Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ματθαίος
Ματθαίος 17 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το δέκατο έβδομο κεφάλαιο του Ματθαίου παρουσιάζει τον Υιό του Θεού εν μέσω της επίγειας διακονίας του, φανερώνοντας τη δόξα που του ανήκει εκ αιωνίου δικαιώματος ενώ παραμένει υπό τους όρους της διαθήκης της χάριτος. Εδώ ο Πατήρ δημόσια αναγνωρίζει τον Μεσίτη, ο νόμος και οι προφήτες μαρτυρούν γι' αυτόν, και η δύναμη που υποτάσσει κάθε αντίθετη ισχύ επιδεικνύεται. Η αφήγηση μεταβαίνει από το όρος της μεταμορφώσεως στην κοιλάδα της ανθρώπινης ανάγκης και έπειτα στην ήσυχη επίδειξη της κυρίαρχης πρόνοιας, όλα τακτοποιημένα σύμφωνα με την προκαθορισμένη βουλή του Θεού. Οι μαθητές λαμβάνουν εντολή να μην δημοσιεύσουν όσα είδαν μέχρι τον ορισμένο καιρό, διότι ο σταυρός πρέπει να προηγηθεί της ανοικτής διακηρύξεως της βασιλείας. Σε όλη την έκταση το κείμενο υπογραμμίζει ότι ο Χριστός μόνος είναι εκείνος στον οποίο η Εκκλησία οφείλει να προσέχει, και ότι κάθε γεγονός εξελίσσεται υπό το χέρι εκείνου που ενεργεί τα πάντα κατά τη βουλή του ιδίου θελήματός του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Καθώς το κεφάλαιο αναγινώσκεται, προσέξτε την ακολουθία της θείας αποκαλύψεως και της ανθρώπινης αποκρίσεως. Παρατηρήστε πώς η φωνή από το νέφος διακρίνει τον Υιό από εκείνους που ήλθαν πριν από αυτόν και προστάζει τους μαθητές να τον ακούσουν. Σημειώστε την κάθοδο από το όρος και την άμεση αντιπαράθεση με την απιστία και τη σατανική δουλεία. Επισημάνετε την αντίθεση μεταξύ της αδυναμίας των μαθητών και του λόγου του Χριστού που εκβάλλει το πονηρό πνεύμα. Τέλος, εξετάστε το ζήτημα του φόρου του ναού και τον τρόπο με τον οποίο ο Κύριος όλης της κτίσεως εκπληρώνει υποχρέωση που ο ίδιος έχει θεσπίσει. Αυτά τα στοιχεία μαζί επιδεικνύουν την εξουσία του Μεσίτη, την αναγκαιότητα της πίστεως και τη συνεχιζόμενη διακυβέρνηση του Θεού επί του λαού της διαθήκης του.
Μελετήστε
Μελέτη
Το κεφάλαιο ανοίγει με την ανάβαση του Χριστού και τριών μαθητών μετά από έξι ημέρες, ένα μετρημένο διάστημα που τοποθετεί το γεγονός εντός της τακτοποιημένης προόδου της ιστορίας της απολυτρώσεως. Στο όρος η εμφάνιση του Χριστού μεταβάλλεται, το πρόσωπό του λάμπει ως ο ήλιος και τα ενδύματά του γίνονται λευκά ως φως. Αυτή η φανέρωση δεν χορηγείται μόνο για την άμεση παρηγορία των μαθητών αλλά υπηρετεί την επιβεβαίωση του προσώπου του Μεσίτη ενώπιον των παθημάτων που έπονται. Ο Μωυσής και ο Ηλίας εμφανίζονται και συνομιλούν με αυτόν, σημαίνοντας ότι ο νόμος και οι προφήτες βρίσκουν την εκπλήρωσή τους σε εκείνον που στέκεται ενώπιόν τους. Η φωνή του Πατρός διακόπτει τη σκηνή, διακηρύττοντας τον Υιό ως τον αγαπητό στον οποίο ευαρεστείται και προστάζοντας τους μαθητές να τον ακούσουν. Αυτή η διακήρυξη θεμελιώνει την μοναδική εξουσία του Χριστού υπεράνω κάθε υπηρέτη της διαθήκης, είτε νομοθέτη είτε προφήτη. Οι μαθητές πέφτουν με τα πρόσωπα στο έδαφος από φόβο, και ο Χριστός τους αγγίζει και τους προστάζει να εγερθούν, ενέργεια που τους αποκαθιστά ενώ υπογραμμίζει τη συνεχιζόμενη συγκατάβασή του. Καθώς κατέρχονται, τους διατάζει να μην είπουν σε κανένα όσα είδαν μέχρις ότου ο Υιός του Ανθρώπου αναστηθεί εκ νεκρών, συνδέοντας έτσι το όραμα με τον σταυρό και την ανάσταση κατά την ορισμένη τάξη. Στους πρόποδες του όρους ένας πατέρας φέρνει τον υιό του, θλιβόμενο από δαιμόνιο που οι μαθητές δεν μπορούν να εκβάλουν. Ο Χριστός ελέγχει τη γενεά της απιστίας και έπειτα προστάζει το πνεύμα να αναχωρήσει. Το παιδί θεραπεύεται αμέσως, και οι μαθητές αργότερα ρωτούν γιατί δεν μπόρεσαν να επιτελέσουν το έργο. Η απάντηση που δίδεται δείχνει την αναγκαιότητα πίστεως που στηρίζεται στη δύναμη του Θεού και όχι σε οποιαδήποτε ισχύ εναποκειμένη στους ίδιους τους μαθητές. Το κεφάλαιο κλείνει με το ζήτημα του φόρου του ναού. Ο Πέτρος ερωτάται εάν ο διδάσκαλός του πληρώνει το δίδραχμο. Ο Χριστός προλαμβάνει την ερώτηση και διατάζει τον Πέτρο να ρίξει αγκίστρι στη θάλασσα, όπου θα βρεθεί ψάρι που περιέχει το απαιτούμενο νόμισμα. Διά του μέσου αυτού ο Κύριος της κτίσεως παρέχει ό,τι απαιτεί ο νόμος, επιδεικνύοντας ότι υποτάσσεται στους θεσμούς που ο ίδιος έχει δώσει ενώ παραμένει ελεύθερος από κάθε εξωτερικό περιορισμό. Σε όλη την αφήγηση η κυριαρχία του Θεού τακτοποιεί κάθε λεπτομέρεια: τον χρόνο της μεταμορφώσεως, την παρουσία των ουρανίων μαρτύρων, τη θεραπεία του θλιβομένου παιδιού και την παροχή του φόρου. Οι μαθητές επανειλημμένως δείχνονται την ιδία ανεπάρκειά τους χωρίς τον λόγο και τη δύναμη του Μεσίτη, ενώ ο Χριστός παρουσιάζεται ως εκείνος στον οποίο οι υποσχέσεις της διαθήκης είναι εξασφαλισμένες και διά του οποίου ο Πατήρ διακυβερνά τα πάντα.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Το χωρίο αυτό στέκεται σε άμεση σχέση με την προηγούμενη ομολογία στην Καισαρεία του Φιλίππου και με τις επακόλουθες προρρήσεις του πάθους. Η μεταμόρφωση επιβεβαιώνει τη θεία υιότητα που ανήγγειλε ο Πέτρος, ενώ η κάθοδος και η θεραπεία εικονογραφούν την εξουσία που πρέπει να ασκείται διά της πίστεως στη μέλλουσα βασιλεία. Η εμφάνιση του Μωυσέως και του Ηλία ανακαλεί τη δόση του νόμου και τη προφητική διακονία, όμως αμφότεροι υποτάσσονται στη φωνή που προστάζει προσοχή στον Υιό μόνο. Στη ευρύτερη μαρτυρία της Γραφής το ίδιο πρότυπο εμφανίζεται στο βάπτισμα και πάλι στην ανάσταση, όπου ο Πατήρ δημόσια αναγνωρίζει τον Μεσίτη. Η παροχή του νομίσματος απηχεί προηγούμενες περιπτώσεις στις οποίες ο Θεός παρείχε τις ανάγκες του λαού του στην έρημο και στο προφητικό αρχείο, πάντοτε σύμφωνα με την πιστότητα της διαθήκης του και όχι με την ανθρώπινη αξία. Η παράδοση της Μεταρρυθμίσεως έχει συνεχώς ερμηνεύσει αυτά τα γεγονότα ως επιδεικνύοντα την επάρκεια του Χριστού για το σύνολο της σωτηρίας και την αναγκαιότητα στηρίξεως στον λόγο του και όχι σε ορατή δόξα ή ανθρώπινο επίτευγμα. Το κεφάλαιο επομένως υπηρετεί το ευρύτερο επιχείρημα του Ματθαίου ότι η βασιλεία προχωρεί όχι διά της ισχύος των μαθητών αλλά διά του ορισμένου έργου του Υιού που είναι και Κύριος και υπηρέτης της διαθήκης.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποια συγκεκριμένη περίσταση παρούσης υπακοής απαιτείται να στηριχθείτε στον λόγο του Χριστού και όχι σε ορατή απόδειξη ή προσωπική ικανότητα; Πώς η διακήρυξη του Πατρός ότι ο Υιός μόνο πρέπει να ακουστεί διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο δέχεστε διδασκαλία από τη Γραφή και από τη διακονία της Εκκλησίας; Με ποιον τρόπο η καταγραφή της θείας παροχής για υποχρέωση θεσπισμένη από τον ίδιο τον Θεό ενθαρρύνει την εμπιστοσύνη ότι ο ίδιος Κύριος συνεχίζει να τακτοποιεί τα συνήθη καθήκοντα της ζωής της διαθήκης κατά τη σοφία του;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Παντοδύναμε Θεέ, ο οποίος έχεις παρουσιάσει τον Υιόν σου ως τον μοναδικό Μεσίτη της διαθήκης και έχεις προστάξει να ακούγεται αυτός μόνο, χάρισε να προσέχουμε τον λόγον του με ευλάβεια και πίστη. Τακτοποίησε τα βήματά μας κατά τη κυρίαρχη βουλή σου, ώστε ούτε να στηριζόμαστε στη δική μας ισχύ ούτε να αμφιβάλλουμε για την πρόνοιά σου σε κάθε καθήκον που έχεις ορίσει. Υπόταξε εντός μας την απιστία που εμποδίζει την άσκηση της πίστεως, και στερέωσέ μας στη βεβαιότητα ότι τα πάντα διευθύνονται από το χέρι σου για το αγαθό εκείνων που καλούνται κατά τον σκοπό σου. Διά του ιδίου Υιού, ο οποίος με σένα και το Πνεύμα είναι ένας Θεός, εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.