← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 17-18 — με τον Συμεών

Ψαλμοί 17-18Charles Simeon — Horae Homileticae20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Με τους μετρημένους ρυθμούς της μέσης οδού, στρεφόμαστε πάλι στις Ώρες Ομιλητικές του Καρόλου Συμεών, αυτό το θησαυροφυλάκιο αγγλικανικής ερμηνείας που διαμορφώθηκε από υπομονετική μελέτη της Αγίας Γραφής. Στους Ψαλμούς 17 και 18 ο Συμεών ιχνηλατεί την κρυμμένη ζωή του ανθρώπου του Θεού, αντιπαραθέτοντας τις επιθυμίες και τις προοπτικές του δικαίου προς τις φευγαλέες ελπίδες του κόσμου, και έπειτα υψώνοντας την ψυχή προς τον αυτάρκη Κύριο που είναι βράχος, φρούριο και λυτρωτής. Τα λόγια του μας προσκαλούν να εξετάσουμε τις δικές μας καρδιές ενώπιον του ίδιου αμετάβλητου Θεού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας ακούσουμε τώρα το ορισμένο μέρος της Αγίας Γραφής. Με ήσυχη προσοχή διαβάζουμε τους Ψαλμούς 17 και 18, επιτρέποντας στο Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά για το φως που θα ρίξει η ερμηνεία του Συμεών πάνω σε αυτά τα ιερά άσματα εμπιστοσύνης και λύτρωσης.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Συμεών αρχίζει σημειώνοντας την αποφασιστική απόφαση του ανθρώπου του Θεού. Για αυτά κοπιάζουν με αδιάκοπη φροντίδα· και αν μπορέσουν να μεταβιβάσουν αυτό το μερίδιο σε πλούσια αφθονία στα παιδιά τους, μακαρίζουν τον εαυτό τους, σαν να έχουν εκπληρώσει καλά τα καθήκοντα της ζωής — — —] Ο άνθρωπος του Θεού έχει την αγάπη του στραμμένη μάλλον στα αόρατα και αιώνια πράγματα — [Υπάρχει μια αξιοσημείωτη αποφασιστικότητα σε εκείνη την έκφραση, 'Όσο για εμένα', θα κάνω αυτό και εκείνο. Μοιάζει με την απόφαση του Ιησού του Ναυή· ο οποίος, αν όλος ο Ισραήλ εγκατέλειπε τον Κύριο, δήλωσε ότι αυτή ήταν η σταθερή του απόφαση, 'Όσο για εμένα και τον οίκο μου, θα υπηρετήσουμε τον Κύριο.' Σε εκείνη την άλλη έκφραση επίσης, 'Θα ιδώ το πρόσωπό σου εν δικαιοσύνη', υπάρχει, νομίζω, μια ιδιαίτερη λεπτότητα και ομορφιά. Δεν είναι απλώς 'Θα ζητήσω την εύνοιά σου', ή, 'Θα ακολουθήσω τη δικαιοσύνη'· αλλά θα ζητήσω την εύνοιά σου με τον μόνο τρόπο με τον οποίο μπορεί ποτέ να αποκτηθεί, δηλαδή με πλήρη συμμόρφωση προς το άγιο θέλημά σου, όπως αποκαλύπτεται στον ευλογημένο λόγο σου. Έπειτα ξεδιπλώνει τη στέρεη ικανοποίηση που δίνεται ακόμη και σε αυτή τη ζωή. Στις προοπτικές τους — 'Οι άνθρωποι αυτού του κόσμου' δεν μπορούν να ελπίζουν σε τίποτε άλλο παρά σε απογοήτευση — [Ακόμη κι αν φτάσουν στην κορυφή της φιλοδοξίας τους, μόνο μια σκιά αρπάζουν. Ό,τι και αν κατέχουν, αισθάνονται ένα αχόρταγο κενό, κάτι μυστικό που δεν κατέχουν: 'Μέσα στην αφθονία τους βρίσκονται σε στενάχωρες συνθήκες.' Όσο για την αιώνια κατάσταση, δεν τους αρέσει ούτε να σκέφτονται γι' αυτήν· η ευτυχία τους εξαρτάται από το να την εξορίσουν από τις σκέψεις τους· και αν κάποτε εισβάλει στον νου τους, φέρνει σύννεφο στις λαμπρότερες προοπτικές τους και ρίχνει υγρασία στις πλουσιότερες απολαύσεις τους — — —] Όχι έτσι 'ο άνθρωπος του Θεού'· οι επιδιώξεις του παράγουν την πιο στέρεη ικανοποίηση — [Ακόμη και σε αυτή τη ζωή έχει ένα μερίδιο που θεωρεί καλύτερο από μυριάδες κόσμους· έτσι ώστε σε αυτόν εκπληρώνεται αυτό που είπε ο ευλογημένος Κύριός μας, 'Όποιος έρχεται σε εμένα, δεν θα πεινάσει ποτέ· και όποιος πιστεύει σε εμένα, δεν θα διψάσει ποτέ.' Στρεφόμενος στον επόμενο ψαλμό, ο Συμεών καταγράφει την ευγνώμων έκρηξη της λυτρωμένης ψυχής. Αλήθεια, κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τους Ψαλμούς του Δαβίδ, ώστε να εισχωρήσει στο πνεύμα τους, εκτός αν έχει κληθεί, σε κάποιο σημαντικό βαθμό, να υποφέρει για χάρη της δικαιοσύνης. Ο ψαλμός ενώπιόν μας γράφτηκε από τον Δαβίδ ως ομολογία των λυτρώσεων που του είχαν χαριστεί από τα χέρια του Σαούλ και όλων των άλλων εχθρών του. Και μια υψηλότερη σύνθεση δύσκολα μπορεί να βρεθεί σε όλα τα αρχαία κείμενα. Στα λόγια που μόλις διαβάσαμε βλέπουμε, Ι. Μια έκρηξη της ευγνωμοσύνης του — Ο νους του ήταν προφανώς γεμάτος από το θέμα του. Είχε συλλογιστεί την υπέροχη καλοσύνη του Θεού προς αυτόν· και ξεσπά σε αυτή τη θεοσεβή έκσταση: 'Θα σε αγαπήσω, Κύριε, η δύναμή μου!' Οι σχολιαστές έχουν παρατηρήσει ότι η λέξη που χρησιμοποιείται εδώ εκφράζει ό,τι είναι τρυφερό και στοργικό, και συνεπάγεται μέσα της το ισχυρότερο συναίσθημα της ψυχής. Προχωρεί στην καθαρή ομολογία πίστεως που ακολουθεί. Πρέπει να έχουμε τόση συνήθεια να συλλογιζόμαστε την αγάπη του Σωτήρα, ώστε η ακούσια έκρηξη του νου μας να είναι, 'Σε αγαπώ και θα σε αγαπώ, Κύριε, η δύναμή μου· ναι, θα σε αγαπώ με όλες τις δυνάμεις της ψυχής μου.' Αυτό, λέω, πρέπει να είναι η γλώσσα των ψυχών μας, όταν τα συναισθήματα, πολύ μεγάλα για να εκφραστούν, μπορούν επιτέλους να βρουν διέξοδο σε λόγια.] Σε σχέση με αυτή τη ρητή έκκληση έχουμε, ΙΙ. Μια ομολογία της πίστεώς του — Ο Δαβίδ, από ποικίλες δοκιμασίες, αναγκάστηκε να γίνει άνθρωπος του πολέμου· και να αναζητήσει, με ανάμειξη θάρρους και δεξιότητας, λύτρωση από τους εχθρούς του. Ιδιαίτερα υπό τους διωγμούς του Σαούλ, κατέφυγε σε οχυρά και φρούρια, όπου μπορούσε να αντισταθεί στον υπερβολικά ισχυρό καταπιεστή του. Αλλά ήταν μόνο στον Θεό που βρήκε πραγματικά προστασία.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Για την αληθινή φύση της ζωντανής θρησκείας, ο Συμεών πιέζει την τελική απαίτηση. Η αληθινή φύση της ζωντανής θρησκείας — [Η ζωντανή θρησκεία δεν είναι ούτε εντελώς θεωρητική ούτε εντελώς πρακτική· αλλά ένα σύνθετο, αν μπορώ να πω, θεωρίας και πράξης. Πρέπει να έχουμε γνώση, ακόμη και γνώση του Θεού σε όλες τις τελειότητές του, και του Κυρίου Ιησού Χριστού σε όλα τα αξιώματά του. Χωρίς αυτό, δεν μπορεί να υπάρχει ορθή αίσθηση προς το Υπέρτατο Ον· ούτε αγάπη προς αυτόν, ούτε εμπιστοσύνη σε αυτόν, ούτε κοινωνία μαζί του. Αλλά, με ορθές απόψεις για τη Θεότητα, πρέπει επίσης να έχουμε κατάλληλες διαθέσεις προς αυτόν. Με μια λέξη, πρέπει να έχουμε μια εμπειρία παρόμοια με εκείνη του Δαβίδ στο κείμενό μας, επηρεάζοντας από τα ενδότατα της ψυχής μας μια ζωή κοινωνίας με τον Θεό, εξάρτησης από αυτόν και αφοσίωσης στην υπηρεσία του. Αγαπητοί αδελφοί, μην αναπαύεστε σε τίποτε λιγότερο από αυτό. Κλείνει προτρέποντας την αναγκαιότητα της πραγματικής νίκης επί της παρενοχλούσας αμαρτίας. Η οδηγία του Κυρίου μας είναι, 'Αγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να μη μπείτε σε πειρασμό'· και μας έχει προμηθεύσει πανοπλία, ώστε να πολεμήσουμε την αμαρτία στις πρώτες της επιθέσεις. Και μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι, αν δεν αγωνιζόμαστε έτσι συνήθως εναντίον της, δεν μπορούμε ποτέ με αλήθεια να ισχυριστούμε ότι έχουμε φυλαχθεί από αυτήν.] 3. Μέχρι πού την έχουμε πραγματικά υπερνικήσει; ['Όποιος γεννήθηκε από τον Θεό δεν μπορεί να αμαρτήσει [Σημείωση: Α' Ιωάννου 3:9.], όπως κάποτε έκανε. Ο Θεός έχει πει ότι 'η αμαρτία δεν θα έχει κυριαρχία πάνω του, επειδή δεν είναι υπό τον νόμο, αλλά υπό τη χάρη [Σημείωση: Ρωμαίους 6:14.].' 'Ο άνθρωπος που υπακούει στην αμαρτία είναι δούλος της αμαρτίας'· και συνεπώς ούτε είναι ούτε μπορεί να είναι δούλος του Θεού [Σημείωση: Ρωμαίους 6:16.]. Μπορεί, αλήθεια, να αισθάνεται ακόμη τις ενέργειες της παρενοχλούσας αμαρτίας του· αλλά τότε θα είναι ένα αφόρητο βάρος γι' αυτόν· και ενώ αισθάνεται τις ενέργειές της, θα κραυγάζει, 'Ω, ταλαίπωρος άνθρωπος που είμαι!
Απαντήστε

Απόκριση

Πού αναπαύονται πραγματικά οι βαθύτερες επιθυμίες μου — στον χρόνο ή στην αιωνιότητα; Σε ποιο μέτρο έχω μάθει να αποκαλώ τον Κύριο βράχο μου και λυτρωτή μου; Ποια παρενοχλούσα αμαρτία απαιτεί ακόμη την αγρύπνια και την προσευχή μου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, που μόνος είσαι η δύναμη και ο υψηλός πύργος μας, χάρισε μας χάρη να στρέψουμε τις αγάπες μας στα άνω. Μόρφωσε μέσα μας τον νου του ανθρώπου του Θεού, ώστε να ζητούμε την εύνοιά σου εν δικαιοσύνη και να αναπαυόμαστε στην ελπίδα να ιδούμε το πρόσωπό σου. Φύλαξέ μας, σε παρακαλούμε, από την ίδια μας την ανομία· ας κυβερνήσει το Πνεύμα σου τις καρδιές μας, ώστε η αγάπη, η πίστη και η προσευχή να χαρακτηρίζουν την καθημερινή μας πορεία. Διά Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.

Charles Simeon — Horae Homileticae · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →