Eterniseed › Άγιοι & Εικονίσματα
Άγιος Βονaventούριος
Επίσκοπος, Καρδινάλιος και Διδάσκαλος της Εκκλησίας
Ο Ιωάννης της Φιντάντσα γεννήθηκε γύρω στο 1221 στην Τσιβιτά ντι Μπανιορέτζιο (στα Παπικά Κράτη, κοντά στη σύγχρονη Βιτέρμπο, Ιταλία). Ως μικρό παιδί αρρώστησε βαριά, και σύμφωνα με την παράδοση η μητέρα του τον έφερε στον Φραγκίσκο της Ασίζης για θεραπεία. Ο Φραγκίσκος προσευχήθηκε πάνω από το παιδί και αυτό ανέρρωσε. Όταν ο Φραγκίσκος είδε αργότερα το παιδί φέρεται να αναφώνησε 'Ο buona ventura!' - 'Ω καλή τύχη!' - και το όνομα έμεινε, γινόμενο το όνομα του Βονaventούριου στη μοναχική ζωή.
Ο Βονaventούριος εισήλθε στο Φραγκισκανικό Τάγμα γύρω στο 1243 και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού υπό τον Αλέξανδρο του Χέιλς. Έλαβε το μεταπτυχιακό του στη θεολογία το 1254 και δίδασκε μαζί με τον Θωμά Ακινάτη όταν οι κοσμικοί του Παρισιού προσπάθησαν να εκδιώξουν τα επαιτικά τάγματα από το πανεπιστήμιο. Και ο Βονaventούριος και ο Θωμάς υπερασπίστηκαν το δικαίωμα των ταγμάτων τους να διδάσκουν; η Απολογία των Πτωχών του Βονaventούριου έγινε η οριστική φραγκισκανική απάντηση.
Το 1257, σε ηλικία μόλις περίπου τριάντα έξι ετών, εξελέγη Γενικός Υπουργός των Φραγκισκανών - ο έβδομος που κατέλαβε αυτό το αξίωμα. Το τάγμα βρισκόταν σε αναταραχή, διχασμένο μεταξύ των Πνευματικών (που απαιτούσαν απόλυτη πτωχεία) και εκείνων που επιζητούσαν μια πιο μετριοπαθή ερμηνεία του Κανόνα του Φραγκίσκου. Ο Βονaventούριος ακολούθησε μια προσεκτική μέση πορεία, επιβεβαιώνοντας το ιδεώδες της πτωχείας ενώ οικοδομούσε ένα σταθερό θεσμικό πλαίσιο. Η Legenda Maior (Μείζων Βίος του Αγίου Φραγκίσκου), που ανατέθηκε από το τάγμα, έγινε η επίσημη βιογραφία του Φραγκίσκου και ήταν τόσο αυθεντική ώστε η γενική σύνοδος του 1266 διέταξε να καούν όλες οι προηγούμενες βιογραφίες.
Αρνήθηκε την αρχιεπισκοπή της Υόρκης (1265) αλλά αποδέχθηκε τον καρδινάλιο βαθμό το 1273 μετά από επιμονή του Πάπα Γρηγορίου Ι'. Έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη Δεύτερη Σύνοδο της Λυών (1274), η οποία πέτυχε μια βραχύβια ένωση μεταξύ των λατινικών και ελληνικών εκκλησιών. Απεβίωσε ξαφνικά στη Λυών στις 15 Ιουλίου 1274, ενώ η σύνοδος ήταν ακόμη σε συνεδρίαση. Ενταφιάστηκε στη φραγκισκανική εκκλησία της Λυών παρουσία του πάπα και των συγκεντρωμένων πατέρων της συνόδου. Ήταν περίπου πενήντα τριών ετών.
Η πιο αγαπημένη ιστορία της ζωής του Βονaventούριου είναι η συνάντηση με τον Θωμά Ακινάτη. Όταν ένας επισκέπτης ήρθε στο κελί του Βονaventούριου και ρώτησε ποια βιβλία τον είχαν εμπνεύσει στη συγγραφή της μυστικής θεολογίας του, ο Βονaventούριος λέγεται ότι έδειξε όχι σε ένα ράφι αλλά σε έναν σταυρό, λέγοντας: 'Αυτή είναι η βιβλιοθήκη μου.' Μια άλλη παράδοση αναφέρει ότι όταν ένας παπικός λεγάτος έφτασε για να παραδώσει το καπέλο του καρδινάλιου στον Βονaventούριο στο μοναστήρι του, τον βρήκε να πλένει τα πιάτα. Ο Βονaventούριος δέχθηκε τον αγγελιαφόρο αλλά του ζήτησε να κρεμάσει το κόκκινο καπέλο σε ένα κοντινό κλαδί δέντρου μέχρι να στεγνώσουν τα χέρια του - μια χαρακτηριστική πινελιά φραγκισκανικής απλότητας.
Η ιστορία των ευχαριστιακών ύμνων του Θωμά και του Βονaventούριου (βλ. την καταχώριση για τον Θωμά Ακινάτη) τους συνδέει σε μια ήπια αντιπαλότητα που επιλύθηκε από το μεγαλείο του Θωμά και την ταπεινότητα του Βονaventούριου. Ο θάνατος του Βονaventούριου στο συμβούλιο, υπό συνθήκες που ο γραμματέας του Περεγκρίνος της Μπολόνια απέδωσε σε δηλητηρίαση [ανεπιβεβαίωτο - δεν υπάρχουν σύγχρονες μαρτυρίες που να το υποστηρίζουν; ο ισχυρισμός προέρχεται από μεταγενέστερη πηγή και παραμένει ιστορικά ατεκμηρίωτος], μόνο βάθυνε την αύρα της αγιότητάς του.
Το σώμα του Βονaventούριου ενταφιάστηκε στη φραγκισκανική εκκλησία της Λυών. Το 1562, κατά τους Θρησκευτικούς Πολέμους, στρατιώτες Ουγενότοι κατέλαβαν τη Λυών και έκαψαν τα λείψανά του στην κεντρική πλατεία - μια πράξη εσκεμμένης βεβήλωσης που κατέστρεψε σχεδόν όλα τα σωματικά του λείψανα. Το κύριο λείψανο που σώθηκε είναι το δεξί του χέρι και η παλάμη - το χέρι με το οποίο έγραψε τα μεγάλα θεολογικά του έργα - που φυλάσσεται στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Μπανιορέτζιο, τον τόπο γέννησής του. Το λείψανο της κεφαλής του, που λατρευόταν για πολύ καιρό στην Εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Πίζας, χάθηκε επίσης κατά τις αναταραχές της εποχής της Μεταρρύθμισης [τρέχουσα τοποθεσία ανεπιβεβαίωτη].
Εντερικές και εντερικές διαταραχές
Μια μακροχρόνια παράδοση (μαρτυρούμενη στη μεσαιωνική αγιογραφία και συνεχιζόμενη στη λατρευτική πρακτική) συνδέει την προστασία του για εντερικές παθήσεις με τη σοβαρή πεπτική ασθένεια που υπέστη ως παιδί - την ασθένεια από την οποία, σύμφωνα με τον θρύλο, θεραπεύτηκε με τις προσευχές του Φραγκίσκου της Ασίζης.
Η πόλη της Λυών, Γαλλία
Ο Βονaventούριος απεβίωσε στη Λυών κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Συνόδου της Λυών τον Ιούλιο του 1274. Ήταν σεβαστή παρουσία στην πόλη, και ο λαός της Λυών τον επέλεξε ως προστάτη τους. Το σώμα του αναπαύθηκε στη Λυών μέχρι το 1562, όταν στρατιώτες Ουγενότοι το έκαψαν στην κεντρική πλατεία.
Φραγκισκανικά σχολεία και θεολογική μελέτη
Ως Γενικός Υπουργός των Φραγκισκανών και διδάσκαλος στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, ο Βονaventούριος διαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο το τάγμα προσέγγιζε τη θεολογία και τη διαμόρφωση για μια γενιά. Το Ταξίδι του Νου προς τον Θεό έγινε κλασικό κείμενο μυστικής θεολογίας που διαβαζόταν σε φραγκισκανικά σχολεία για αιώνες.
Διαπέρασε, γλυκύτατε Κύριε Ιησού, την ενδότατη ψυχή μου με την πιο χαρμόσυνη και σωτήρια πληγή της αγάπης σου, και με αληθινή, γαλήνια και αγιότατη αποστολική αγάπη, ώστε η ψυχή μου να λιώνει πάντοτε και να τήκεται από αγάπη και πόθο για σένα, να ποθεί εσένα και να λιποθυμά για τις αυλές σου, και να επιθυμεί να διαλυθεί και να είναι μαζί σου. Χάρισε στην ψυχή μου να πεινά για σένα, τον Άρτο των Αγγέλων, την ανάπαυση των αγίων ψυχών, τον καθημερινό και υπερούσιο Άρτο μας.
Άγιε Βονaventούριε, Σεραφικός Διδάσκαλε, που έδειξες τον σταυρό και τον ονόμασες μοναδική σου βιβλιοθήκη, χάρισε σε εμάς μάθηση θερμαινόμενη από αγάπη και σοφία που οδηγεί τον νου στην οικία του Θεού. Άγιε Βονaventούριε, πρέσβευε υπέρ ημών.