← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 121-122 — με τον Μακλάρεν

Ψαλμοί 121-122Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren20 λεπ
Άνοιγμα
Σήμερα ανοίγουμε τις Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Μακλάρεν στους Ψαλμούς 121-122. Αυτά τα αρχαία Άσματα των Αναβαθμών μιλούν δια μέσου των αιώνων σε κάθε καρδιά που ποθεί υψηλότερο έδαφος. Ο Μακλάρεν μας εισάγει στο βλέμμα του εξόριστου προς αόρατους λόφους και στην σταθερή εμπιστοσύνη του πιστού στον Δημιουργό του ουρανού και της γης. Η προσεκτική του έκθεση αποκαλύπτει πώς η λαχτάρα, η αδυναμία και η πίστη κινούνται μαζί στη ζωή της προσευχής. Καθώς ακούμε, είθε το ίδιο Πνεύμα που ενέπνευσε τον ψαλμωδό να αφυπνίσει φρέσκια επιθυμία για τον Κύριο που μας φυλάει.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ησύχασε την καρδιά σου και διάβασε τους Ψαλμούς 121 και 122 αργά. Άφησε τα λόγια της ανάβασης να υψωθούν μέσα σου καθώς φαντάζεσαι τους λόφους του Θεού και την πόλη της ειρήνης. Πρόσεξε την επαναλαμβανόμενη διαβεβαίωση ότι ο Κύριος είναι φύλακας και δημιουργός. Επέτρεψε στις ερωτήσεις και τις απαντήσεις του ψαλμωδού να γίνουν δικές σου. Διάβασε μία φορά για το σύνολο της ποίησης, και πάλι για τις ήσυχες υποσχέσεις που σταθεροποιούν κάθε βήμα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μακλάρεν ανοίγει ιχνηλατώντας τις τρεις κινήσεις της ψυχής του ψαλμωδού. Άρα λοιπόν, υπάρχουν τρία πράγματα εδώ-το βλέμμα της λαχτάρας, το ερώτημα της αδυναμίας, η διαβεβαίωση της πίστης. Ο Μακλάρεν στη συνέχεια ξεδιπλώνει την επίλυση της λαχτάρας που υψώνει τα μάτια πέρα από το ορατό. 'Θα υψώσω τα μάτια μου προς τους λόφους'-μία απόφαση, και μία απόφαση γεννημένη από έντονη λαχτάρα. Τώρα οι λόφοι για τους οποίους σκέφτεται ο Ψαλμωδός δεν ήταν ορατοί από κανένα μέρος εκείνης της μακράς πεδιάδας όπου κατοικούσε· και θα μπορούσε να κοιτάζει μέχρι να φθαρεί η όρασή του, πριν μπορέσει να τους δει στον ορίζοντα της αίσθησης. Αλλά μολονότι ήταν αόρατοι, ήταν ορατοί στην καρδιά που ποθούσε γι' αυτούς. Κατευθύνει τις επιθυμίες του πιο μακριά από ό,τι μπορεί να φθάσει η όραση των ματιών του. Ακριβώς όπως ο πιθανός σύγχρονός του, ο Δανιήλ, όταν προσευχόταν, άνοιγε το παράθυρό του προς την Ιερουσαλήμ που ήταν τόσο μακριά· και ακριβώς όπως οι Μουσουλμάνοι ακόμη, σε κάθε μέρος του κόσμου, όταν προσεύχονται, στρέφουν τα πρόσωπά τους προς την Κάαμπα στη Μέκκα, τον ιερό τόπο προς τον οποίο κατευθύνονται οι προσευχές τους· και ακριβώς όπως πολλοί Ιουδαίοι ακόμη, βόρεια, ανατολικά, νότια ή δυτικά κι αν είναι, στρέφονται προς την Ιερουσαλήμ όταν προσφέρουν τις ικεσίες τους-έτσι αυτός ο ψαλμωδός στη Βαβυλώνα, κουρασμένος και αηδιασμένος από τα χαμηλά επίπεδα που εκτείνονταν ατελείωτα και μονότονα γύρω του, λέει, 'Θα κοιτάξω τα πράγματα που δεν μπορώ να δω, και θα υψώσω τα μάτια μου πάνω από αυτές τις χαμηλότητες γύρω μου, προς τις υψηλότητες που η αίσθηση δεν μπορεί να δει, αλλά που γνωρίζω ότι βρίσκονται γαλήνιες και στέρεες πέρα από τον στενό ορίζοντα μπροστά μου.' Ο Μακλάρεν στη συνέχεια πιέζει την ίδια λαχτάρα στην καθημερινή πορεία του χριστιανού. Τώρα αυτή η νοσταλγία του Ψαλμωδού, αν μπορώ να την ονομάσω έτσι, δεν είχε τίποτα το θρησκευτικό. Ήταν απλώς ότι ήθελε να φθάσει στη δική του χώρα-τη δική του, μολονότι είχε γεννηθεί στην εξορία· και δεν υπήρχε τίποτα πιο ευλαβές ή πνευματικό ή εξευγενιστικό σχετικά με τη λαχτάρα του από ό,τι υπάρχει σχετικά με την επιθυμία να επιστρέψει στην πατρίδα του που αισθάνεται οποιοσδήποτε ξένος σε μακρινή γη. Αλλά όταν παίρνουμε αυτά τα λόγια, όπως όλοι οφείλουμε να κάνουμε, ως το σύνθημα των ζωών μας, πρέπει αναγκαστικά να τους αποδώσουμε το υψηλότερο θρησκευτικό νόημα. Και εδώ αναδύονται τα απλά, σαφή, αλλά σφιχτοδεμένα και διεγερτικά ερωτήματα, 'Βλέπω το Αόρατο; Αυτή η μακρινή, αμυδρή γη αποκτά ουσία και πραγματικότητα για μένα; Περπατώ στο φως της που ακτινοβολεί προς εμένα μέσα από το σκοτάδι της γης; Κατοικώ ευχαριστημένος χωρίς ούτε μια ματιά σ' αυτήν; Ο Μακλάρεν στρέφεται στο ειλικρινές ερώτημα της αδυναμίας που ακολουθεί κάθε υψηλό όραμα. 'Από πού έρχεται η βοήθειά μου;' Όσο υψηλότερο είναι το ιδανικό μας, τόσο πιο επώδυνη πρέπει να είναι η πεποίθησή μας για ανικανότητα να το φθάσουμε. Η μοναδική ασφάλεια του χριστιανού ανθρώπου βρίσκεται στο να αισθάνεται τον κίνδυνό του, και η προϋπόθεση της δύναμής του είναι η αναγνώριση και η ζωηρή συνείδηση πάντα της αδυναμίας του. Ο εξόριστος στη Βαβυλώνα είχε μια θλιβερή έρημο, κατοικημένη από άγριες αραβικές φυλές εχθρικές προς αυτόν, που εκτεινόταν ανάμεσα στο παρόν σπίτι του και σε εκείνο όπου επιθυμούσε να είναι, και θα ήταν δύσκολο γι' αυτόν να απομακρυνθεί από την κυριαρχία που τον κρατούσε αιχμάλωτο, εκτός αν με τη συναίνεση της εξουσίας από την οποία ήταν υποτελής. Έτσι όσο περισσότερο η σκέψη των βουνών του Ισραήλ τραβούσε τον Ψαλμωδή, τόσο περισσότερο ερχόταν στο νου του η σκέψη, 'Πώς μπορώ να γίνω ικανός να φθάσω εκείνο το ευλογημένο έδαφος;' Και σίγουρα, αν βλέπαμε, με οτιδήποτε σαν άξια αντίληψη και όραμα, το μέγεθος εκείνης της ευλογίας που βρίσκεται εκεί πέρα για τις χριστιανικές ψυχές, θα αισθανόμασταν πολύ πιο βαθιά από ό,τι κάνουμε την αδυναμία, όσο αφορά εμάς, να τη φθάσουμε ποτέ. Η αίσθηση της δικής μας αδυναμίας και η συνείδηση των κινδύνων πάνω στο μονοπάτι πρέπει πάντα να είναι παρούσες μαζί μας όλους.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Μακλάρεν δείχνει πώς η ομολογία της αβοήθειας ανοίγει την πόρτα στη θεία βοήθεια. Ο Ψαλμωδός ρωτάει τον εαυτό του, 'Από πού έρχεται η βοήθειά μου;' και τότε ο καλύτερος εαυτός απαντά στον ερωτώντα, δειλό εαυτό: 'Η βοήθειά μου έρχεται από τον Κύριο, ο οποίος έκανε τον ουρανό και τη γη.' Δεν θα υπάρξει υποδοχή της θείας βοήθειας εκτός αν υπάρχει αίσθηση της ανάγκης για τη θεία βοήθεια. Ο Θεός δεν μπορεί να με βοηθήσει πριν φθάσω σε απόγνωση για οποιαδήποτε άλλη βοήθεια. Μόνο όταν ένας άνθρωπος λέει, 'Δεν υπάρχει άλλος που πολεμά για μας, παρά μόνο Εσύ, ω Θεέ!' έρχεται ο Θεός να βοηθήσει. Ο Μακλάρεν κλείνει συνδέοντας την αναγνωρισμένη αδυναμία με την τελική άφιξη στους λόφους του Θεού. Αν, λοιπόν, επιθυμούμε ο Θεός να είναι 'η Δύναμη των καρδιών μας, και η Μερίδα μας για πάντα', ο ερχομός της βοήθειάς Του πρέπει να προσελκυθεί και να κερδηθεί από την αίσθηση της δικής μας ανικανότητας, και μόνο εκείνοι που λέγουν, 'Δεν έχουμε δύναμη εναντίον αυτού του μεγάλου πλήθους που έρχεται εναντίον μας', θα ακούσουν ποτέ από Αυτόν τη μακαρία διαβεβαίωση, 'Ο Κύριος θα πολεμήσει για σας.' 'Σταθείτε ακίνητοι, και δείτε τη σωτηρία του Κυρίου!' Έτσι, αδελφοί! η διαβεβαίωση της πίστης ακολουθεί τη συνείδηση της αδυναμίας, και και οι δύο μαζί θα οδηγήσουν, και τίποτα άλλο δεν θα οδηγήσει, στην πραγματοποίηση του οράματος της πίστης, και θα μας φέρουν επιτέλους, αδύναμους καθώς είμαστε, στους λόφους όπου το κουρασμένο και κουρασμένο από τα πόδια ποίμνιο 'θα ξαπλώσει σε μια καλή μάνδρα, και σε παχιά βοσκή θα βοσκήσουν στους λόφους του Ισραήλ.'
Απαντήστε

Απόκριση

Πού έχεις κοιτάζει τελευταία-προς τους λόφους ή μόνο στην πεδιάδα; Ποια ειλικρινή παραδοχή αδυναμίας μπορείς να φέρεις στον Κύριο σήμερα; Πώς θα ασκηθείς στο να υψώνεις τα μάτια σου όταν η καθημερινή ζωή τα τραβά προς τα κάτω;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε των λόφων και Δημιουργέ του ουρανού και της γης, ύψωσε τα μάτια μας πέρα από κάθε επίπεδη και κουρασμένη πεδιάδα. Δίδαξέ μας να ποθούμε αυτό που δεν μπορούμε ακόμη να δούμε και να εμπιστευόμαστε Εσένα για το ταξίδι που δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε μόνοι. Όταν αισθανόμαστε την αδυναμία μας πιο έντονα, συνάντησέ μας με τη δύναμή Σου. Φύλαξέ μας από το να εγκατασταθούμε στους κάμπους όταν μας έχεις καλέσει προς τα πάνω. Φέρε μας επιτέλους στη καλή μάνδρα στους αγίους λόφους Σου, διαμέσου του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.

Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →