← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης

Οι Πληγές που Μαρτυρούν τη Ζωή

Ιωάννης 20Υπόμνημα στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον υπό του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού κειμένου υπό της Eterniseed)20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στο Σχόλιο του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, ο μέγας διδάσκαλος της Ενσαρκώσεως μας οδηγεί μέσα από τις εμφανίσεις της αναστάσεως του αναστάντος Κυρίου. Με τα βλέμματα προσηλωμένα στον Λόγο που έγινε σάρκα, ο Κύριλλος ιχνηλατεί πώς ο κενός τάφος, το μήνυμα των αγγέλων και η πνοή του Πνεύματος από τον Σωτήρα μαζί διακηρύττουν την αποκατάσταση της φύσεώς μας. Η ερμηνεία του εισάγει την Εκκλησία στο μυστήριο ότι η ίδια σάρκα που κάποτε ετέθη στον τάφο φέρει τώρα τα σημάδια της νίκης και χαρίζει την αφθαρσία σε όσους πιστεύουν.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας ακούσουμε τώρα το εικοστό κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. Στη σιωπή της πρώιμης πρωίας και στο κλειδωμένο δωμάτιο όπου ο φόβος ακόμη παραμένει, ο αναστάς Χριστός πλησιάζει. Προσέξτε τη μαρτυρία της Μαρίας, το θαύμα των μαθητών και την ομολογία που στεφανώνει το κεφάλαιο, επιτρέποντας στο ιερό κείμενο να προετοιμάσει την καρδιά για τα λόγια του πατρός της Αλεξανδρείας.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Κύριλλος αρχίζει συμφιλιώνοντας τις αφηγήσεις των ευαγγελιστών σχετικά με τον χρόνο της αναστάσεως. Ο Ματθαίος, κάνοντας την ίδια δήλωση προς εμάς, λέγει ότι η ανάσταση έλαβε χώρα αργά το Σάββατο. Αλλά νομίζω ότι κανείς δεν πρέπει να υποθέσει ότι οι πνευματοφόροι συγγραφείς διαφωνούν ή αποδίδουν διαφορετικούς χρόνους στην ανάσταση. Διότι αν κάποιος επιθυμούσε να κατανοήσει τη δύναμη αυτού που σημαίνεται, θα έβρισκε ότι οι φωνές των αγίων συμφωνούν στο ίδιο σημείο. Διότι η «πρώιμη πρωία», όπως νομίζω, και η «αργή εσπέρα» δείχνουν και οι δύο ένα νόημα και φθάνουν στο μέσον, ούτως ειπείν, του διαστήματος της νυκτός. Δεν υπάρχει λοιπόν διαφωνία. Διότι ο ένας λαμβάνει το τέλος της νυκτός, ο άλλος την αρχή, και αμφότεροι φθάνουν στο βάθος των ωρών και κατέρχονται στο ακριβές μέσον, όπως μόλις είπαμε. Ο Κύριλλος έπειτα δείχνει γιατί οι άγγελοι εμφανίζονται και ομιλούν στη γυναίκα παρά στους μαθητές. Θα μπορούσε εύλογα να ρωτήσει κανείς γιατί οι μακάριοι άγγελοι δεν είπαν τίποτε στους αγίους μαθητές ούτε εμφανίσθηκαν καθόλου σε αυτούς, αλλά εμφανίζονται και ομιλούν στη γυναίκα. Θα πούμε λοιπόν ότι ήταν σκοπός του Σωτήρος Χριστού να σπείρει την πεποίθηση του ιδίου μυστηρίου στις ψυχές εκείνων που τον αγαπούν, και ο τρόπος της πεποιθήσεως ήταν ποικίλος, κατάλληλος και αρμόζων στη διάθεση εκείνων που την ελάμβαναν. Στους αγίους μαθητές η ίδια η έκβαση των γεγονότων, συμφωνούσα με την ελπίδα που προετέθη στις θείας Γραφές, αρκούσε για πεποίθηση και εμφύτευε πίστη καθόλου αμφίβολη. Διότι αφού επίστευσαν, αποσύρθηκαν εμπιστευόμενοι τις Αγίες Γραφές, και ήταν κάπως περιττό για εκείνους που ήδη κατείχαν τόσο στερεά πίστη να διδαχθούν επίσης από τη φωνή των αγίων αγγέλων. Αλλά το ζήτημα ήταν απολύτως αναγκαίο για τη γυναίκα, η οποία δεν εγνώριζε το ιερό και θεϊκό μυστήριο της αναστάσεως. Ο Κύριλλος κατόπιν αναπτύσσει πώς ο Χριστός τελειοποιεί τους νέους ιερείς μέσω της ιδίας πνοής του Πνεύματος. Ο αρχαίος νόμος γραμμένος με γράμματα, κατέχων σκιές και τύπους των αληθινών πραγμάτων, διέταξε η καθιέρωση των ιερέων να επιτελείται κατά τρόπον σωματικώτερον, ούτως ειπείν, και σε χονδροειδέστερες πραγματικότητες. Διότι ο μακάριος Μωυσής, πάλι κατά προσταγήν του Θεού, διέταξε τον Ααρών τον ίδιο και τους Λευίτες να πλυθούν με ύδωρ· έπειτα, αφού έσφαξε τον κριό της καθιερώσεως, έχρισε με το αίμα του τον λοβό του δεξιού ωτίου, όπως είναι γραμμένο, και το έθεσε επίσης «επί τον αντίχειρα της δεξιάς χειρός και επί τον μέγα δάκτυλον του δεξιού ποδός», απεικονίζοντας έτσι σε εικόνα τον τύπο του μυστηρίου περί του Χριστού. Διότι όπου υπάρχει ύδωρ και αίμα, τα μέσα του αγιασμού, πώς ή από πού είναι αμφίβολο ότι η ομορφιά της αληθείας ακόμη διαπλάσσετο σε ασαφέστερους τύπους; Αλλά ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, μεταφέροντας τη μορφή του νόμου στη δύναμη της αληθείας, τελειοποιεί τους ιερείς των θείων θυσιαστηρίων δι' Εαυτού. Διότι Αυτός ο ίδιος είναι ο κριός της καθιερώσεως. Τελειοποιεί αυτούς με τον αγιασμό κατά την αλήθεια, δείχνοντας αυτούς μετόχους της ιδίας φύσεώς Του διά της μετοχής εν Πνεύματι, και κατά τρόπον μεταμορφώνοντας την ανθρωπίνη φύση στη δύναμη και δόξα που είναι υπεράνω ανθρώπου.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Κύριλλος καταλήγει παρουσιάζοντας τον Υιό ως εκείνον που ανανεώνει την ανθρωπίνη φύση διά του δώρου του Πνεύματος. Αλλά επειδή συνέβη διά της παρακοής να πέσει εις τον θάνατον και να απομακρυνθεί από εκείνη την αρχαία τιμή, ο Θεός και Πατήρ πάλι τον ανενέωσε και τον επανέφερε εις νέαν ζωήν διά του Υιού, όπως ακριβώς εν αρχή. Και πώς τον επανέφερε ο Υιός; Φονεύοντας τον θάνατον διά του θανάτου της αγίας σαρκός Του και ανεγείροντας το ανθρώπινο γένος εις επιστροφήν προς την αφθαρσίαν· «διότι ο Χριστός ανεστήθη υπέρ ημών». Επομένως, για να μάθουμε ότι Αυτός ο ίδιος ο οποίος εξ αρχής έγινε Δημιουργός της φύσεώς μας, και ο οποίος επίσης μας εσφράγισε με το Άγιον Πνεύμα, ο Σωτήρ πάλι, ως εν τοις απαρχαίς της ανανεωθείσης φύσεως, χαρίζει το Πνεύμα στους αγίους μαθητές διά εμφανούς πνοής. Διότι ο Μωυσής γράφει περί της αρχαίας δημιουργίας μας ότι «ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής». Επομένως, όπως εν αρχή εδιαπλάσθη και εγένετο, ούτω και ανανεώνεται· και όπως τότε εμορφώθη κατά την εικόνα του Δημιουργού αυτού, ούτω νυν διά της μετοχής εν Πνεύματι μεταμορφώνεται εις την ομοίωσιν του ιδίου Ποιητού αυτού. Ο Κύριλλος τονίζει ότι ο Πατήρ ανεγείρει την σάρκα διά του Υιού μόνον. Και νομίζω ότι αυτή η προσωρινή μικρή πίστη του μαθητού ωρίσθη προνοητικώτατα, ώστε διά της πεποιθήσεώς του εμείς που ζούμε μετά από αυτόν να πιστεύουμε χωρίς αμφιβολία ότι ο Πατήρ, διά του Υιού, εχάρισε ζωήν εις την σάρκα που εκρεμόταν επί του ξύλου και υπεβλήθη εις θάνατον. Διά τούτο και ο Παύλος λέγει ότι εάν ομολογήσεις διά του στόματός σου τον Κύριον Ιησούν, και πιστεύσεις εν τη καρδία σου ότι ο Θεός ανέστησεν Αυτόν εκ νεκρών, σωθήση. Διότι επειδή η φύσις της σαρκός δεν ηδύνατο αφ' εαυτής να μεταδώσει ζωήν, αλλά τούτο μάλλον επετελέσθη διά της ενεργείας της απεριγράπτου και θείας φύσεως, εις την οποίαν ανήκει κατά φύσιν η δύναμις να ζωοποιεί πάντα, ο Πατήρ ενήργει διά του Υιού ακόμη και επί εκείνου του θείου ναού. Τούτο δεν συνέβη διότι ο Λόγος ήτο ανίσχυρος να αναστήσει το ίδιον σώμα Του, αλλά διότι ό,τι ποιεί ο Πατήρ, πρέπει να ποιεί διά του Υιού. Διότι ο Υιός είναι η Δύναμις του Πατρός, και ό,τι ποιεί ο Υιός είναι, αναμφιβόλως, εκ του Πατρός.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η αρμονία των Ευαγγελίων ενισχύει την εμπιστοσύνη σας ότι ο αναστάς Κύριος είναι αληθώς ο ίδιος Ιησούς που εσταυρώθη; Πού στη δική σας ζωή αισθάνεσθε τον Σωτήρα να πνέει εκ νέου το Πνεύμα Του, μεταμορφώνοντας τον φόβο εις αποστολικήν τόλμην; Ποιες πληγές αμφιβολίας σας προσκαλεί ο Κύριος να ψηλαφήσετε ώστε η ομολογία σας να γίνει, όπως του Θωμά, 'Ο Κύριός μου και ο Θεός μου';
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ ἀναστάς Κύριε, οὗ αἱ τετρυπημέναι χεῖρες καὶ πλευρὰ ζῶσαν μαρτυρίαν φέρουσι τῆς νίκης τῆς ζωῆς κατὰ τοῦ θανάτου, δώρησαι ἡμῖν, ὡς τῷ Θωμᾷ, ἰδεῖν Σε τοῖς ὀφθαλμοῖς τῆς πίστεως καὶ κραυγάζειν, «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου». Ἐμφύσησον ἡμῖν πάλιν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἵνα αἱ καρδίαι ἡμῶν, τετρωμέναι ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας, ἰαθῶσι καὶ γένωνται μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεώς Σου. Διὰ πρεσβειῶν τῆς Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ὦ Σωτήρ, διατήρησον ἡμᾶς ἀκλινεῖς ἐν τῇ νίκῃ Σου. Ἀμήν.

Υπόμνημα στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον υπό του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού κειμένου υπό της Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →