← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Προς Ρωμαίους 14 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ρωμαίους 14Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στο σημερινό μάθημα στρεφόμαστε προς το κεφάλαιο 14 της Προς Ρωμαίους με την αξιόπιστη καθοδήγηση του Ματθαίου Χένρι, του οποίου η ποιμαντική σοφία συνεχίζει να στηρίζει την εκκλησία ανά τους αιώνες. Ο Χένρι μας βοηθά να πλοηγηθούμε στον ευαίσθητο χώρο των διαφορετικών πεποιθήσεων μεταξύ ειλικρινών πιστών, δείχνοντας πώς η αγάπη πρέπει να κυβερνά ακόμη και τις διαφωνίες μας σε ζητήματα που το ευαγγέλιο άφησε ελεύθερα. Το υπόμνημά του μας υπενθυμίζει ότι η χριστιανική ενότητα δεν είναι ομοιομορφία αλλά μια πνευματική ανεκτικότητα που τιμά την κυριότητα του Χριστού πάνω σε κάθε συνείδηση. Καθώς ακούμε, ας διευρυνθούν οι καρδιές μας για να δεχόμαστε ο ένας τον άλλον όπως ο Χριστός μας δέχθηκε.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσεις τον Λόγο του Θεού στην Προς Ρωμαίους 14. Διάβασε το κεφάλαιο αργά, παρατηρώντας τις ήπιες αλλά σταθερές οδηγίες που δίνει ο απόστολος σχετικά με ζητήματα συνείδησης. Ζήτα από το Πνεύμα να σου δείξει πού μπορεί να έχεις κρίνει έναν αδελφό ή αδελφή πολύ βιαστικά ή να έχεις παρακρατήσει χάρη όπου ο Χριστός την έχει επεκτείνει. Άσε το κείμενο να εγκατασταθεί στο πνεύμα σου πριν μελετήσουμε τις γνώσεις του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει αφηγούμενος τη δυσάρεστη διαμάχη που είχε ξεσπάσει στην εκκλησία της Ρώμης. Ι. Μια περιγραφή της δυσάρεστης διαμάχης που είχε ξεσπάσει στη χριστιανική εκκλησία. Ο Δάσκαλός μας είχε προφητεύσει ότι θα έρχονταν σκάνδαλα· και, φαίνεται, έτσι έγινε, λόγω έλλειψης εκείνης της σοφίας και αγάπης που θα είχε αποτρέψει τη διχόνοια και θα διατηρούσε την ένωση μεταξύ τους. Στη συνέχεια περιγράφει λεπτομερώς τις συγκεκριμένες διαφορές σχετικά με τα φαγητά και τις ημέρες που τροφοδότησαν τη διαμάχη. 1. Υπήρχε διαφορά μεταξύ τους σχετικά με τη διάκριση των φαγητών και των ημερών· αυτά είναι τα δύο πράγματα που καθορίζονται. Μπορεί να υπήρχαν και άλλες παρόμοιες αφορμές διαφοράς, ενώ αυτές έκαναν τον περισσότερο θόρυβο και έγιναν περισσότερο αντιληπτές. Η περίπτωση ήταν η εξής: Τα μέλη της χριστιανικής εκκλησίας στη Ρώμη ήταν μερικά από αυτά αρχικά εθνικοί και άλλα Ιουδαίοι. Βρίσκουμε Ιουδαίους στη Ρώμη να πιστεύουν, Πράξεις 28:24. Τώρα εκείνοι που ήταν Ιουδαίοι είχαν εκπαιδευτεί στην τήρηση των τελετουργικών διατάξεων σχετικά με τα φαγητά και τις ημέρες. Αυτό, που ήταν ριζωμένο στα οστά τους, δύσκολα μπορούσε να βγει από τη σάρκα, ακόμη και αφού έγιναν χριστιανοί· ιδιαίτερα με μερικούς από αυτούς, που δεν απογαλακτίζονταν εύκολα από όσα ήταν καιρό δεμένοι. Δεν ήταν καλά διδαγμένοι σχετικά με την κατάργηση του τελετουργικού νόμου από τον θάνατο του Χριστού, και γι’ αυτό διατηρούσαν τις τελετουργικές διατάξεις και τις εφάρμοζαν ανάλογα· ενώ άλλοι χριστιανοί που καταλάβαιναν καλύτερα τον εαυτό τους και γνώριζαν τη χριστιανική τους ελευθερία, δεν έκαναν τέτοια διάκριση. (1.) Σχετικά με τα φαγητά (εδ. 2): Ένας πιστεύει ότι μπορεί να φάει τα πάντα — είναι απόλυτα ικανοποιημένος ότι η τελετουργική διάκριση των φαγητών σε καθαρά και ακάθαρτα δεν ισχύει πλέον, αλλά ότι κάθε πλάσμα του Θεού είναι καλό και τίποτα δεν πρέπει να απορρίπτεται· τίποτα δεν είναι ακάθαρτο από μόνο του, εδ. 14. Αυτό ήταν βέβαιος, όχι μόνο από τη γενική τάση και σκοπό του ευαγγελίου, αλλά ιδιαίτερα από την αποκάλυψη που είχε ο Πέτρος, ο απόστολος της περιτομής (και γι’ αυτό πιο άμεσα ενδιαφερόμενος), προς αυτόν τον σκοπό, Πράξεις 10:15, 28. Αυτός ο ισχυρός χριστιανός είναι σαφής και εφαρμόζει ανάλογα, τρώγοντας ό,τι του παρατίθεται και μη ρωτώντας τίποτα για λόγους συνείδησης, Α΄ Κορ. 10:27. Από την άλλη, ένας άλλος, που είναι αδύναμος, δεν είναι ικανοποιημένος σε αυτό το σημείο, δεν είναι σαφής στην χριστιανική του ελευθερία, αλλά μάλλον τείνει να σκέφτεται ότι τα φαγητά που απαγορεύονται από τον νόμο παραμένουν ακόμη ακάθαρτα· και γι’ αυτό, για να κρατηθεί μακριά από αυτά, δεν θα φάει καθόλου κρέας, αλλά τρώει χόρτα, αρκούμενος μόνο στους καρπούς της γης. Δες σε τι βαθμούς θανάτωσης και αυταπάρνησης θα υποβληθεί μια τρυφερή συνείδηση. Κανείς δεν γνωρίζει παρά μόνο όσοι το βιώνουν πόσο μεγάλη είναι τόσο η ανασταλτική όσο και η εξαναγκαστική δύναμη της συνείδησης. (2.) Σχετικά με τις ημέρες, εδ. 5. Εκείνοι που θεωρούσαν ότι βρίσκονταν ακόμη υπό κάποια υποχρέωση στον τελετουργικό νόμο εκτιμούσαν μία ημέρα πάνω από την άλλη — διατηρούσαν σεβασμό προς τους χρόνους του πάσχα, της πεντηκοστής, των νέων σελήνων και των σκηνών· θεωρούσαν εκείνες τις ημέρες καλύτερες από άλλες και τις τελούσαν ανάλογα με ιδιαίτερες παρατηρήσεις, δεσμεύοντας τον εαυτό τους σε κάποια θρησκευτική ανάπαυση και άσκηση σε εκείνες τις ημέρες. Εκείνοι που γνώριζαν ότι όλα αυτά είχαν καταργηθεί και αφαιρεθεί από την έλευση του Χριστού εκτιμούσαν κάθε ημέρα όμοια. Πρέπει να το καταλάβουμε με εξαίρεση την ημέρα του Κυρίου, την οποία όλοι οι χριστιανοί τηρούσαν ομόφωνα· αλλά δεν έδιναν σημασία, δεν έπαιρναν υπόψη, εκείνες τις παρωχημένες εορτές των Ιουδαίων. Εδώ ο απόστολος μιλά για τη διάκριση των φαγητών και των ημερών ως κάτι αδιάφορο, όταν δεν πήγαινε πέρα από τη γνώμη και την πρακτική κάποιων συγκεκριμένων προσώπων, που είχαν εκπαιδευτεί όλες τις ημέρες τους σε τέτοιες παρατηρήσεις, και γι’ αυτό ήταν πιο συγγνωστοί αν με δυσκολία τις αποχωρίζονταν. Αλλά στην επιστολή προς τους Γαλάτες, όπου ασχολείται με εκείνους που ήταν αρχικά εθνικοί, αλλά επηρεάστηκαν από κάποιους ιουδαΐζοντες διδασκάλους, όχι μόνο να πιστεύουν τέτοια διάκριση και να εφαρμόζουν ανάλογα, αλλά να δίνουν έμφαση σε αυτό ως αναγκαίο για τη σωτηρία, και να κάνουν την τήρηση των ιουδαϊκών εορτών δημόσια και συναθροιστική, εδώ η περίπτωση άλλαξε, και τους καταλογίζεται ως ματαίωση του σχεδίου του ευαγγελίου, πτώση από τη χάρη, Γαλ. 4:9-11. Οι Ρωμαίοι το έκαναν από αδυναμία, οι Γαλάτες το έκαναν από θέληση και πονηρία· και γι’ αυτό ο απόστολος τους χειρίζεται έτσι διαφορετικά. Αυτή η επιστολή υποτίθεται ότι γράφτηκε κάποιο διάστημα πριν από εκείνη προς τους Γαλάτες. Ο απόστολος φαίνεται πρόθυμος να αφήσει τον τελετουργικό νόμο να μαραθεί σταδιακά, και να του δώσει μια τιμητική ταφή· τώρα αυτοί οι αδύναμοι Ρωμαίοι φαίνεται να τον ακολουθούν μόνο κλαίγοντας στον τάφο του, αλλά εκείνοι οι Γαλάτες τον έβγαζαν από τις στάχτες του. Ο Χένρι στη συνέχεια διαγιγνώσκει πώς η ίδια η διαφορά κακοδιαχειρίστηκε και από τους ισχυρούς και από τους αδύναμους πιστούς. 2. Δεν ήταν τόσο η ίδια η διαφορά που έκανε το κακό όσο η κακοδιαχείριση της διαφοράς, κάνοντάς την οστό διαμάχης. (1.) Εκείνοι που ήταν ισχυροί, και γνώριζαν τη χριστιανική τους ελευθερία, και την χρησιμοποιούσαν, περιφρονούσαν τους αδύναμους, που δεν το έκαναν. Ενώ έπρεπε να τους λυπηθούν, και να τους βοηθήσουν, και να τους προσφέρουν ταπεινή και φιλική διδασκαλία, τους ποδοπατούσαν ως ανόητους, και ιδιότροπους, και δεισιδαίμονες, επειδή δίσταζαν σε πράγματα που γνώριζαν ότι ήταν νόμιμα: έτσι είναι επιρρεπείς εκείνοι που έχουν γνώση να φουσκώνουν από αυτήν, και να κοιτάζουν με περιφρόνηση και σκώμματα τους αδελφούς τους. (2.) Εκείνοι που ήταν αδύναμοι, και δεν τολμούσαν να χρησιμοποιήσουν τη χριστιανική τους ελευθερία, έκρινan και κατηγόρησαν τους ισχυρούς, που το έκαναν, ως χαλαρούς χριστιανούς, σαρκικούς ομολογητές, που δεν ένοιαζε τι έκαναν, αλλά περπατούσαν σε όλες τις περιπέτειες, και δεν σταματούσαν σε τίποτα. Τους έκρινan ως παραβάτες του νόμου, καταφρονητές της διάταξης του Θεού, και τα παρόμοια. Τέτοιες κρίσεις όπως αυτές αποκάλυπταν μεγάλη βιασύνη και έλλειψη αγάπης, και αναμφίβολα θα τείναν πολύ στην αποξένωση της στοργής. Λοιπόν, αυτή ήταν η ασθένεια, και τη βλέπουμε να παραμένει στην εκκλησία μέχρι σήμερα· οι παρόμοιες διαφορές, με παρόμοιο τρόπο κακοδιαχειρισμένες, εξακολουθούν να είναι οι διαταράκτες της ειρήνης της εκκλησίας. Αλλά, Στη συνέχεια εκθέτει τις σοφές οδηγίες του αποστόλου για την αποκατάσταση της ειρήνης μέσω αμοιβαίας ανεκτικότητας. ΙΙ. Έχουμε κατάλληλες οδηγίες και προτάσεις που παρατίθενται για την καταστολή αυτής της διαμάχης, και την πρόληψη των κακών συνεπειών της. Ο απόστολος, ως σοφός ιατρός, συνταγογραφεί κατάλληλα φάρμακα για την ασθένεια, τα οποία αποτελούνται από κανόνες και λόγους. Τέτοιες ήπιες μεθόδους χρησιμοποιεί, με τέτοια σχοινιά ανθρώπου τους τραβάει μαζί· όχι με αφορισμό, αναστολή, και σίγαση οποιουδήποτε μέρους, αλλά πείθοντάς τους και τους δύο σε αμοιβαία ανεκτικότητα: και ως πιστός μεσίτης βάζει το χέρι του πάνω τους και τους δύο, συλλογιζόμενος την υπόθεση με τους ισχυρούς ότι δεν πρέπει να είναι τόσο περιφρονητικοί, και με τους αδύναμους ότι δεν πρέπει να είναι τόσο επικριτικοί. Αν τα διαφιλονικούμενα μέρη υποβληθούν σε αυτήν την δίκαιη διαιτησία, ο καθένας να μειώσει την αυστηρότητά του, και να θυσιάσουν τις διαφορές τους στις χάρες τους, όλα θα πάνε καλά γρήγορα. Ας παρατηρήσουμε τους κανόνες που δίνει, μερικούς στους ισχυρούς και μερικούς στους αδύναμους, και μερικούς και στους δύο, γιατί είναι συνυφασμένοι· και να ανάγουμε τους λόγους στους κατάλληλους κανόνες τους.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι στοχάζεται πάνω στη γεμάτη χάρη υποδοχή του Θεού τόσο των αδύναμων όσο και των ισχυρών ως λόγο για να παύσουμε να περιφρονούμε ή να κρίνουμε ο ένας τον άλλον. (1.) Επειδή ο Θεός τους έχει δεχθεί· και Τον προσβάλλουμε αν απορρίπτουμε εκείνους που Αυτός έχει δεχθεί. Ο Θεός ποτέ δεν απέρριψε κανέναν που είχε αληθινή χάρη, αν και ήταν αδύναμος σε αυτήν· ποτέ δεν έσπασε το συντετριμμένο καλάμι. Ισχυροί πιστοί και αδύναμοι πιστοί, εκείνοι που τρώνε και εκείνοι που δεν τρώνε, αν είναι αληθινοί πιστοί, γίνονται δεκτοί από τον Θεό. Θα είναι καλό για εμάς να θέσουμε αυτό το ερώτημα στον εαυτό μας, όταν πειραζόμαστε να συμπεριφερόμαστε περιφρονητικά προς τους αδελφούς μας, να τους περιφρονούμε και να τους κατηγορούμε: «Δεν τους έχει δεχθεί ο Θεός· και, αν το έχει κάνει, τολμώ εγώ να τους απορρίψω;» «Όχι, ο Θεός δεν τον δέχεται μόνο, αλλά τον στηρίζει, εδ. 4. Νομίζεις ότι αυτός που τρώει θα πέσει από την αυθάδειά του, ή ότι αυτός που δεν τρώει θα βυθιστεί κάτω από το βάρος των δικών του φόβων και δισταγμών· αλλά αν έχουν αληθινή πίστη, και βλέμμα προς τον Θεό, ο ένας στην έξυπνη χρήση της χριστιανικής του ελευθερίας και ο άλλος στην ευσυνείδητη αποχή από αυτήν, θα στηριχθούν — ο ένας στην ακεραιότητά του, και ο άλλος στην παρηγοριά του. Αυτή η ελπίδα είναι χτισμένη πάνω στη δύναμη του Θεού, γιατί ο Θεός είναι ικανός να τον κάνει να σταθεί· και, όντας ικανός, αναμφίβολα είναι πρόθυμος να ασκήσει εκείνη τη δύναμη για τη διατήρηση εκείνων που είναι δικοί Του.» Σε σχέση με πνευματικές δυσκολίες και κινδύνους (τους δικούς μας και των άλλων), μεγάλο μέρος της ελπίδας και της παρηγοριάς μας βασίζεται στη θεία δύναμη, Α΄ Πέτ. 1:5· Ιούδα 24. Καταλήγει κατευθύνοντας το βλέμμα μας στην επερχόμενη κρίση του Χριστού, όπου κάθε πιστός θα δώσει λογαριασμό. (4.) Επειδή και ο ένας και ο άλλος πρέπει σύντομα να δώσουν λογαριασμό, εδ. 10-12. Μια πιστεύουσα αναφορά στην κρίση της μεγάλης ημέρας θα σιώπαζε όλες αυτές τις βιαστικές κρίσεις: Γιατί εσύ που είσαι αδύναμος κρίνεις τον αδελφό σου που είναι ισχυρός; Και γιατί εσύ που είσαι ισχυρός περιφρονείς τον αδελφό σου που είναι αδύναμος; Γιατί όλη αυτή η σύγκρουση, και η αντίφαση, και η κατηγορία, μεταξύ χριστιανών; Όλοι θα σταθούμε ενώπιον του βήματος του Χριστού, Β΄ Κορ. 5:10. Ο Χριστός θα είναι ο κριτής, και έχει τόσο εξουσία όσο και ικανότητα να καθορίσει την αιώνια κατάσταση των ανθρώπων σύμφωνα με τα έργα τους, και ενώπιόν Του θα σταθούμε ως πρόσωπα που πρόκειται να δοκιμαστούν, και να δώσουμε λογαριασμό, προσδοκώντας την τελική μας μοίρα από Αυτόν, η οποία θα είναι αιώνια οριστική. Για να το επεξηγήσει αυτό (εδ. 11), παραθέτει ένα απόσπασμα από την Παλαιά Διαθήκη, το οποίο μιλά για την παγκόσμια κυριαρχία και εξουσία του Χριστού, και αυτή που καθιερώθηκε με όρκο: Ζω εγώ (λέγει ο Κύριος), κάθε γόνατο θα κλίνει ενώπιόν μου. Παρατίθεται από Ησ. 45:23. Εκεί είναι, Ορκίστηκα στον εαυτό μου· εδώ είναι, Ζω εγώ. Έτσι ώστε όποτε ο Θεός λέει Ζω εγώ, πρέπει να ερμηνεύεται ως ορκιζόμενος στον εαυτό Του· γιατί είναι προνόμιο του Θεού να έχει ζωή στον εαυτό Του: υπάρχει περαιτέρω επικύρωση εκεί, Ο λόγος βγήκε από το στόμα μου. Είναι μια προφητεία, γενικά, της κυριαρχίας του Χριστού· και εδώ εφαρμόζεται πολύ πλήρως στην κρίση της μεγάλης ημέρας, η οποία θα είναι η υψηλότερη και πιο ένδοξη άσκηση εκείνης της κυριαρχίας. Εδώ είναι μια απόδειξη της θεότητας του Χριστού: είναι ο Κύριος και είναι Θεός, ίσος με τον Πατέρα. Θεία τιμή του οφείλεται, και πρέπει να αποδοθεί. Αποδίδεται στον Θεό μέσω Αυτού ως Μεσίτη. Ο Θεός θα κρίνει τον κόσμο μέσω Αυτού, Πράξεις 17:31. Η κλίση του γονάτου ενώπιόν Του, και η ομολογία που γίνεται με τη γλώσσα, δεν είναι παρά εξωτερικές εκφράσεις εσωτερικής προσκύνησης και δοξολογίας. Κάθε γόνατο και κάθε γλώσσα, είτε ελεύθερα είτε με βία.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού μπορεί να πειραστείς να περιφρονήσεις έναν αδελφό ή αδελφή του οποίου η συνείδηση διαφέρει από τη δική σου; Πώς αλλάζει η στάση σου η ανάμνηση ότι ο Θεός τους έχει δεχθεί; Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορείς να επιδιώξεις την ειρήνη και την οικοδομή αυτή την εβδομάδα αντί για την κρίση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, με τη δύναμη του Πνεύματός Σου δώσε μας να δεχόμαστε ο ένας τον άλλον χωρίς φιλονικίες για αμφισβητούμενα ζητήματα, όπως ακριβώς ο Χριστός μας καλωσόρισε προς δόξαν Θεού. Κράτησέ μας από το να κρίνουμε, γιατί ο καθένας μας θα σταθεί μπροστά στο βήμα της κρίσεώς Σου και θα δώσει λόγο· χάρισέ μας αντ' αυτού μια ταπεινή καρδιά για να επιδιώκουμε δικαιοσύνη, ειρήνη και χαρά εν Αγίω Πνεύματι. Είθε να ζούμε όχι για να ευχαριστούμε τον εαυτό μας, αλλά για να οικοδομούμε ο ένας τον άλλον και να τιμούμε Εσένα μόνο. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →