Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ο Κύριος είναι το Φως μου και η Σωτηρία μου: Ψαλμοί 27 και 28
Άνοιγμα
Ο Ψαλμός 27 ανοίγει με μία από τις μεγάλες πολεμικές κραυγές της πίστης: «Ο Κύριος είναι το φως μου και η σωτηρία μου· από ποιον λοιπόν θα φοβηθώ;» Η Εβδομήκοντα τον τιτλοφορεί «Ψαλμός του Δαβίδ προ της χρίσεώς του», και οι Πατέρες τον ερμηνεύουν για τον ίδιο τον Χριστό — διότι στις τρεις χρίσεις του Δαβίδ (στη Βηθλεέμ, στη Χεβρών επί του Ιούδα, στη Χεβρών επί όλου του Ισραήλ) αντιστοιχούν οι τρεις του Χριστού: εν τη μήτρα, κατά το Βάπτισμά Του, και μετά την Ανάστασή Του, όταν δόθηκε σε Αυτόν πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης. Επειδή το Βάπτισμα ονομάζεται φωτισμός στην Γραφή και στην αρχαία Εκκλησία, το «φως μου» προτάσσεται δικαίως κάθε άλλου τίτλου του Κυρίου. Ο Ψαλμός 28 στέκεται δίπλα του ως η κραυγή του Μεσίτη στη σύγκρουση του Πάθους Του — «Προς Σε κεκράξομαι, Κύριε η ισχύς μου» — και τελειώνει με ευχαριστία αναστάσεως και προσευχή για όλη την Εκκλησία: «Σώσον τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου». Μαζί προχωρούν από την άφοβη πεποίθηση της ψυχής της οποίας φως είναι ο Χριστός, διαμέσου της αγωνίας του Σταυρού, στην εκ νέου άνθηση της σαρκός το πρωί της Αναστάσεως. Η αλυσίδα του Νήλ συγκεντρώνει τους Πατέρες και για τους δύο· εδώ προβάλλουμε τον Άγιο Αθανάσιο, τον Άγιο Αμβρόσιο, και τον παγκοσμίως αγαπητό Μακάριο Αυγουστίνο και τον Άγιο Ιερώνυμο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωσε τον Ψαλμό 27, έπειτα τον Ψαλμό 28. Ο πρώτος είναι όλη πεποίθηση: «Ο Κύριος είναι το φως μου και η σωτηρία μου· από ποιον λοιπόν θα φοβηθώ;… Και αν παραταχθεί εναντίον μου στρατός, δεν θα φοβηθεί η καρδιά μου». Η επιθυμία του είναι μοναδική: «Ένα πράγμα εζήτησα από τον Κύριο, αυτό θα ζητώ: να κατοικώ εν τω οίκω του Κυρίου πάσας τας ημέρας της ζωής μου, για να θεωρώ την ωραιότητα του Κυρίου και να επισκέπτωμαι τον ναό Αυτού». Ικετεύει για την ψυχή που ζητά: «Η καρδία μου ελάλησε περί Σου· ζητείτε το πρόσωπόν μου· το πρόσωπόν Σου, Κύριε, θα ζητήσω. Μη αποστρέψεις το πρόσωπόν Σου απ’ εμού». Αναπαύεται σε μια τρυφερή υπόσχεση: «Όταν ο πατήρ μου και η μήτηρ μου με εγκαταλείψουν, ο Κύριος με προσλαμβάνει». Και τελειώνει με το θάρρος που ενίσχυσε τους μάρτυρες: «Πρόσμεινον τον Κύριον· ανδρίζου, και ας παρηγορήσει η καρδία σου· και επίθες την ελπίδα σου επί τον Κύριον». Έπειτα ο Ψαλμός 28: «Προς Σε κεκράξομαι, Κύριε η ισχύς μου… Εισάκουσον της φωνής των δεήσεών μου, όταν κράζω προς Σε· όταν υψώνω τας χείρας μου προς το ιλαστήριον του αγίου ναού Σου». Ανυψώνεται σε ευχαριστία — «Ευλογητός ο Κύριος, διότι εισήκουσε της φωνής των δεήσεών μου… γι’ αυτό η καρδία μου αγάλλεται» — και κλείνει, «Σώσον τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου· βόσκησον αυτούς και ύψωσον αυτούς εις τον αιώνα».
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Άγιος Αθανάσιος δίνει στον Ψαλμό 27 το κύριο θέμα του, τιτλοφορώντας τον με μία φράση:
Ψαλμός καυχήσεως εν τω Κυρίω.Αυτό δεν είναι καύχημα εαυτού, αλλά η αγία πεποίθηση της ψυχής της οποίας φως και ισχύς είναι ο Θεός μόνος. Όταν ο Ψαλμός ψάλλει, «Και αν εγερθεί πόλεμος εναντίον μου, εγώ θα ελπίσω επ’ Αυτόν», ο Μακάριος Αυγουστίνος απαντά στην τρέμουσα καρδιά με τη βεβαιότητα ότι Εκείνος που δίνει το θάρρος θα δώσει και τον στέφανο —
θα δώσει νίκη στον αγωνιζόμενοπου ενέπνευσε τόλμη για τον αγώνα. Και έπειτα απομακρύνει κάθε φόβο από τη παράταξη του εχθρού:
Ένας Δαβίδ θα καταβάλει αυτόν με μία πέτρα· ένας νέος θα τρέψει σε φυγή όλο το στράτευμα των αλλοφύλων.Ο υψηλός Γολιάθ των τρόμων μας πέφτει ενώπιον του αληθινού Δαβίδ με μία πέτρα. Όταν ο Ψαλμός ευχαριστεί — «Συ υπήρξες η βοήθειά μου» — ο Άγιος Ιερώνυμος εξάγει έναν ήσυχο νόμο της χάριτος: η ευγνωμοσύνη για παρελθούσα βοήθεια είναι η βεβαιότερη εγγύηση βοήθειας που έρχεται.
Εκείνος που θυμάται τόσο ευγνωμόνως, θα βοηθηθεί ασφαλώς με τη μεγαλύτερη ελπίδα.Η ανάμνηση του χθεσινού ελέους είναι το έδαφος της σημερινής πεποιθήσεως.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Ψαλμός 28 μας εισάγει στη σύγκρουση του Πάθους. «Εισάκουσον της φωνής των δεήσεών μου… όταν υψώνω τας χείρας μου προς το ιλαστήριον του αγίου ναού Σου» — και οι Πατέρες ρωτούν πότε τα χέρια του Κυρίου μας υψώθηκαν έτσι, παρά στις άγιες ώρες επί του Σταυρού, με τα χέρια Του απλωμένα προς τον ναό εν ουρανώ. Ο Ψαλμός δεν τελειώνει σε ήττα αλλά σε άνθηση: «για τούτο η καρδία μου αγάλλεται», που η Βουλγάτα αποδίδει «η σάρξ μου ανθήσα πάλιν». Ο Άγιος Αμβρόσιος επιμένει στο ίδιο το ρήμα. Η σάρξ του Κυρίου δεν μπορεί να ανθήσει «πάλιν» αν δεν είχε ανθήσει προηγουμένως· και έτσι ανιχνεύει την πρώτη της βλάστηση στη φάτνη —
όταν εβλάστησεν εκ της μήτρας της Μαρίας.Το άνθος της ανθρωπότητας του Κυρίου άνθισε πρώτα από την παρθενική μήτρα, όπως ο Ησαΐας προφήτευσε τη Ράβδο από τον κορμό του Ιεσσαί και τον Κλάδο από τις ρίζες του· και άνθισε δεύτερη φορά όταν, κομμένο από τους Ιουδαίους, βλάστησε εκ του τάφου εν τη δόξη της Αναστάσεως. Έτσι ο Ψαλμός 28 κλείνει με την κραυγή που η Εκκλησία επανέλαβε από άκρου εις άκρον της οικουμένης — «Σώσον τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου» — η προσευχή της αναστάντος Κεφαλής για όλα τα μέλη Του.
Απαντήστε
Απόκριση
Ας γίνει ο Ψαλμός 27 το καύχημά σου την ημέρα του φόβου. Όταν στρατός παραταχθεί εναντίον σου και οι εσωτερικοί εχθροί σου υψωθούν, πες με την Εκκλησία, «Ο Κύριος είναι το φως μου και η σωτηρία μου· από ποιον λοιπόν θα φοβηθώ;» Ο τρόμος σου, όσο υψηλός κι αν είναι, δεν είναι παρά ένας Γολιάθ· ο αληθινός Δαβίδ έχει μία πέτρα, και όλο το στράτευμα των αλλοφύλων τρέπεται σε φυγή από έναν νέο. Επιθύμησε, πάνω από όλα όσα θα μπορούσες να ζητήσεις, το ένα πράγμα που ο Ψαλμός επιθυμεί — να κατοικείς εν τω οίκω του Κυρίου και να θεωρείς την ωραιότητά Του — και ζήτα το πρόσωπό Του με την τολμηρή απόφαση, «Το πρόσωπόν Σου, Κύριε, θα ζητήσω». Όταν σου δοθεί βοήθεια, θυμήσου την ευγνωμόνως, διότι η καρδιά που θυμάται το παρελθόν έλεος είναι η καρδιά που βοηθείται ασφαλώς πάλι. Και ας διδάξει ο Ψαλμός 28 να υψώνεις τα χέρια σου προς το ιλαστήριον στις δικές σου ώρες δοκιμασίας, ενώνοντας τα μικρά σου παθήματα με τον Σταυρό όπου τα χέρια του Κυρίου σου απλώθηκαν για σένα. Έπειτα εμπιστεύσου την άνθηση: όπως η σάρξ Του, κομμένη, ανθήθηκε πάλι από τον τάφο, έτσι και η αδυναμία σου, ενωμένη με Αυτόν, θα ανθήσει πάλι. Και σε κάθε προσευχή, μη προσεύχεσαι μόνο για τον εαυτό σου — προσεύχου με την αναστάντα Κεφαλή, «Σώσον τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου».
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Χριστέ ο Θεός ημών, Συ είσαι το Φως και η Σωτηρία ημών· από ποιον λοιπόν θα φοβηθούμε; Συ είσαι η ισχύς της ζωής ημών· από ποιον λοιπόν θα φοβηθούμε; Όταν στρατός παραταχθεί εναντίον ημών και πόλεμος υψωθεί εντός και εκτός, ας μη φοβηθούν αι καρδίαι ημών, διότι Συ που ενέπνευσες το θάρρος θα δώσεις και την νίκη, και ενώπιόν Σου ο Γολιάθ όλων των τρόμων ημών πίπτει με μία πέτρα. Δώρησαι ημίν να επιθυμούμεν το ένα πράγμα το αναγκαίον — να κατοικούμεν εν τω οίκω Σου πάσας τας ημέρας της ζωής ημών, να θεωρούμεν την ωραιότητά Σου, και να ζητούμεν το πρόσωπόν Σου με αμέριστη επιθυμία· και μη αποστρέψεις το πρόσωπόν Σου αφ’ ημών. Δίδαξον ημάς, εν ταις ώραις της ιδίας ημών δοκιμασίας, να υψώνωμεν τας χείρας ημών προς το ιλαστήριον του αγίου ναού Σου, ενώνοντες τα μικρά ημών παθήματα με εκείνας τας αγίας ώρας ότε αι χείρες Σου εξετάθησαν επί του Σταυρού. Καθώς η σάρξ Σου, πρώτον βλαστήσασα εκ της μήτρας της Παρθένου και κοπείσα υπό χειρών ανθρώπων, ανθήσα πάλιν εκ του τάφου εν τη δόξη της Αναστάσεώς Σου, ούτω ποίησον την αδυναμίαν ημών να ανθήσει πάλιν εν Σοι. Σώσον τον λαόν Σου, Κύριε, και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου· βόσκησον αυτούς και ύψωσον αυτούς εις τον αιώνα. Διότι Συ είσαι η σωτήριος άμυνα του χριστού Σου, και εις Σε αποδίδομεν δόξαν, μετά του Πατρός Σου του ανάρχου και του παναγίου και ζωοποιού Σου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →