς παρουσίας σου. Ἐργάσου ἐν ἡμῖν ἐκείνην τὴν κατὰ Θεὸν λύπην, ἡ ὁποία παράγει ἀληθινὴν μετάνοιαν, ἕναν ἅγιον φόβον, ὁ ὁποῖος ἀποστρέφει ἡμᾶς ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας, καὶ ἕναν ζῆλον νὰ ἐπιδιώκωμεν τὴν δικαιοσύνην διὰ τῆς χάριτός σου. Παρηγόρησον ἡμᾶς ἐν πάσῃ θλίψει, καθὼς παρηγόρησας τὸν ἀπόστολόν σου, καὶ ἄφες τὴν χαρὰν τῆς ἀποκατεστημένης κοινωνίας μετὰ σοῦ νὰ ὑπερχειλίζῃ ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →