← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ

Ιώβ 41-42 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ιώβ 41-42Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι για τους Ιώβ 41–42 μας καθοδηγεί μέσα από την τελική κίνηση της ιστορίας του Ιώβ, όπου οι ερωτήσεις του Κυρίου για τον λεβιάθαν φέρνουν κάθε ανθρώπινο ισχυρισμό σε σιωπή. Ο Χένρι δείχνει πώς η κυρίαρχη δύναμη του Δημιουργού που φανερώνεται σε αυτό το αδάμαστο πλάσμα ταπεινώνει τον πάσχοντα και προετοιμάζει τον δρόμο για γνήσια μετάνοια. Σε αυτά τα τελευταία κεφάλαια το βιβλίο στρέφεται από τη συζήτηση στην προσκύνηση, από τη διαμαρτυρία στη σκόνη και τις στάχτες. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι μας βοηθά να δούμε ότι η αληθινή γνώση του Θεού οδηγεί πάντοτε σε αυτοταπείνωση και ανανεωμένη εμπιστοσύνη. Καθώς ακούμε τα λόγια του σήμερα, το ίδιο Πνεύμα που έπεισε τον Ιώβ ας στερεώσει και τις καρδιές μας μπροστά στο μεγαλείο του Παντοδύναμου.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 41 και 42 του Ιώβ αργά και προσευχητικά. Ακούστε τη φωνή του Κυρίου στον ανεμοστρόβιλο και την τελική, συντετριμμένη απάντηση του Ιώβ. Προσέξτε πώς η περιγραφή του λεβιάθαν δίνει τη θέση της στην ταπεινή ομολογία και πώς η ιστορία τελειώνει όχι με επιχειρηματολογία αλλά με αποκατάσταση. Αφήστε το ίδιο το κείμενο να διαμορφώσει τις προσδοκίες σας πριν στραφείτε στις σκέψεις του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει τη μελέτη του κεφαλαίου 41 δηλώνοντας τον σκοπό του. Η περιγραφή που δίνεται εδώ για τον λεβιάθαν, ένα πολύ μεγάλο, ισχυρό και τρομερό ψάρι ή υδρόβιο ζώο, αποσκοπεί περαιτέρω να πείσει τον Ιώβ για τη δική του αδυναμία και για την παντοδυναμία του Θεού, ώστε να ταπεινωθεί για την ανοησία του να μιλήσει τόσο τολμηρά προς Αυτόν όπως έκανε. Ι. Για να πείσει τον Ιώβ για τη δική του αδυναμία, προκαλείται εδώ να υποτάξει και να δαμάσει αυτόν τον λεβιάθαν αν μπορεί, και να γίνει κύριός του (εδ. 1-9), και, αφού δεν μπορεί να το κάνει αυτό, οφείλει να ομολογήσει ότι είναι εντελώς ανίκανος να σταθεί ενώπιον του μεγάλου Θεού, εδ. 10. ΙΙ. Για να πείσει τον Ιώβ για τη δύναμη και τη φοβερή μεγαλειότητα του Θεού, δίνονται εδώ αρκετά ιδιαίτερα παραδείγματα της δύναμης και του τρόμου του λεβιάθαν, που δεν είναι τίποτε περισσότερο από ό,τι του έχει δώσει ο Θεός, ούτε περισσότερο από ό,τι έχει υπό τον έλεγχό Του, εδ. 11, 12. Το πρόσωπο του λεβιάθαν περιγράφεται εδώ ως τρομερό (εδ. 12, 14), τα λέπια του σφιχτά (εδ. 15-17), η αναπνοή και τα φτερνίσματά του σπινθηροβόλα (εδ. 18-21), η σάρκα του στέρεη (εδ. 22-24), η δύναμη και το πνεύμα του, όταν δέχεται επίθεση, ανυπέρβλητα (εδ. 25-30), οι κινήσεις του ταραχώδεις και ενοχλητικές για τα νερά (εδ. 31, 32), ώστε, συνολικά, να είναι ένα πολύ τρομερό πλάσμα και ο άνθρωπος να μην μπορεί να τον αντιμετωπίσει, εδ. 33, 34. Ο Χένρι στη συνέχεια αντλεί το άμεσο συμπέρασμα για την κατάσταση του Ιώβ. ΙΙ. Από εκεί συμπεραίνει πόσο ανίκανος ήταν να αντιπαρατεθεί με τον Παντοδύναμο. Κανείς δεν είναι τόσο άγριος, κανείς τόσο απερίσκεπτος, ώστε να τολμήσει να ερεθίσει τον λεβιάθαν (εδ. 10), αφού είναι γνωστό ότι αυτός θα είναι σίγουρα ισχυρότερος από αυτούς· και ποιος λοιπόν είναι ικανός να σταθεί ενώπιον του Θεού, είτε για να κατηγορήσει και να δικάσει τις ενέργειές Του είτε για να αντιμετωπίσει τη δύναμη της οργής Του; Αν τα κατώτερα πλάσματα που τίθενται υπό τα πόδια του ανθρώπου, και πάνω στα οποία αυτός έχει κυριαρχία, μας κρατούν έτσι σε δέος, πόσο τρομερή πρέπει να είναι η μεγαλειότητα του μεγάλου Κυρίου μας, που έχει κυρίαρχη εξουσία πάνω μας και εναντίον του οποίου ο άνθρωπος βρίσκεται τόσο καιρό σε επανάσταση! Ποιος μπορεί να σταθεί ενώπιόν Του όταν οργιστεί; Ο Χένρι στρέφεται έπειτα στο κεφάλαιο 42 και περιγράφει τη μετάνοια του Ιώβ. Τα λόγια του Ιώβ που δικαιολογούσαν τον εαυτό του είχαν τελειώσει, κεφ. λα΄ 40. Μετά από αυτό δεν είπε πλέον τίποτε τέτοιο. Τα λόγια του Ιώβ που έκρινε και κατέκρινε τον εαυτό του άρχισαν, κεφ. μ΄ 4, 5. Εδώ συνεχίζει με λόγια του ιδίου περιεχομένου. Αν και η υπομονή του δεν είχε το τέλειο έργο της, η μετάνοιά του για την ανυπομονησία του είχε. Εδώ ταπεινώνεται πλήρως για την ανοησία και την απερίσκεπτη ομιλία του, και του συγχωρέθηκε. Οι καλοί άνθρωποι θα δουν και θα ομολογήσουν τα σφάλματά τους στο τέλος, αν και μπορεί να είναι κάποια δυσκολία να τους φέρει κανείς σε αυτό. Τότε, όταν ο Θεός είχε πει όλα αυτά σε αυτόν σχετικά με το δικό Του μεγαλείο και δύναμη που φαίνονται στα πλάσματα, τότε ο Ιώβ απάντησε στον Κύριο (εδ. 1), όχι με τρόπο αντίφασης (είχε υποσχεθεί να μην απαντήσει πάλι έτσι, κεφ. μ΄ 5), αλλά με τρόπο υποταγής· και έτσι οφείλουμε όλοι να απαντούμε στις κλήσεις του Θεού.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα του λεβιάθαν με τέσσερις συνοπτικές παρατηρήσεις. 2. Αφού έδωσε αυτήν την ειδική περιγραφή των μελών του, και της δύναμής του, και της όμορφης αναλογίας του, καταλήγει με τέσσερα πράγματα γενικά σχετικά με αυτό το ζώο:— (1.) Ότι είναι μοναδικός μεταξύ των κατώτερων πλασμάτων: Στη γη δεν υπάρχει όμοιός του, εδ. 33. Κανένα πλάσμα σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι συγκρίσιμο με αυτόν για δύναμη και τρόμο. Ή η γη εδώ διακρίνεται από τη θάλασσα: Η κυριαρχία του δεν είναι στη γη (έτσι μερικοί), αλλά στα νερά. Κανένα από όλα τα άγρια πλάσματα στη γη δεν πλησιάζει αυτόν για όγκο και δύναμη, και είναι καλό για τον άνθρωπο ότι περιορίζεται στα νερά και εκεί έχει τεθεί φρουρά επάνω του (κεφ. ζ΄. 12) από τη θεία Πρόνοια, γιατί, αν ένα τέτοιο τρομερό πλάσμα επιτρεπόταν να περιπλανάται και να λεηλατεί σε αυτή τη γη, θα ήταν μια μη ασφαλής και άβολη κατοικία για τα παιδιά των ανθρώπων, για τα οποία προορίζεται. (2.) Ότι είναι πιο τολμηρός και τολμηρός από οποιοδήποτε άλλο πλάσμα οποιουδήποτε είδους: Έχει δημιουργηθεί χωρίς φόβο. Τα πλάσματα είναι όπως δημιουργούνται· ο λεβιάθαν έχει θάρρος στη σύστασή του, τίποτα δεν μπορεί να τον τρομάξει· άλλα πλάσματα, εντελώς αντίθετα, φαίνονται τόσο σχεδιασμένα για φυγή όσο αυτό για μάχη. Έτσι, μεταξύ των ανθρώπων, μερικοί είναι στη φυσική τους ιδιοσυγκρασία τολμηροί, άλλοι είναι δειλοί. (3.) Ότι είναι ο ίδιος πολύ υπερήφανος· αν και στεγάζεται στα βάθη, όμως βλέπει όλα τα υψηλά πράγματα, εδ. 34. Τα κυλιόμενα κύματα, οι επικρεμάμενοι βράχοι, τα αιωρούμενα σύννεφα, και τα πλοία υπό ιστιοπλοΐα με κορυφή και τοπ-γκάλλαντ, αυτό το ισχυρό ζώο τα βλέπει με περιφρόνηση, γιατί δεν νομίζει ότι ούτε τον μειώνουν ούτε τον απειλούν. Εκείνοι που είναι μεγάλοι είναι επιρρεπείς στο να είναι περιφρονητικοί. (4.) Ότι είναι βασιλιάς πάνω από όλα τα παιδιά της υπερηφάνειας, δηλαδή είναι ο υπερηφανότερος από όλους τους υπερήφανους. Έχει περισσότερα για να είναι υπερήφανος (έτσι εξηγεί ο κ. Κάριλ) από ό,τι έχουν οι υπερηφανότεροι άνθρωποι στον κόσμο· και έτσι είναι μια ταπείνωση για την αλαζονεία και τα υψηλά βλέμματα των ανθρώπων. Ό,τι σωματικά προσόντα είναι υπερήφανοι οι άνθρωποι και φουσκωμένοι με αυτά, ο λεβιάθαν τα υπερβαίνει και είναι βασιλιάς πάνω τους. Μερικοί το διαβάζουν έτσι ώστε να το κατανοούν για τον Θεό: Αυτός που βλέπει όλα τα υψηλά πράγματα, ακόμη και αυτός, είναι Βασιλιάς πάνω από όλα τα παιδιά της υπερηφάνειας· μπορεί να δαμάσει τον βεεμώθ (κεφ. μ΄. 19) και τον λεβιάθαν, όσο μεγάλοι και αν είναι, και τόσο σκληροί στην καρδιά όσο είναι. Αυτή η ομιλία σχετικά με αυτά τα δύο ζώα εισήχθη για να αποδείξει ότι είναι μόνο ο Θεός που μπορεί να κοιτάζει τους υπερήφανους άνδρες και να τους ταπεινώνει, να τους φέρνει χαμηλά και να τους πατάει κάτω, και να τους κρύβει στη σκόνη (κεφ. μ΄. 11-13), και έτσι καταλήγει με ένα το οποίο έπρεπε να αποδειχθεί· υπάρχει ένας που βλέπει όλα τα υψηλά πράγματα, και, όπου οι άνθρωποι συμπεριφέρονται υπερήφανα, είναι πάνω από αυτούς· είναι Βασιλιάς πάνω από όλα τα παιδιά της υπερηφάνειας, είτε κτηνώδη είτε λογικά, και μπορεί να τα κάνει όλα είτε να λυγίσουν είτε να σπάσουν μπροστά του, Ησ. β΄. 11. Τα υψηλά βλέμματα του ανθρώπου θα ταπεινωθούν, και η αλαζονεία των ανθρώπων θα υποκλιθεί, και έτσι ο Κύριος μόνος θα εξυψωθεί. Ο Χένρι κλείνει ολόκληρο το σχόλιο σημειώνοντας πώς κάθε προηγούμενο πρόβλημα επιλύεται τελικά. Ο Σολομών λέει, «Καλύτερο είναι το τέλος ενός πράγματος από την αρχή αυτού», Εκκλ. ζ΄. 8. Έτσι ήταν εδώ στην ιστορία του Ιώβ· στον εσπερινό χρόνο ήταν φως. Τρία πράγματα έχουμε συναντήσει σε αυτό το βιβλίο που, ομολογώ, με έχουν ενοχλήσει πολύ· αλλά βρίσκουμε και τα τρία παράπονα διορθωμένα, πλήρως διορθωμένα, σε αυτό το κεφάλαιο, όλα τακτοποιημένα σωστά. Ι. Έχει αποτελέσει μεγάλο πρόβλημα για εμάς να δούμε έναν τόσο άγιο άνθρωπο όπως ήταν ο Ιώβ τόσο ευερέθιστο, και ιδιότροπο, και ανήσυχο για τον εαυτό του, και ειδικά να τον ακούσουμε να τσακώνεται με τον Θεό και να μιλάει απρεπώς σε αυτόν· αλλά, αν και πέφτει έτσι, δεν ρίχνεται εντελώς κάτω, γιατί εδώ ανακτά την ιδιοσυγκρασία του, έρχεται στον εαυτό του και στο σωστό μυαλό του ξανά με μετάνοια, λυπάται για ό,τι έχει πει λάθος, το αναιρεί, και ταπεινώνεται ενώπιον του Θεού, εδ. 1-6. ΙΙ. Έχει αποτελέσει επίσης μεγάλο πρόβλημα για εμάς να δούμε τον Ιώβ και τους φίλους του τόσο σε διαφωνία, όχι μόνο διαφέροντας στις απόψεις τους, αλλά δίνοντας ο ένας στον άλλο πολλές σκληρές λέξεις, και περνώντας αυστηρές κρίσεις ο ένας στον άλλο, αν και ήταν όλοι πολύ σοφοί και καλοί άνθρωποι· αλλά εδώ έχουμε αυτό το παράπονο διορθωμένο επίσης, οι διαφορές μεταξύ τους ευτυχώς διευθετημένες, ο καβγάς τακτοποιημένος, όλες οι ιδιότροπες αντανακλάσεις που είχαν ρίξει ο ένας στον άλλο συγχωρεμένες και ξεχασμένες, και όλοι ενώνονται σε θυσίες και προσευχές, αμοιβαία αποδεκτές από τον Θεό, εδ. 7-9. ΙΙΙ. Μας έχει ενοχλήσει να δούμε έναν άνθρωπο τόσο εξέχουσας ευσέβειας και χρησιμότητας όπως ήταν ο Ιώβ τόσο σοβαρά θλιμμένο, τόσο πονεμένο, τόσο άρρωστο, τόσο φτωχό, τόσο επικριμένο, τόσο παραμελημένο, και να γίνεται το ίδιο το κέντρο όλων των συμφορών της ανθρώπινης ζωής· αλλά εδώ έχουμε αυτό το παράπονο διορθωμένο επίσης, ο Ιώβ θεραπευμένος από όλες τις παθήσεις του, πιο τιμημένος και αγαπημένος από ποτέ, πλουτισμένος με περιουσία διπλή από ό,τι είχε πριν, περιτριγυρισμένος με όλες τις παρηγοριές της ζωής, και τόσο μεγάλο παράδειγμα ευημερίας όσο ποτέ δεν είχε υπάρξει θλίψης και υπομονής, εδ. 10-17. Όλα αυτά γράφονται για τη μάθησή μας, ώστε εμείς, κάτω από αυτές και τις παρόμοιες αποθαρρύνσεις που συναντάμε, μέσω της υπομονής και της παρηγοριάς αυτής της γραφής να έχουμε ελπίδα.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού έχω πειραχθεί να φιλονικώ με τις ενέργειες του Θεού αντί να εμπιστεύομαι τη σοφία Του; Σε ποια περιοχή της ζωής μου ο Κύριος με προσκαλεί να μεταβώ από το να ακούω γι' Αυτόν στο να Τον βλέπω με τα μάτια της ταπεινής πίστης; Πώς μπορεί η γνήσια μετάνοια να ανοίξει τον δρόμο για αποκατάσταση που δεν έχω ακόμη φανταστεί;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Θεέ Παντοκράτορ, Συ μόνος λαλεῖς καὶ οἱ ὑπερήφανοι ταπεινοῦνται, διότι οὐδεὶς δύναται νὰ σταθῇ ἐνώπιον τῆς δυνάμεως τὴν ὁποίαν ἐπιδεικνύεις καθυποτάσσων τὸν Λευιάθαν καὶ πᾶν κτίσμα τὸ ὁποῖον ὑψώνει ἑαυτό. Χάρισόν μας χάριν νὰ σιγήσωμεν τὰ στόματά μας, νὰ μετανοήσωμεν ἐν σκόνῃ καὶ στάκτῃ, καὶ νὰ ἐμπιστευθῶμεν ὅτι οἱ σκοποί Σου εἶναι ὑπερθαύμαστοι διὰ νὰ τοὺς κατανοήσωμεν. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, κράτησε τὰς καρδίας μας ἀναπαυομένας ἐν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν, ὅστις συντηρεῖ τὰ πάντα διὰ τοῦ λόγου τῆς δυνάμεώς Του. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →